Κάποτε να τελειώσει το παραμύθι

Ρύθμιση για την μείωση της βου­λευ­τι­κής απο­ζη­μί­ω­σης σε ποσοστό 10% επε­ξερ­γά­ζε­ται ο πρό­ε­δρος της Βουλής, Νίκος Βούτσης, μέσω του υπό σύνταξη προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού της Βουλής.

Πρα­κτικά αυτό σημαί­νει ότι οι βου­λευ­τές θα επι­βα­ρυν­θούν με μηνιαία μείωση της τάξης των 570 ευρώ. Και έτσι από 1/1/2016 θα λαμ­βά­νουν μικτά περί τις 5.100 ευρώ από 5.705 που ισχύει σήμερα.

Μηνιαίες απο­δο­χές 5.705! Επίδομα οργά­νω­σης γρα­φείου 1.780 μηνιαίως. Οικο­γε­νειακή παροχή 50 ευρώ μηνιαίως. Τηλε­φω­νική ατέλεια 616 ευρώ μηνιαίως… Να ‘χουνε να λένε κου­τσο­μπο­λιά… Επίσης, 1.000 ευρώ μηνιαίως για ενοι­κί­αση κατοι­κίας ή 1.200 ευρώ για ξενο­δο­χείο, 1.000 ευρώ μηνιαίως για εισι­τή­ρια, δωρεάν αυτο­κί­νητο με έξοδα κίνησης από 350-600 ευρώ μηνιαίως και δυνα­τό­τητα πρό­σλη­ψης 2 επι­στη­μο­νι­κών συνερ­γα­τών με μισθό 1.600 ευρώ μηνιαίως. Πέραν τούτων έχουμε αμοιβή συμ­με­το­χής σε επι­τρο­πές. (Φτου­ράνε οι επι­τρο­πές σε τούτον τον τόπο).

Άρα, συνο­λικό κόστος για κάθε βου­λευτή 15.051 ευρώ ανά μήνα. Σούμα: 180.612 ευρώ ετησίως μας στοι­χί­ζει έκαστος.

Όταν σου μιλάνε για «ισο­δύ­ναμα» συνει­δη­το­ποιείς ότι αν γίνο­νταν 200 οι βου­λευ­τές το όφελος μας θα ήταν 18.000.000; Νομίζω ήρθε η μεγάλη στιγμή να δείξει το πολι­τικό σύστημα και οι εκπρό­σω­ποί του ότι κατα­λα­βαί­νει τι πόνο έχει προ­κα­λέ­σει με τις απο­φά­σεις του των τελευ­ταίων ετών στην ελλη­νική κοι­νω­νία (τις δικές του κι όχι των δανει­στών!). Νομίζω ότι ήρθε η μεγάλη στιγμή, να μειω­θούν οι απο­δο­χές των εκπρο­σώ­πων του λαού ισόποσα του­λά­χι­στον με τις απο­δο­χές των άλλων εργα­ζο­μέ­νων σ’ αυτή τη χώρα.

Να δουν δηλαδή, πόσο πλήρωσε την κρίση ο υπάλ­λη­λος ή ο συντα­ξιού­χος του δημο­σίου (μη πούμε για τους ιδιω­τι­κούς των «μαύρων» και της ευέ­λι­κτης εργα­σίας») και να μειώ­σουν τους μισθούς τους όσο μειώ­θη­καν οι μισθοί και οι συντά­ξεις των υπο­λοί­πων Ελλήνων.

Κάποτε, θα πρέπει να λήξει το πανη­γύρι εν μέσω αφό­ρη­του πόνου, ότι αυτοί όλοι είναι οι εκλε­κτοί και ότι οι δικές τους ανάγκες είναι μεγα­λύ­τε­ρες στη χώρα από το 21% των παιδιών σε σχολεία ευπαθών περιο­χών που πεινάει (όπως ακού­σαμε από την κυρία Αθηνά Λινού, Διευ­θὐντρια του Εργα­στη­ρίου Υγιει­νής Επι­δη­μιο­λο­γίας και Ιατρι­κής Στα­τι­στι­κής της Ιατρι­κής Σχολής του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών).

Κάποτε να τελειώ­σει το παρα­μύθι για τις ειδικές ανάγκες των βου­λευ­τών, ενώ κατα­πί­νουμε αμάσητο, όπως οι δύστυ­χοι πει­να­σμέ­νοι που συγκε­ντρώ­θη­καν στην πλατεία Κοτζιά για τις 5.000 μερίδες μπριάμ, το γεγονός ότι όλο και περισ­σό­τε­ροι συμπο­λί­τες μας βασί­ζο­νται στα πάσης φύσεως συσ­σί­τια για να φάνε ένα πιάτο φαΐ.

Και μένουμε στις παραι­νέ­σεις και τα μηνύ­ματα του πώς μπο­ρούμε να κάνουμε… οικο­νο­μία αξιο­ποιώ­ντας κάθε δυνατό πόρο, όπως έκαναν οι μάγει­ροι από τη Θεσ­σα­λο­νίκη με τα «άσχημα» λαχα­νικά. Οπως δηλαδή και με τα γεμιστά της Θεανώς Φωτίου…

Όμως το θέμα δεν είναι τι θα μοι­ρά­ζεις στα δελτία και στα συσ­σί­τια αλλά το πώς δεν θα έχεις δελτία τρο­φί­μων και συσ­σί­τια. Αντ’ αυτού ζουν στην κοσμάρα τους και εμείς δυστυ­χώς έχουμε απο­δε­χθεί ότι όλοι αυτοί είναι μια εκλεκτή κατη­γο­ρία, η οποία δεν μπορεί να μας σώσει εάν δεν τους πλη­ρώ­νουμε μέχρι και το κινητό.