Οι καναπεδάτοι

Παρα­κο­λουθώ από ενάρ­ξεως της κρίσης, έναν «καναπέ» να πηγαί­νει και να έρχεται από στόμα σε στόμα, πολι­τι­κών, μερίδας δημο­σιο­γρά­φων και δια­φό­ρων ομάδων.

Οι πολίτες για όλους αυτούς, είναι αδιά­φο­ροι και ξαπλω­μέ­νοι στους κανα­πέ­δες.

Κατα­κε­ραυ­νώ­νουν κατά καιρούς τους «κανα­πε­δά­τους», γιατί δεν συμ­με­τέ­χουν, σε διά­φο­ρες «δράσεις» τις οποίες διορ­γα­νώ­νουν ( καθα­ρί­ζουμε πάρκα και παρα­λίες για παρά­δειγμα) ή που ξαφνικά μπορεί να προ­κύ­ψουν (βλέπε πυρ­κα­γιές ή πρό­σφυ­γες).

Βέβαια

1. Δεν τους περνά από το μυαλό, ότι αυτό που αυτοί ονο­μά­ζουν εθε­λο­ντι­σμό, δεν είναι έχει καμία σχέση με τον εθε­λο­ντι­σμό που έχουν στο μυαλό τους οι «κανα­πε­δά­τοι», που ουδεμία σχέση έχει με ταρα­ρα­τα­τζουμ, φωτο­γρα­φίες με φόντο φλόγες σαν άλλοι Νέρωνες ή κρα­τώ­ντας χορ­το­κο­πτικά και τσου­γκρά­νες. Δεν τους περνά από το μυαλό ότι ο εθε­λο­ντι­σμός είναι ΑΘΟΡΥΒΟΣ.

2. Δεν τους περνά από το μυαλό, ότι εκτός από το αθόρυβο του πράγ­μα­τος, ο καθένας στο είδος του κι ο Λου­μί­δης στους καφέδες του. Δεν μπορεί ο καθένας να κάνει τα πάντα, μόνο και μόνο για να θεω­ρη­θεί ενεργός πολίτης και καλός «εθε­λο­ντής». Και το να καλείς και να εγκα­λείς πολίτες, γιατί δεν πάνε να βοη­θή­σουν στις πυρ­κα­γιές, είναι από ανεύ­θυνο έως επι­κίν­δυνο, εάν οι πολίτες αυτοί, δεν είναι κατάλ­ληλα εκπαι­δευ­μέ­νοι για τέτοια περί­πτωση.

3. Δεν τους περνά από το μυαλό, ότι οι πολίτες δεν είναι υπάλ­λη­λοι ενός Δήμου ή τους κράτους, για να αντι­κα­θι­στούν τις ελλεί­ψεις του. Δεν είναι υπο­χρέ­ωσή τους να ξεχορ­τια­ριά­ζουν πάρκα και να τους εγκα­λείς κι από πάνω, γιατί δεν μετεί­χαν της «εθε­λο­ντι­κής δράσης». Και ν’ αφήσουν την εύκολη καρα­μέλα της οικο­νο­μι­κής κρίσης. Τους είδαμε και πριν την οικο­νο­μική κρίση.

4. Κυρίως, δεν τους περνά από το μυαλό, γιατί υπάρ­χουν οι «κανα­πε­δά­τοι». Kανείς, δεν έχει κατα­λά­βει το πραγ­μα­τικό πρό­βλημα, που είναι αυτό της κακο­ποί­η­σης της έννοιας εθε­λο­ντι­σμός, από κάποιους «γρή­γο­ρους», σε αντί­θεση από τους ανώ­νυ­μους και αθό­ρυ­βους πραγ­μα­τι­κούς εθε­λο­ντές, που κανένα «κακό» (ιδιο­τέ­λεια το λένε) δεν έχουν στο νου τους.

Και ας μη πέφτουμε από τα σύννεφα γιατί ο Δήμαρ­χος δεν δέχθηκε πολίτες.

Η εξουσία (κάθε εξουσία), χρόνια τώρα βασίζεται-δέχεται την δική της ομα­δούλα.

Τυχαίο το ότι πολλές εθε­λο­ντι­κές οργα­νώ­σεις , πολι­τι­στι­κοί σύλ­λο­γοι, μέχρι σύλ­λο­γοι γονέων και…εκκλη­σια­στι­κές επι­τρο­πές, είναι κάτω από κομ­μα­τι­κές ή παρα­τα­ξια­κές ομπρέ­λες;

Οποιος τολ­μή­σει μη επώ­νυ­μος πολίτης, να αρθρώ­σει λόγο ή έργο , αγνο­εί­ται ως να μην υπάρχει, διότι άποψη και ιδέες πρέπει να έχουν μόνον οι «επώ­νυ­μοι», οι οποίοι δηλώ­νουν και παντο­γνώ­στες.

Ξέρουν και ανα­λαμ­βά­νουν «δράσεις» από περι­βαλ­λο­ντικά θέματα, μέχρι θέματα πολι­τι­σμού.

Αυτοί, οι καμιά δεκαριά, που μπορεί να τους δείτε μετά τις φωτο­γρα­φι­ζό­με­νες «δράσεις» και σε ψηφο­δέλ­τια, να σας μοι­ρά­ζουν καρ­τού­λες προ­ε­κλο­γικά, με ανα­φο­ρές στο βιο­γρα­φικό τους σε ποιο σύλλογο ήταν πρό­ε­δροι…

Συμπέ­ρα­σμα: Δεν είναι εύκολο να ερμη­νεύ­σεις την σιωπή που την απο­κα­λούν «καναπέ». Και είναι εξαι­ρε­τικά παρα­κιν­δυ­νευ­μένο να δοκι­μά­σεις να μιλή­σεις με την φωνή εκείνου που προτιμά να μείνει σιω­πη­λός. Αλλά είναι αδύ­να­τον να αγνο­ή­σεις αυτήν την εκκω­φα­ντική σιωπή των κανα­πε­δά­των…Που περιέ­χει, ασφαλώς, και δυσπι­στία απέ­να­ντι σε όποιον κινεί­ται στην δημόσια σφαίρα και απο­γο­ή­τευση, κάτι σαν «άι-σιχτίρ», αλλά και κάτι σαν επι­φύ­λαξη…

Και που τέλος πάντων, ούτε θέλουν να μετέ­χουν στον νέου είδους εθε­λο­ντι­σμό τους και ούτε έχουν πρόθεση να γίνουν εφαλ­τή­ριο κανενός.