Κι ύστερα ήρθαν οι ξόβεργες για το…”έθιμο”

Σαν να μη μας έφταναν τα δολώ­ματα με δηλη­τή­ριο και ελάφια να «στο­λί­ζουν» στάνες, των τελευ­ταίων εβδο­μά­δων, ήρθαν και οι ξόβερ­γες.

Ελά­χι­στη η ποινή που επι­βλή­θηκε, για τα 117 σπουρ­γί­τια θυσία, στο βωμό του «εθίμου» στ’ Αφάντου, σε μια χώρα που κάνει πρω­τα­θλη­τι­σμό στη Μεσό­γειο, με 700.000 απο­δη­μη­τικά πουλιά να απο­δη­μούν εις Κύριον, από τα χέρια κυνηγών ή από ξόβερ­γες, δίχτυα, ηχο­μι­μη­τι­κές συσκευές, δηλη­τη­ρια­σμένα δολώ­ματα.

Είμαι απ’ αυτούς που δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται την φιλο­σο­φία του κυνη­γιού, ίσως γιατί το δυσφη­μούν οι ίδιοι οι κυνηγοί. Κι αν το όπλο για κάποιους είναι συνέ­χεια του ανδρι­σμού τους, τα δίχτυα και οι ξόβερ­γες προ­φα­νώς είναι από­δειξη βλα­κείας.

Ακόμη περισ­σό­τερο, δεν αντι­λαμ­βά­νο­μαι την ύπαρξη του συγκε­κρι­μέ­νου «εθίμου».

Κι επειδή, τα πράγ­ματα έχουν αλλάξει πολύ από την λίθινη εποχή, καιρός να επα­να­προσ­διο­ρι­στούν οι ποινές, τόσο, που να γίνει για κάποιους, απα­γο­ρευ­τική η αδια­φο­ρία για το τι συμ­βαί­νει στο περι­βάλ­λον που ζουν, έχοντας στο μυαλό τους το κέρδος, αλλά και όλων ημών οι οποίοι σπεύ­δουμε να τηρή­σουμε το «έθιμο». Είμαστε το ίδιο ένοχοι. «Tο μεγα­λείο και η ηθική πρόοδος ενός έθνους μπορούν να κριθούν από τον τρόπο που φέρεται στα ζώα» έλεγε ο Γκάντι.