ΟΗΕ: Επτά λόγοι για την αύξηση των προσφυγικών ροών

Επτά βασι­κούς παρά­γο­ντες εντό­πισε η Ύπατη Αρμο­στεία (Υ.Α.) του ΟΗΕ ως υπεύ­θυ­νους για την τερά­στια αύξηση των προ­σφυ­γι­κών ροών προς την Ευρώπη.

Κατ’ αρχάς η εμβά­θυνση της φτώ­χειας και το υψηλό κόστος δια­βί­ω­σης στις χώρες που φιλο­ξε­νούν σύρους πρό­σφυ­γες (εκτός από την Τουρκία) _ Ιορ­δα­νία, Λίβανος, Αίγυπτο και Ιράκ _ απο­τε­λεί μια από τις βασικές αιτίες ανα­ζή­τη­σης ασύλου σε άλλες χώρες. Ενδει­κτικά, οι Σύροι στην Αίγυπτο λένε ότι γίνεται όλο και πιο δύσκολο να απο­πλη­ρώ­σουν ενοίκια, να δια­χει­ρι­στούν χρέη και να καλύ­ψουν βασικές ανάγκες. Ανά­λο­γες ανα­φο­ρές υπάρ­χουν στο Λίβανο και την Ιορ­δα­νία όπου η συντή­ρηση των οικο­γε­νειών των προ­σφύ­γων γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη.

Παράλ­ληλα, στις χώρες αυτές, παρα­τη­ρεί­ται έλλειψη στις ευκαι­ρίες βιο­πο­ρι­σμού ως απο­τέ­λε­σμα της μαζικής άφιξης Σύρων. Επο­μέ­νως, πολλοί πρό­σφυ­γες οδη­γού­νται σε παρά­τυπη απα­σχό­ληση στην οποία ελλο­χεύ­ουν κίν­δυ­νοι, όχι μόνο εκμε­τάλ­λευ­σης από τον εργο­δότη αλλά και κυρώ­σεων από το κράτος. Επι­πλέον, σύμφωνα με νέους κανο­νι­σμούς στο Λίβανο, κατά την ανα­νέ­ωση του καθε­στώ­τος παρα­μο­νής τους, οι πρό­σφυ­γες θα πρέπει να υπο­γρά­φουν δήλωση ότι δεν θα εργα­στούν.

Οι ελλεί­ψεις στην παροχή ανθρω­πι­στι­κής βοή­θειας απο­τε­λούν άλλο ένα αίτιο ανα­ζή­τη­σης νέου τόπου δια­μο­νής. Συγκε­κρι­μένα, έγιναν περι­κο­πές στην επι­σι­τι­στική βοήθεια για χιλιά­δες πρό­σφυ­γες, ενώ παρα­τη­ρεί­ται και σημα­ντική μείωση της πρό­σβα­σης στην περί­θαλψη. Για τον λόγο αυτό, πολλοί Σύροι ανα­γκά­ζο­νται να κατα­φύ­γουν στην επαι­τεία, την παιδική εργασία και την αυξη­μένη λήψη δανείων για να τα βγάλουν πέρα.

Τέταρ­τον, έχει δυσκο­λέ­ψει η παροχή ασύλου. Στον Λίβανο, για παρά­δειγμα, νέοι κανο­νι­σμοί έχουν κατα­στή­σει δυσκο­λό­τερη την πρό­σβαση στο άσυλο για τους Σύρους, ενώ όσοι πρό­σφυ­γες βρί­σκο­νται ήδη στην χώρα οφεί­λουν να πλη­ρώ­νουν 200 δολάρια ετησίως.

Επι­πλέον, στην Ιορ­δα­νία, την Αίγυπτο, τον Λίβανο και το Ιράκ παρου­σιά­ζο­νται περιο­ρι­σμέ­νες ευκαι­ρίες εκπαί­δευ­σης για τους πρό­σφυ­γες, οι οποίοι πριν τον πόλεμο απο­λάμ­βα­ναν δωρεάν και υπο­χρε­ω­τική εκπαί­δευση στη Συρία. Περίπου 90.000 παιδιά σχο­λι­κής ηλικίας από τη Συρία δεν λαμ­βά­νουν επίσημη εκπαί­δευση, εκ των οποίων μόνο 30.000 έχουν πρό­σβαση σε άτυπη παιδεία. Οι πρό­σφυ­γες στε­ρού­νται εντελώς την τρι­το­βάθ­μια εκπαί­δευση, με απο­τέ­λε­σμα μια ολό­κληρη γενιά να χάνει την ελπίδα για ένα καλύ­τερο μέλλον.

Έκτον, το αίσθημα ανα­σφά­λειας που επι­κρα­τεί στο Ιράκ οδηγεί στον εκτο­πι­σμό Σύρων και Ιρα­κι­νών από το Ιράκ. Πολλοί εξ’ αυτών που φεύγουν από τη χώρα ανήκουν σε μειο­νο­τι­κές ομάδες και η σωμα­τική τους ακε­ραιό­τητα απει­λεί­ται από το Ισλα­μικό Κράτος.

Τέλος, η απώλεια της ελπίδας είναι ανάμεσα στις βασικές αιτίες καθώς ο εμφύ­λιος της Συρίας, που διανύει πλέον το πέμπτο έτος, δεν φέρει κανένα σημάδι σύντο­μης επί­λυ­σης. Ολοένα και περισ­σό­τε­ροι εκτο­πι­σμέ­νοι Σύροι κυριαρ­χού­νται από αισθή­ματα απελ­πι­σίας και από­γνω­σης, εφόσον ο πόλεμος δεν φαί­νε­ται ότι θα λήξει σύντομα και ο επα­να­πα­τρι­σμός φαντά­ζει απί­θα­νος στα επόμενα χρόνια. Έτσι, πολλοί επι­λέ­γουν να μετα­να­στεύ­σουν μακρύ­τερα αφού οι χώρες που συνο­ρεύ­ουν με την πατρίδα τους δεν τους εξα­σφα­λί­σουν ένα υπο­σχό­μενο μέλλον.