ΣΥΡΙΖΑ N. Δωδεκανήσου: ” Χάσαμε μια σημαντική μάχη. Αλλά όχι τον πόλεμο.Ο αγώνας συνεχίζεται!”

Η πρό­σφατη συμ­φω­νία με τους δανει­στές, απο­τε­λεί ένα οικο­νο­μικό πρα­ξι­κό­πημα σε βάρος του λαού μας. Ο ανα­γκα­στι­κός συμ­βι­βα­σμός στον οποίο οδη­γή­θηκε ο πρω­θυ­πουρ­γός και το οικο­νο­μικό επι­τε­λείο, συντε­λέ­στηκε κάτω από τον ασφυ­κτικό οικο­νο­μικό στραγ­γα­λι­σμό μίας συμ­μο­ρίας αδί­στα­κτων εκβια­στών που θεωρούν ως πρώτο εχθρό τους την ίδια την Δημο­κρα­τία.

Η συμ­φω­νία όπως δια­μορ­φώ­θηκε, μετά από έξι μήνες δια­πραγ­μά­τευ­σης, απο­τε­λεί ένα νέο σκληρό μνη­μό­νιο. H δια­πραγ­μά­τευση δεν έφερε το προσ­δο­κώ­μενο απο­τέ­λε­σμα. Η κυβέρ­νηση πρέπει να βρει τα κοι­νω­νικά ισο­δύ­ναμα για να αντι­σταθ­μί­σει τις επι­πτώ­σεις της συμ­φω­νίας, αλλά και να ξεμπερ­δέ­ψει το συντο­μό­τερο με την δια­πλοκή, το μαύρο χρήμα, τους διε­φθαρ­μέ­νους μιντιάρ­χες και τα μεγάλα συμ­φέ­ρο­ντα.

Είναι ανάγκη να ανα­λο­γι­στούμε πως η πιθα­νό­τητα μίας ορι­στι­κής «ρήξης», ενός grexit, δηλαδή μίας άτακτης χρε­ο­κο­πίας, είναι ένα υπαρκτό σενάριο που ήταν προ­συμ­φω­νη­μένο στους Ευρω­παϊ­κούς κύκλους των Δανει­στών και απε­φεύ­χθη την τελευ­ταία στιγμή. Ένα τέτοιο ενδε­χό­μενο θα ήταν κατα­στρο­φικό για τον λαό μας, με χει­ρό­τερα και ίσως μη ανα­στρέ­ψιμα απο­τε­λέ­σματα για την κοι­νω­νία. Η επιλογή μίας άτακτης χρε­ο­κο­πίας, όσο κι αν πρό­σκαιρα θα έφερνε ανάταση στο λαϊκό αίσθημα, θα μας έφερνε όλους αντι­μέ­τω­πους με εικόνες ανθρω­πι­στι­κής κατα­στρο­φής.

Δεν έχουμε αυτα­πά­τες. Χάσαμε μια σημα­ντική μάχη. Αλλά όχι τον πόλεμο. Είναι χρέος μας να ξανα­ση­κω­θούμε και να ανα­συ­ντα­χθούμε.

Η άποψη πως υπάρχει «ενδιά­με­σος δρόμος» μέσα στην σφη­κο­φω­λιά της Ευρω­ζώ­νης, ή ότι μπορεί να υπάρ­ξουν ακόμη και μνη­μό­νια με ανθρώ­πινο πρόσωπο, απο­δεί­χτη­καν όνειρα θερινής νυκτός. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να επε­ξερ­γα­στεί σχέδιο απε­γκλω­βι­σμού της χώρας από τη μέγγενη που ονο­μά­ζε­ται Ευρω­ζώνη. Και αυτό θα πρέπει να είναι το άμεσο καθήκον του κόμ­μα­τός μας.

Ο «ιστο­ρι­κός συμ­βι­βα­σμός» με τις δυνά­μεις του κεφα­λαίου και ο μετα­σχη­μα­τι­σμός της Αρι­στε­ράς σε «καθε­στω­τική δύναμη» δεν μπορεί να απο­τε­λεί στρα­τη­γική υπε­ρά­σπι­σης της εργα­σίας και ανα­δια­νο­μής του πλούτου. Η χάραξη των πολι­τι­κών μας γραμμών και της στρα­τη­γι­κής μας θα πρέπει άμεσα να επα­νε­ξε­τα­στούν σε έκτακτο συνέ­δριο του κόμ­μα­τος.

Η ενότητα του κόμ­μα­τός μας και η πίστη μας στις αρχές του ΣΥΡΙΖΑ όπως δια­μορ­φώ­θη­καν στις κατα­στα­τι­κές και συνε­δρια­κές, προ­γραμ­μα­τι­κές του θέσεις, θα πρέπει να είναι ο οδηγός μας στο άμεσο μέλλον. Η ευθύνη είναι συνο­λική και δεν βαραί­νει περισ­σό­τερο ή λιγό­τερο κανέναν σύντροφο, καμία ιδιαί­τερη άποψη, καμία τάση στο κόμμα. Έχουμε χρέος, νέο καθήκον, να εκπο­νή­σουμε ένα σχέδιο ανά­καμ­ψης, με βάση τις απαι­τή­σεις των καιρών και τις περι­στά­σεις.

Με παρα­κα­τα­θήκη το μεγάλο ΟΧΙ, να κτί­σουμε δομές αλλη­λεγ­γύης και κοι­νω­νι­κής οικο­νο­μίας. Να βαθύ­νουμε το ταξικό-κοινωνικό περιε­χό­μενο του ΟΧΙ ! Να απο­δεί­ξουμε πως καλώς απε­τράπη η αρι­στερή παρέν­θεση, να απο­κτή­σουμε ξανά την αξιο­πι­στία μας στον κόσμο της εργα­σίας.

Είναι η ώρα το κόμμα στο σύνολό του, να περι­φρου­ρή­σει το ριζο­σπα­στικό και ενωτικό χαρα­κτήρα του, τις συνε­δρια­κές του απο­φά­σεις και τις δεσμεύ­σεις του απέ­να­ντι στους εργα­ζό­με­νους και τα λαϊκά στρώ­ματα. Σήμερα, περισ­σό­τερο από ποτέ, χρειά­ζε­ται συσπεί­ρωση όλων των δυνά­μεων που πάλεψαν τα δύσκολα χρόνια της κρίσης , εντός και εκτός του κόμ­μα­τος. Όχι με ανάθεση αλλά με συμ­με­τοχή! Και με πρώτο γνώμονα την Δημο­κρα­τία και την ιστορία μας.

Ο αγώνας συνε­χί­ζε­ται!