Αγχος… γονέων ενόψει βάσεων

Η αντί­στροφη μέτρηση έχει αρχίσει. Με την ανα­κοί­νωση των βάσεων για την εισα­γωγή των υπο­ψη­φίων στα πανε­πι­στη­μιακά ιδρύ­ματα να ανα­μέ­νε­ται οσο­νούπω, δεν είναι λίγοι όσοι ήδη γνω­ρί­ζουν πως τα παιδιά τους θα φοι­τή­σουν μακριά από την οικο­γε­νειακή εστία. Η έναρξη της ενή­λι­κης ζωής αυτών των 18άρηδων πλαι­σιώ­νε­ται, χωρίς αμφι­βο­λία, με ανά­μι­κτα συναι­σθή­ματα – από πλευράς γονέων, του­λά­χι­στον.

«Αν και η ανα­χώ­ρηση του παιδιού δεν ήταν έκπληξη, είναι δια­φο­ρε­τικό όταν πλη­σιά­ζει η ώρα», λέει χαρα­κτη­ρι­στικά ο κ. Κ.Π., πατέρας του Πανα­γιώτη, ο οποίος στο­χεύει στο Μαθη­μα­τικό και δεν προ­σα­να­το­λί­ζε­ται απο­κλει­στικά στην Αθήνα. «Θεωρώ ότι το παιδί έχει να κερ­δί­σει, σπου­δά­ζο­ντας στην επαρχία, μακριά από το χαοτικό περι­βάλ­λον της Αθήνας. Η απο­μά­κρυνσή του από το σπίτι, θα τον μάθει να λει­τουρ­γεί αυτό­νομα, πιο υπεύ­θυνα, κάνο­ντας αυτό που έχει επι­λέ­ξει. Παράλ­ληλα, θα έρθει πιο κοντά σε μία άλλη κοι­νω­νία, τόσο σε αυτή του πανε­πι­στη­μίου όσο και στην τοπική». Ποιά τα μηνύ­ματα που εισπρά­τει ο γονιός από το παιδί του; «Αντι­λαμ­βά­νε­ται πως πρό­κει­ται για μία μεγάλη αλλαγή. Πιστεύει ότι θα τα κατα­φέ­ρει στις σπουδές του. Σίγουρα του φαί­νε­ται περί­εργο που θα φύγει για να ζήσει μόνος του, δεν νομίζω όμως ότι νιώθει φόβο. Αντί­θετα, περισ­σό­τερο τον ιντρι­γκά­ρει η ιδέα. Ο ίδιος, μάλιστα, θεωρεί πως μπορεί να το δια­χει­ρι­στεί, επειδή πέρυσι είχε μείνει μία φορά μόνος του στο σπίτι για πέντε μέρες – με τα χαρτιά του delivery στο χέρι, φυσικά!».

Περί ευθυνών ο λόγος

Θα τα βγάλει πέρα ο νέος φοι­τη­τής με τις ευθύνες; «Του έχω εμπι­στο­σύνη να δια­χει­ρι­στεί τη ζωή του – κι ας μην είναι απόλυτα έτοιμος. Ολα τα παιδιά προ­σαρ­μό­ζο­νται μετά τον πρώτο, δεύτερο μήνα. Είναι πολύ πιθανόν να χάσει τα κλειδιά του σπιτιού του ή να αφήνει τα φώτα ανοιχτά, όμως θα μάθει». Αγωνίες, φόβοι για τους γονείς; «Το πώς θα λει­τουρ­γή­σει μόνος του, ως φοι­τη­τής και ως άτομο. Χωρίς την καθη­με­ρινή επι­τή­ρηση, δημιουρ­γεί­ται μία αγωνία – μήπως πίνει, καπνί­ζει, ξενυ­χτάει ή μπει σε αυτο­κί­νητο με κάποιον που κάνει τρέλες. Σημα­ντική παρά­με­τρο απο­τε­λεί το αυξη­μένο κόστος. Με ένα προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό γύρω στα 900 ευρώ το μήνα, υπάρχει ένα άγχος αν θα έχεις να στέλ­νεις αυτά τα χρήματα τα επόμενα 4 χρόνια». Ακόμη, «πρό­κει­ται για μία μετά­βαση, μεγα­λώ­νει ένα παιδί που το έχεις ζήσει από μωρό και τώρα ήρθε η ώρα να φύγει μακριά. Σίγουρα αισθά­νο­μαι περη­φά­νια. Νιώθω όμως και λύπη, επειδή τώρα πια θα βλε­πό­μα­στε μία φορά το μήνα ή το δίμηνο – ειδικά τα τελευ­ταία χρόνια, ο Πανα­γιώ­της λει­τουρ­γούσε και ως παρέα, ως φίλος. Σε κάθε περί­πτωση, προ­φα­νώς το μείζον είναι η χαρά».

