Επιστολή παραίτησης της Ν. Βαλαβάνη- ” Συντριπτική η συνθηκολόγηση Αλέξη”

Η Ανα­πλη­ρώ­τρια Υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών Νάντια Βαλα­βάνη παρέ­δωσε το πρωί στις 13.7.2015 στο Μέγαρο Μαξίμου την παρα­κάτω επι­στολή:

Προς τον Πρω­θυ­πουργό της Ελλάδας

Αλέξη,

Στήριξα την ομάδα δια­πραγ­μά­τευ­σης τη νύχτα της Παρα­σκευής όντας σίγουρη ότι δεν υπάρχει περί­πτωση να υπάρξει συμ­φω­νία. Ότι τελικά θα γυρί­σετε πίσω για να στη­ρι­χτούμε στο λαό – όπως το έκανες και την προη­γού­μενη φορά. Ότι η ανά­γνωση της μάχης που δίνατε εκεί θα βοη­θή­σει ν’ απο­κα­λυ­φθεί στα μάτια και των πιο ανυ­πο­ψί­α­στων συμπα­τριω­τών μας, μετά και τ’ απο­τε­λέ­σματα του δημο­ψη­φί­σμα­τος της προη­γού­με­νης Κυρια­κής, πώς επι­χει­ρούν να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν την Ελλάδα ως εργα­λείο για να μετα­σχη­μα­τί­σουν βίαια στο ακόμα φρι­κα­λε­ό­τερο συνο­λι­κό­τερα την Ευρώπη. Επειδή δεν πιστεύω ότι η κατά­σταση για την εργα­ζό­μενη πλειο­ψη­φία της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας μπορεί ποτέ ν’ αλλάξει ριζικά προς το καλύ­τερο χωρίς τη δική της συνει­δη­το­ποί­ηση και θέληση για δράση προς τα εκεί.

Ακόμα και τώρα, Δευτέρα πρωί, εξα­κο­λουθώ να πιστεύω ότι δεν πρό­κει­ται να υπάρξει συμ­φω­νία. Ότι η τακτική των γνωστών κυρί­αρ­χων κύκλων στη Γερ­μα­νία είναι ο πλήρης εξευ­τε­λι­σμός της κυβέρ­νη­σης και της χώρας. Να ψηφίσει η Βουλή αύριο-μεθαύριο ό,τι μέχρι σήμερα έχει – ας πούμε – «συμ­φω­νη­θεί», και πάλι να μην υπάρξει συμ­φω­νία. Μέχρι να καταρ­ρεύ­σει αυτή η κυβέρ­νηση και ν’ ανα­λά­βει κυβέρ­νηση «δοτών» και «προ­θύ­μων». Αυτοί που έφεραν τη χώρα μέχρι εδώ. Αυτοί που, μαζί με τους «έξω», πίστε­ψαν ότι οι κλει­στές τρά­πε­ζες θα συνέ­τρι­βαν το πρώτο πείραμα ελπίδας στην ευρω­παϊκή ήπειρο τον και­νούρ­γιο αιώνα. Αυτοί που ήδη σηκώ­νουν κεφάλι και απευ­θύ­νο­νται με μια ύβρι που δε θα μπο­ρέ­σει να εξα­λεί­ψει οποια­δή­ποτε κάθαρση.

Αλέξη,

ξέρεις πολύ καλύ­τερα από μένα ότι σ’ ένα πόλεμο, όταν οι δυνά­μεις του αντί­πα­λου απο­δει­χθούν συντρι­πτικά υπέρ­τε­ρες, επι­τρέ­πε­ται η συν­θη­κο­λό­γηση – με μονα­δικό στόχο την ανα­σύ­νταξη των δικών σου δυνά­μεων και την οργά­νωση, ξανά, της αντί­στα­σης που θα επι­τρέ­ψει να μετα­βάλ­λεις πλέον τις ίδιες εκείνες τις συν­θή­κες που οδή­γη­σαν στην ήττα. Αυτή η «συν­θη­κο­λό­γηση», όμως, είναι τόσο συντρι­πτική, που δε θα επι­τρέ­ψει ανα­σύ­νταξη δυνά­μεων. Και η επι­δεί­νωση, με δική μας υπο­γραφή, της κατά­στα­σης ενός εξα­ντλη­μέ­νου λαού εκεί που πήγαινε να σηκώσει κεφάλι, θα απο­τε­λέ­σει «ταφό­πλακα», για πολλά χρόνια, οποιων­δή­ποτε δυνα­το­τή­των χει­ρα­φέ­τη­σης του.

