Στενή συνεργασία με την Ουάσιγκτον τον «καυτό» Ιούλιο-Οι οδηγίες προς τον Α. Τσίπρα κατά την διάρκεια των διαπραγρατεύσεων

Με την επί­σκεψη του κ. Αλέξη Τσίπρα στις ΗΠΑ και τις επαφές που θα έχει σε κορυ­φαίο επίπεδο, κλείνει ένας πολι­τι­κός κύκλος που άνοιξαν ο ίδιος και ο ΣΥΡΙΖΑ, ξεκι­νώ­ντας από… επα­να­στα­τι­κές δια­κη­ρύ­ξεις και κατα­λή­γο­ντας σε μια σχέση εμπι­στο­σύ­νης και συνερ­γα­σίας με την Ουά­σιγ­κτον, κατά τη διάρ­κεια των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων με τους δανει­στές, όπως απο­κα­λύ­πτει σήμερα η «Κ».

Τέσ­σε­ρις ημέρες μετά τη συμ­φω­νία Ελλάδας και πιστω­τών, στις 16 Ιουλίου 2015, ο Ελληνας πρέσβης στην Ουά­σιγ­κτον, Χρήστος Πανα­γό­που­λος, συντάσ­σει απόρ­ρητο τηλε­γρά­φημα στο οποίο συνο­ψί­ζει την πολύ­μηνη συνερ­γα­σία Ουά­σιγ­κτον – Αθήνας, με στόχο να αντι­με­τω­πι­στεί η επι­θε­τι­κό­τητα του Βερο­λί­νου, να μείνει η Ελλάδα στην Ευρω­ζώνη και να υπάρξει συμ­φω­νία με διάρ­κεια στον χρόνο. Οπως ανα­φέ­ρει είχε επι­κοι­νω­νία «με τακτικό συνο­μι­λητή του, ανώτατο αξιω­μα­τούχο του υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών των ΗΠΑ», ο οποίος «μου μετέ­φερε εντυ­πώ­σεις από τη σημε­ρινή συνά­ντηση Lew – Schauble, η οποία φαί­νε­ται ότι διε­ξή­χθη σε τετα­μένο κλίμα, του­λά­χι­στον σε σκέλος που αφο­ρούσε το ζήτημα της χώρας μας».

Από μια προ­σε­κτική ανά­γνωση του κει­μέ­νου προ­κύ­πτει ότι επί της ουσίας οι ΗΠΑ συμ­βού­λευαν την κυβέρ­νηση Τσίπρα κατά τη διάρ­κεια των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων, μέχρι και την τελευ­ταία στιγμή. Η βασική προ­τροπή ήταν ότι «η αμε­ρι­κα­νική πλευρά ανα­μέ­νει βήματα της ελλη­νι­κής πλευράς, επί τη βάσει των ήδη συμπε­φω­νη­μέ­νων» και ότι η Αθήνα έπρεπε «να απο­φύ­γει να αντι­πα­ρα­τα­χθεί μετω­πικά με το Βερο­λίνο (βλ. λεκτι­κές επι­θέ­σεις, καμπά­νια σε μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης)», καθώς στόχος ήταν «η δημιουρ­γία ευρύ­τε­ρων συμ­μα­χιών με λοιπές ευρω­παϊ­κές χώρες, ήτοι Ηνωμένο Βασί­λειο, Γαλλία, Ιταλία, Αυστρία, οι οποίες έπρεπε να πει­στούν για την απο­φα­σι­στι­κό­τητα της Αθήνας να προ­χω­ρή­σει στην υλο­ποί­ηση των μεταρ­ρυθ­μί­σεων, προ­κει­μέ­νου με τη σειρά τους να προ­σφέ­ρουν τη στήριξή τους έναντι της Γερ­μα­νίας».

Η στρα­τη­γική αυτή εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος προ­κύ­πτει ότι εφαρ­μό­στηκε κατά το δυνατόν από τον Ελληνα πρω­θυ­πουργό. Με βάση την περί­φημη Σύνοδο Κορυφής της 12ης Ιουλίου, είναι προ­φα­νές ότι οι χώρες που ανα­φέ­ρο­νται στο έγγραφο ως οι σύμ­μα­χοι της Αθήνας τήρησαν θετική στάση και συνέ­βα­λαν στην επί­τευξη συμ­φω­νίας. Η αμε­ρι­κα­νική άποψη είχε στον πυρήνα της τη θέση πως «δεν θα πρέπει να δοθούν ευκαι­ρίες στο Βερο­λίνο να επι­βά­λει τις απόψεις του», δηλαδή δεν έπρεπε η Ελλάδα να αντι­πα­ρα­τε­θεί κατά μέτωπο, κάτι που θα είχε τα αντί­θετα απο­τε­λέ­σματα. Προ­κύ­πτει επίσης με σαφή­νεια ότι οι ΗΠΑ πράγ­ματι είχαν άλλο οικο­νο­μικό και γεω­πο­λι­τικό δόγμα από τη Γερ­μα­νία και ανη­συ­χού­σαν μήπως η πλήρης κυριαρ­χία του Βερο­λί­νου οδη­γούσε ηθε­λη­μένα ή αθέλητα σε κατάρ­ρευση της Ευρω­ζώ­νης, κάτι που είναι αντί­θετο με τα αμε­ρι­κα­νικά συμ­φέ­ρο­ντα.