Αναμ­φί­βολα με ιδιαι­τε­ρό­τη­τες η κατά­σταση για την κ. Πατρίνα Παπαρρηγοπούλου-Αμανατίδου, συμ­βο­λαιο­γράφο και σύζυγο επι­χει­ρη­μα­τία: «Εχουμε δίδυμα αγόρια, τα οποία φεύγουν μαζί για σπουδές στο Λονδίνο – Engineering στο Imperial ο ένας, Law στο Queen Mary ο άλλος, έχοντας ολο­κλη­ρώ­σει στο Κολ­λέ­γιο Αθηνών πρό­γραμμα IB. Αλλα παιδιά δεν έχουμε. Πλη­σιά­ζουμε έτσι αρκετά την ψυχο­λο­γία του μονα­χο­παι­διού που φεύγει», επι­ση­μαί­νει η ίδια, προ­σθέ­το­ντας ωστόσο: «Αισθά­νο­μαι τυχερή που τα παιδιά θα βρί­σκο­νται κοντά – αδέρφια πολύ δεμένα και με δυνα­μική σχέση μεταξύ τους, οπωσ­δή­ποτε θα δίνουν θάρρος ο ένας τον άλλο». Η μετά­βαση των παιδιών στο εξω­τε­ρικό με τα πολ­λα­πλά οφέλη υπε­ρι­σχύ­ουν του πόνου του απο­χω­ρι­σμού: «Αν και στην Ελλάδα θα ήταν όλα πιο εύκολα με τη “μανούλα” από κοντά, απο­φα­σί­σαμε να στεί­λουμε τα παιδιά στο εξω­τε­ρικό, κρί­νο­ντας πιο σημα­ντικό το να εκτε­θούν σε ένα προηγ­μένο εκπαι­δευ­τικό περι­βάλ­λον, σε περισ­σό­τε­ρες προ­σλαμ­βά­νου­σες. Διευ­κρι­νί­ζο­ντας πως η ίδια είμαι προϊόν του ελλη­νι­κού πανε­πι­στη­μίου – με μάστερ στην Αγγλία – δεν περι­φρονώ καθόλου την Ελλάδα, όμως εκεί είναι σίγουρα οργα­νω­τικά, διοι­κη­τικά καλύ­τερα». Επειτα, «μιλούν άριστα τρεις γλώσσες, έχουν ταξι­δέ­ψει, το νέο, πολυ­πο­λι­τι­σμικό περι­βάλ­λον δεν θα τους ξενίσει. Τους μεγα­λώ­σαμε για να γίνουν “πολίτες του κόσμου” ενώ η προ­σαρ­μο­στι­κό­τητα τους εμφυ­σή­θηκε από μικρή ηλικία. Καθο­ρι­στι­κής σημα­σίας η σωστή προ­ε­τοι­μα­σία, αν έχεις μάθει να στε­ρεί­σαι το παιδί σου από μικρό – τα δικά μας έφευγαν τρεις εβδο­μά­δες για κατα­σκή­νωση κάθε χρόνο. Εγινε μία στα­διακή απε­ξάρ­τηση, τώρα έρχεται η φυσική εξέλιξη της ζωής που είχαν».

Αγωνίες; Φόβοι; «Είναι μόλις 18 χρόνων. Θα κατα­φέ­ρουν να αντα­πε­ξέλ­θουν στις υπο­χρε­ώ­σεις τους; Ανυ­πο­μονώ να περάσει η περιο­δος της προ­σαρ­μο­γής επι­τυ­χώς και να μου πουν “είμαι καλά”. Με αγχώ­νουν, κυρίως, θέματα πρα­κτικά: η τρο­μο­κρα­τία, οι τζι­χα­ντι­στές – σκέ­φτο­μαι ότι μπορεί να συμβεί κάτι και τα παιδιά να είναι στο μετρό… Αλλο άγχος; Το οικο­νο­μικό. Θα μπο­ρούμε να τους στέλ­νουμε χρήματα; Δεν αγωνιώ για το τι θα φάνε – πέρα από κάποια βασικά που ξέρουν, αν χρεια­στεί θα μπουν στο google, θα κάνουν και σαχλα­μά­ρες… θα τη βρουν την άκρη».

Ενας κύκλος κλείνει, μία εποχή τελειώ­νει. Ποιά συναι­σθή­ματα δια­κα­τέ­χουν τους γονείς; Σύμφωνα με τη μητέρα των δύο αγοριών: «Προ­ε­τοι­μά­ζο­μαι ψυχο­λο­γικά εδώ και καιρό. Θα υπάρ­ξουν στιγμές που θα σκέ­φτο­μαι ότι είναι μόνοι τους, που δεν θα είμαι κοντά στις δυσκο­λίες τους αλλά το έχω πάρει απόφαση. Δεν έχω θλίψη, επειδή έζησα πολύ κοντά τους. Αισθά­νο­μαι καλά. Εδωσα ό,τι έπρεπε να δώσω. Εκανα ό,τι μπο­ρούσα την ώρα που χρεια­ζό­ταν και το ευχα­ρι­στή­θηκα. Γι’ αυτό σήμερα νιώθω πλήρης. Πιστεύω πως αντί να αγκι­στρω­θούμε σε μία εποχή που τελειώ­νει, πρέπει να ακο­λου­θούμε τον ρου της ζωής. Κάνω το σταυρό μου να είναι καλά – κι εγώ κοντά τους. Τα παιδιά συνε­χί­ζουν τώρα το ταξίδι τους».

