Το τελευταίο επιχείρημα των αποτυχημένων

Θα ήμουν η τελευ­ταία που θα υπε­ρα­σπι­ζό­μουν τον Πάνο Καμμένο, του οποίου η συμπε­ρι­φορά, πάρα πολλές φορές έχει κατα­δι­κα­στεί μέσα από τούτη τη στήλη.

Μια συμπε­ρι­φορά που δεν ήταν η καλύ­τερη και σε πολλές των περι­πτώ­σεων απα­ξί­ωνε τον θεσμό που τάχθηκε να υπη­ρε­τή­σει.

Αυτό όμως, από το να επι­κρο­τεί κανείς και να επι­χαί­ρει για τον προ­πη­λα­κι­σμό του στην Κω, είναι επι­κίν­δυνο.

Και είναι κατά­πτυ­στο, όταν αυτή χαρά και επι­βρά­βευση γίνεται από ανθρώ­πους που θέλουν να φέρουν τον τίτλο του πολι­τι­κού.

Η εικόνα του ανθρώ­που, ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ανθρώ­που, που υφί­στα­ται φρα­στική, συμ­βο­λική ή και σωμα­τική βία προ­κα­λεί απο­τρο­πια­σμό, ανε­ξάρ­τητα από τις συν­θή­κες, και είναι σε πλήρη ανα­ντι­στοι­χία με τη δημο­κρα­τία.

Ο χαρα­κτη­ρι­σμός δε της βίας ως «πολι­τι­κής», στις περι­πτώ­σεις που περι­λαμ­βά­νει πολι­τι­κές στο­χεύ­σεις ή απορ­ρέει από πολι­τικά αίτια, δυστυ­χώς ή ευτυχώς δεν κάνει τη βία ούτε ωραιό­τερη ούτε ευγε­νέ­στερη.

Οι ιδε­ο­λο­γίες που απο­θέ­ω­σαν τη βία είναι ολο­κλη­ρω­τι­κές ιδε­ο­λο­γίες.

Η βία την οποία επι­κρο­τούν από προχθές πολλοί και χαι­ρέ­κακα επι­χαί­ρουν, δεν είναι α λα καρτ. Εύκολα γυρνά πίσω σαν μπού­με­ρανγκ.

Πάνω από τη χώρα πλα­νά­ται εδώ και πολύ καιρό το φάνταγμα της χρε­ω­κο­πίας. Πλέον την απειλεί ένα άλλο φάντα­σμα. Το φάντα­σμα της βίας. Το βλέ­πουμε στη Βουλή- ως φρα­στική βία. Το βλέ­πουμε στην τηλε­ό­ραση και στις καθη­με­ρι­νές συζη­τή­σεις. Τα πρόσωπα , οι κοι­νω­νι­κές ομάδες οι γει­το­νιές , οι περιο­χές, όσο περνά ο καιρός απο­κτούν ψυχο­λο­γία εμπό­λε­μων.

Νιώθουν ότι απει­λού­νται και απει­λούν.

Κι όλο πιο συχνά παρα­σύ­ρο­νται στο κάλεσμα του πρώτου τυχόντα λαο­πλά­νου και εμπλέ­κο­νται σε αδιέ­ξο­δες αντι­δι­κίες.

Σ’ αυτό το πλαίσιο ομάδες που βρί­σκο­νται στο περι­θώ­ριο, που κατα­πιέ­ζο­νται και αδι­κού­νται ήταν θέμα χρόνου να εκδη­λώ­σουν επι­θε­τι­κό­τητα.

Κι αν τώρα παρα­κο­λου­θούμε μεμο­νω­μένα περι­στα­τικά όταν ξεσπά­σει και γενι­κευ­θεί η βία, κανείς δεν θα ακούσει κανέναν, τίποτε δεν θα μείνει όρθιο.

Και επειδή σε κάθε δημο­κρα­τική κοι­νω­νία οι πολίτες έχουν ανα­θέ­σει στο πολι­τικό σύστημα την οργά­νωση των κανόνων λει­τουρ­γίας της, το πολι­τικό σύστημα έχει την πρώτη ευθύνη να μην οδη­γη­θούν τα πράγ­ματα σε εκθε­με­λί­ωση.

Και το πρώτο που πρέπει να κάνει είναι να κατα­δι­κά­ζει αντί να ρίχνει λάδι στη φωτιά ΄

Αλλιώς ας ετοι­μά­ζο­νται για το μπού­με­ρανγκ…

Ας ετοι­μα­ζό­μα­στε όλοι για την ζούγκλα , τα μπου­κά­λια ή τα αυγά (αν δεν βρε­θούμε αιμό­φυρ­τοι σε καμιά γωνία) γιατί αυτά που λέμε δεν είναι του γούστου κάποιων…

Και για να τελειώ­νουμε και συμπε­ρα­σμα­τικά: Στην δημο­κρα­τία, κανένας δεν νομι­μο­ποιεί­ται να ασκεί πολι­τική βία, είτε μεμο­νω­μένα είτε μετέ­χο­ντας σε όχλο, σε βάρος ΚΑΝΕΝΟΣ. Ρητά, απε­ρί­φρα­στα, καθαρά και εξα­το­μι­κευ­μένα λοιπόν, υπο­στη­ρίζω, ότι η επίθεση κατά του Καμ­μέ­νου είναι πράξη απεχθής και δεν υπάρχει απο­λύ­τως καμία δικαιο­λο­γία γι’ αυτήν. Όποιος είναι σοβα­ρό­τε­ρος και καλύ­τε­ρος από τον Καμμένο δεν έχει παρά να αντι­με­τω­πί­σει και να κάνει σκόνη τις παρα­δο­ξο­λο­γίες του, με πολι­τικά επι­χει­ρή­ματα και να πείσει τους πολίτες. «Η βία είναι το τελευ­ταίο επι­χεί­ρημα των απο­τυ­χη­μέ­νων» Ασίμοφ Ισαάκ

Τα υπό­λοιπα είναι πράγ­ματα πρω­τό­γονα και πάνε πίσω τις κοι­νω­νίες των ανθρώ­πων.