Kύριε Πρόεδρε,
«Των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν» όπως είπε ο Θουκυδίδης. Εάν υπάρχει κάτι για το οποίο θα μπορούσε κανείς να κατηγορήσει την κυβέρνηση είναι το γεγονός ότι όταν πήρε τη μεγάλη απόφαση να βάλει τη χώρα στο Μνημόνιο 1, δεν έκανε συμμέτοχο στην ευθύνη τη Βουλή ζητώντας 180 βουλευτές ή ακόμα και τον λαό με ένα απευθείας ερώτημα. Στην περίπτωση αυτή, είμαι βέβαιος ότι κανένας δεν θα διάλεγε το άγνωστο, την περιπέτεια και την απώλεια των μισθών και των συντάξεων. Αυτό προσωπικά υποστήριξα τότε και αν είχε συμβεί, σήμερα πιστεύω ότι όλα θα ήταν καλύτερα.
To βασικό ερώτημα που πλανάται είναι: Υπήρχε άλλος δρόμος για τη χώρα; Δυστυχώς για την Ελλάδα δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Εάν υπήρχε άλλος καλύτερος δρόμος, ένας δεύτερος ή ένας τρίτος δρόμος, θα τον είχαν ακολουθήσει τόσο η Ιρλανδία όσο και η Πορτογαλία.
Χώρες με μικρότερο χρέος και λιγότερα ελλείμματα από τα δικά μας. Όμως, υπάρχει μια βασική διαφορά μεταξύ μας: Εκεί κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση συμφωνούν σε αυτή την αναγκαστική πορεία. Εκεί δεν πυροδοτούνται αντιδράσεις με τη μορφή των συνεχών απεργιών, των καταλήψεων, των πορειών που οδηγούν σε μεγαλύτερο οικονομικό αδιέξοδο τη χώρα.
Εκεί τα Μέσα Ενημέρωσης, που διαμορφώνουν την άποψη της Κοινής Γνώμης, στηρίζουν αυτή την πορεία. Αντίθετα, εδώ με καθημερινές πολύωρες εκπομπές πυροδοτούν τις αντιδράσεις.
Εκεί τα ΜΜΕ δεν καταγγέλλουν και δεν απαξιώνουν χωρίς εξαίρεση όλους τους βουλευτές, δηλαδή με απλά λόγια το κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Τα ΜΜΕ ασφαλώς και πρέπει να ελέγχουν τους πάντες και να καταγγέλλουν. Αλλά να καταγγέλλουν επώνυμα. Οι γενικεύσεις και οι επιθέσεις κατά της Δημοκρατίας, όπου έγιναν (βλέπε Γερμανία) οδήγησαν στην ανατροπή της Δημοκρατίας. Στον Φασισμό. Ετσι, η αντίδραση των αγανακτισμένων πολιτών θα πρέπει να θεωρείται αναμενόμενη και φυσιολογική.
Όμως, προσοχή!!! Εάν δεν υπάρξουν άμεσα ορατές πρωτοβουλίες και λύσεις, η κατάσταση θα επιδεινωθεί. Ας μη λησμονούν οι έχοντες και κατέχοντες ότι στην Αργεντινή οι επιθέσεις άρχισαν από τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους και επεκτάθηκαν κατά των εχόντων και κατεχόντων, οι οποίοι για να προστατευθούν είχαν χτίσει τείχη γύρω από τα σπίτια τους με ηλεκτροφόρα καλώδια για να προστατευθούν από τις επιθέσεις των πεινασμένων.
Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού τον Δεκέμβριο του 2010 είχα υποστηρίξει ότι: Εάν η κατάσταση της χώρας από πλευράς κινητοποιήσεων συνεχιστεί για μερικούς ακόμα μήνες, τότε τα πράγματα θα οδηγηθούν σε αδιέξοδο και οι βλάβες στην οικονομία θα είναι ανεπανόρθωτες.
Τότε είχα υποστηρίξει ότι η κυβέρνηση χρειάζεται ευρεία κοινωνική στήριξη γιατί δεν είναι αρκετή η κοινοβουλευτική πλειοψηφία από μόνη της για να επιλυθούν τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα. Το ίδιο σήμερα και πάλι υποστηρίζω: Εάν αυτή η κοινωνική αναταραχή συνεχισθεί και με την παρούσα κυβέρνηση, τότε ούτε αυτή η κυβέρνηση θα μπορέσει να πετύχει τους στόχους της.