Μάλιστα, με επί­κε­ντρο την ελλη­νική υπόθεση, «η στρα­τη­γική της Ουά­σιγ­κτον είχε δύο πτυχές: την ανά­δειξη της σημα­σίας του γεω­πο­λι­τι­κού ρόλου της Ελλάδας και τις συνε­χείς ανα­φο­ρές περί ανα­προ­σαρ­μο­γής του χρέους». Οπως ανα­φέ­ρε­ται στο έγγραφο, «όσον αφορά τη συζή­τηση περί χρέους, επι­βοη­θη­τικά κρί­νε­ται ότι κινή­θηκε το ΔΝΤ, προ­φα­νώς κατόπιν σχε­τι­κής αμε­ρι­κα­νι­κής παραί­νε­σης». Ως προς τη γεω­πο­λι­τική πτυχή, είναι προ­φα­νές ότι οι ΗΠΑ ήταν αυτές που ζήτησαν από την Αθήνα να ανα­δεί­ξει τη γεω­πο­λι­τική παρά­με­τρο και τους κιν­δύ­νους που ελλό­χευαν για το δυτικό σύστημα ασφά­λειας από μια πιθανή κατάρ­ρευση της Ελλάδας. Η ανά­δειξη της γεω­πο­λι­τι­κής παρα­μέ­τρου ήταν αμε­ρι­κα­νική έμπνευση, ενώ ως γνωστόν και η πτυχή αυτή χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε από την Αθήνα μέχρι τέλους.

Συνε­χείς επαφές

Με ικα­νο­ποί­ηση ο Ελληνας πρέσβης στην Ουά­σιγ­κτον επι­ση­μαί­νει ότι μεταξύ των κυβερ­νή­σεων Ομπάμα και Τσίπρα υπήρξε κάτι παρα­πάνω από μια απλή συνερ­γα­σία, καθώς ενε­πλά­κη­σαν, πέραν του Λευκού Οίκου, υψη­λό­βαθμα στελέχη του Συμ­βου­λίου Εθνικής Ασφά­λειας των ΗΠΑ, κορυ­φαία στελέχη του υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών και παρά­γο­ντες του Στέιτ Ντι­πάρ­τμεντ. Ολοι αυτοί βρί­σκο­νταν σε συνεχή επι­κοι­νω­νία όχι μόνο με την Αθήνα, αλλά και με ευρω­παϊ­κές πρω­τεύ­ου­σες, προ­κει­μέ­νου να μην καταρ­ρεύ­σει η Ελλάδα, να μείνει ζωντανή η Ευρω­ζώνη και παράλ­ληλα να μην υπάρξει κρίση στις σχέσεις Ουά­σιγ­κτον – Βερο­λί­νου.

Είναι επίσης ενδει­κτικό το σημείο εκείνο του τηλε­γρα­φή­μα­τος, όπου ο Ελληνας πρέσβης ανα­φέ­ρει ότι «από οικο­νο­μία συζή­τη­σης προ­κύ­πτει πως η αμε­ρι­κα­νική πλευρά έχει μάλλον πειστεί ότι θα ήταν λαν­θα­σμένη κίνηση να επι­διώ­ξει, κατά την παρούσα συγκυ­ρία, (να) μετα­βά­λει (τη) γερ­μα­νική στάση και συγκε­κρι­μένα (τη) “φιλοσοφική-θεολογική” προ­σέγ­γιση (του) κ. Σόιμπλε, (η) οποία εδρά­ζε­ται στη συλ­λο­γι­στική ότι προ­κει­μέ­νου (να) παρα­μεί­νει (η) Ευρω­ζώνη αντα­γω­νι­στική σε παγκό­σμιο επίπεδο και (το) ευρώ ως νόμισμα ισχυρό, κρί­νε­ται απα­ραί­τητη η υλο­ποί­ηση σκληρών μέτρων και όχι συμ­βι­βα­σμοί». Οι ΗΠΑ, συνε­χί­ζει ο Ελληνας πρέσβης, «προ­σεγ­γί­ζουν (τη) θέση αυτή υπό δια­φο­ρε­τικό πρίσμα, θεω­ρώ­ντας ότι για να είναι πει­στική (η) Ευρω­ζώνη (θα) πρέπει να παρα­μεί­νει αρραγής».

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες από αξιό­πι­στες πηγές, τέλος, οι ΗΠΑ ήταν εκείνες που παρε­νέ­βη­σαν και στο ΝΑΤΟ προ­κει­μέ­νου να ανα­δει­χθεί η γεω­πο­λι­τική σημασία της Ελλάδας. Ετσι, την περίοδο που είχε οξυνθεί το κλίμα μεταξύ Τσίπρα – δανει­στών, στις 20 Ιουνίου ο αναπλ. Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, Αλε­ξά­ντερ Βέρ­σμποου, κάνει δήλωση με απο­δέ­κτη το Βερο­λίνο με την οποία εκφρά­ζει την έντονη ανη­συ­χία του για μια πιθανή έξοδο της Ελλάδας από την Ευρω­ζώνη. Ο Βέρ­σμποου τονίζει ότι αυτό το ενδε­χό­μενο «θα μπο­ρούσε να απο­τε­λέ­σει κίνδυνο στον τομέα της ασφά­λειας για τη Συμ­μα­χία».

Καθη­με­ρινή