Επι­θυ­μία να φύγουν από το ασφυ­κτικό περι­βάλ­λον τους

«Συμ­μά­ζεψε λίγο, πώς θα φύγεις φοι­τη­τής;», ακού­γε­ται συχνά στις οικο­γέ­νειες της επαρ­χίας, καθώς οι περισ­σό­τε­ρες είναι από νωρίς εξοι­κειω­μέ­νες με την ιδέα της ανα­χώ­ρη­σης των παιδιών από το σπίτι για σπουδές. «Μας αγχώνει, μας στε­να­χω­ρεί, όμως στην επαρχία όλοι είμαστε προ­ε­τοι­μα­σμέ­νοι για την απο­μά­κρυνση των παιδιών μας – αν θέλουμε το καλό τους. Η κάθε οικο­γέ­νεια που έχει παιδί, γνω­ρί­ζει ότι 18 χρονών, το “χάνει”», λέει η κ. Καρο­λίνα Κοντού, φιλό­λο­γος, μόνιμη κάτοι­κος Καρ­δί­τσας, η οποία έχει ήδη βιώσει την εμπει­ρία όταν ο μεγα­λύ­τε­ρος γιος της πήγε για σπουδές στην Αθήνα, και τώρα ακο­λου­θεί ο δεύ­τε­ρος.

Η μητέρα του 18χρονου Γιάννη, που οσο­νούπω ετοι­μά­ζει τις βαλί­τσες του για την πρω­τεύ­ουσα, με εξα­σφα­λι­σμένη θέση στο τμήμα Οινο­λο­γίας, στο­χεύ­ο­ντας να ανα­λά­βει την οικο­γε­νειακή επι­χεί­ρηση μελ­λο­ντικά, ανα­φέ­ρει: «Ακόμη και οι κοντι­νές σχολές, είναι …μακριά: η Λάρισα γύρω στα 55 χιλό­με­τρα, καμιά εκα­το­στή ο Βόλος. Καθόλου τυχαίο που τα μαθαί­νουμε από νωρίς στην αυτο­νο­μία – ο γιος μου είναι άριστος μάγει­ρας!».

Οσο για τα ίδια τα παιδιά; «Λαχτα­ρούν να φύγουν από το ασφυ­κτικό περι­βάλ­λον της επαρ­χίας. Κι αυτό είναι ένα από τα προ­βλή­ματα που δεν τους κάνει καλούς φοι­τη­τές καθώς στο μυαλό τους κυρί­αρχη είναι η σκέψη να “ζήσουν”, να “γνω­ρί­σουν” – οι σπουδές, έρχο­νται σε δεύτερη μοίρα. Επα­νέρ­χο­νται στο δεύτερο, τρίτο έτος. Αν και ανησυχώ, όμως έχω εμπι­στο­σύνη στον Γιάννη ότι θα δια­χει­ρι­στεί όσους πει­ρα­σμούς παρου­σια­στούν μπροστά του».

Εχοντας ζήσει ξανά τον «ξενι­τεμό» του μεγα­λύ­τε­ρου παιδιού της, η κ. Καρο­λίνα Κοντού θυμάται και ετοι­μά­ζε­ται για το δεύτερο γύρο: «Οταν έφυγε ο μεγάλος μου γιος για την Αθήνα, είχα για μέρες κλειστό το δωμάτιό του. Περ­νούσα απ’ έξω χωρίς να κοιτάζω την πόρτα του. Τώρα με τον μικρό, νιώθω το ίδιο. Οπως και την άλλη φορά, τη μέρα της ανα­χώ­ρη­σης, θα κοιτάζω συνέ­χεια το δρόμο. Με τον άνδρα μου, σιω­πη­λοί. Κι όταν θα είναι να έρθει για πρώτη φορά, θα κοι­τά­ζουμε συνέ­χεια το ρολόι και θα πάμε στο σταθμό για να τον παρα­λά­βουμε, του­λά­χι­στον μία ώρα πριν!».

«Θα μιλάμε καθη­με­ρινά στο τηλέ­φωνο – ίσως να γινό­μα­στε και ενο­χλη­τι­κοί. Στο skype, όχι». Γιατί; «Μπορεί να μπω στον πει­ρα­σμό να τον κρίνω αν δω το δωμάτιό του χάλια. Και κάτι άλλο… Μπορεί να τον δω ότι βαριέ­ται όταν μιλάμε και να μην είμαι σε θέση να το αντι­με­τω­πίσω. Το ξέρω πως τα παιδιά μεγα­λώ­νουν, μας έχουν μεν στο μυαλό τους, αλλά έχουν πολλά πράγ­ματα εκεί στην Αθήνα να κάνουν. Ενώ εγώ, θα σκέ­φτο­μαι μόνο πως ο Γιάννης είναι μακριά».

Καθη­με­ρινή