Κατά συνέπεια, ζητούμενα πάντα παραμένουν η κοινωνική γαλήνη και η ευρεία συναίνεση. Διερωτώμαι: Πώς αλήθεια θα προκηρυχθούν τα δημοψηφίσματα αν συνεχισθεί η κοινωνική αναταραχή; Ποιοι πολιτικοί θα μπορέσουν να εμφανισθούν στις πλατείες για να μιλήσουν υπέρ ή κατά του δημοψηφίσματος; Για να γίνουν τα δημοψηφίσματα, θα χρειαστεί αναγκαστικά συναίνεση και κοινωνική γαλήνη. Μονόδρομος η συναίνεση.
Κατά τη γνώμη μου ένα είναι το βασικό ερώτημα το οποίο θα έπρεπε να απαντήσει ο λαός: Θέλει ο λαός τα χρήματα που προσφέρει η Ε.Ε. μαζί με τις υποχρεώσεις που συνεπάγονται ή τα απορρίπτει; Θα οδηγηθεί στο άγνωστο, με βάρκα την ελπίδα; Είναι δυνατόν ποτέ ένας λαός να προτιμήσει την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια;
Ξεκάθαρα θα σας πω: Ένα ΝΑΙ σε ένα τέτοιο δημοψήφισμα – ή η υπερψήφιση με 180 βουλευτές του μεσοπρόθεσμου – θα επιφέρει την κοινωνική γαλήνη σε όλα τα επίπεδα. Αλλως, το έργο της κυβέρνησης δεν θα είναι καθόλου εύκολο.
Κατά συνέπεια, ο δρόμος είναι μονόδρομος: Η επιτυχία αυτής της κυβέρνησης.
Σε αντίθετη περίπτωση, ο μη γένοιτο, η συγκρότηση πραγματικής οικουμενικής κυβέρνησης και πάντως ΟΧΙ οι εκλογές. Και όταν λέω πραγματική οικουμενική κυβέρνηση, εννοώ ότι θα έχει πρωθυπουργό τον εκλεγμένο πρωθυπουργό, με άμεση συμμετοχή όλων των άλλων κομμάτων και όχι με συμμετοχή εκπροσώπων των αρχηγών.
Μην εκπλαγείτε με αυτό που θα πω:
Ευτυχώς που απέτυχε αυτή η προσπάθεια δημιουργίας κυβέρνησης με άλλον πρωθυπουργό. Θα ήταν τελείως αναποτελεσματική. Ενθυμούμαι την κυβέρνηση Ζολώτα. Ο Ξενοφών Ζολώτας προκειμένου να πάρει και την παραμικρή απόφαση, έπρεπε να ρωτάει τηλεφωνικά όλους τους πολιτικούς αρχηγούς: Μητσοτάκη, Παπανδρέου, Φλωράκη, Κύρκο. Ήταν δηλαδή ο Ζολώτας ο συντονιστής των αρχηγών και όχι ο πρωθυπουργός της χώρας. Το γεγονός το έζησα κοντά στον Ανδρέα Παπανδρέου. Γι’ αυτό εκείνη η κυβέρνηση κατέρρευσε. Και γι’ αυτό θα ήταν μεγάλο σφάλμα να γίνει και σήμερα κυβέρνηση με άλλον πρωθυπουργό εκτός από τον νόμιμα εκλεγμένο πρωθυπουργό.
Γιατί είναι λάθος οι εκλογές;
Πιστεύω ότι η σημερινή κυβέρνηση μπορεί να πετύχει τους στόχους της. Θα ήταν λάθος να γίνουν τώρα εκλογές. Γιατί το πρόβλημα θα είναι χειρότερο την επομένη των εκλογών, καθώς το πιθανότερο σενάριο είναι ότι δεν θα υπάρχει κυβέρνηση με αυτοδύναμη πλειοψηφία. Στην προκειμένη περίπτωση, οι εκλογές θα ήταν η έσχατη λύση.
Και ποιο θα ήταν το θέμα και πάλιν αμέσως μετά τις εκλογές; Το κύριο θέμα και μετά τις εκλογές θα ήταν και πάλι η εθνική συναίνεση. Γιατί λοιπόν να μην επιδιωχθεί σήμερα η εθνική πολιτική συναίνεση; Σήμερα που η χώρα διαθέτει κυβέρνηση με αυτοδυναμία – η οποία αυτοδυναμία εγγυάται τη μη ακυβερνησία – και να επιδιωχθεί συναίνεση με μια Βουλή που δεν θα διαθέτει κανένας αυτοδυναμία, δηλαδή με πιθανή ακυβερνησία;
Το συμφέρον της χώρας απαιτεί τώρα την εθνική συναίνεση!! Καλώ έναν-έναν βουλευτή να αναλάβει την προσωπική του ευθύνη. ΅Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι νεκροί’ είπε ο Παλαμάς. Δηλαδή οι υποχρεώσεις μας προς τις επερχόμενες γενιές και η Ιστορία.