Χρω­στάμε πριν απ’ όλα στα νέα παιδιά, αυτά που καθό­ρι­σαν το απο­τέ­λε­σμα της προη­γού­με­νης Κυρια­κής, αυτά που είναι το μέλλον τους που καθο­ρί­ζε­ται σήμερα, να γυρίσει η αντι­προ­σω­πεία μας χωρίς αφό­ρη­τες δεσμεύ­σεις. Ν’ απευ­θυν­θείς ξανά σε αυτά τα παιδιά και σ’ όλους τους εργα­ζό­με­νους, ανε­ξάρ­τητα αν ψήφισαν όχι ή ναι. Να τους εξη­γή­σεις πώς ακριβώς έχει η κατά­σταση, τι θα έχει ν’ αντι­με­τω­πί­σει ο λαός μας, αν πάρει σάρκα και οστά, στις συν­θή­κες που επι­βλή­θη­καν στη χώρα, το πλειο­ψη­φικό όχι. Που δόθηκε με την πλειο­ψη­φία να θέλει αυτό που λέγαμε, λύση εντός της Ευρώπης. Αυτή η συγκε­κρι­μένη λύση, όμως, που επι­βάλ­λε­ται σήμερα με τόσο κατα­θλι­πτικό τρόπο, δεν είναι λύση βιώσιμη. Για τους ίδιους, για το λαό, για τη χώρα. Για την άλλη Ευρώπη, που βρί­σκε­ται σε κατά­σταση τοκετού. Είναι άλλο πράγμα να βρεθείς σε μια πραγ­μα­τι­κό­τητα εξαι­ρε­τικά δύσκολη, ν΄ αντι­με­τω­πί­ζεις μια κατα­στροφή, μ’ ελπίδα ωστόσο σ’ ένα μέλλον αξιο­πρέ­πειας, κυριαρ­χίας κι ανε­ξαρ­τη­σίας. Κι άλλο ν’ αντι­με­τω­πί­ζεις μια κατα­στροφή που θα ολο­κλη­ρω­θεί με ό,τι εθνικό εισό­δημα έχει απο­μεί­νει να κατευ­θύ­νε­ται στους «έξω», για την απο­πλη­ρωμή ενός χρέους που δεν απο­πλη­ρώ­νε­ται στους αιώνες των αιώνων και κάνει την ίδια την κοι­νω­νία μη βιώσιμη, και στους «πάνω».

Αλέξη,

Σ’ ένα τέτοιο προ­σκλη­τή­ριο θα είμαι παρούσα και θα το υπη­ρε­τήσω απ’ όποια θέση θέλεις μέχρι τέλους. Σε περί­πτωση όμως που η αντι­προ­σω­πεία μας επι­στρέ­ψει με τις δεσμεύ­σεις που απευ­χό­μα­στε – μέτρα θνη­σι­γενή, που σε κάθε αξιο­λό­γηση θα ξανα­θέ­τουν τα ίδια διλήμ­ματα, υπο­χώ­ρηση ή GREXIT –, είναι αδύνατο να συνε­χίσω να είμαι μέλος της κυβέρ­νη­σης. Σε ευχα­ρι­στώ για την εμπι­στο­σύνη με την οποία με τίμησες. Με τη σειρά μου, σ’ ένα υπουρ­γείο που όπως ξέρεις βρέθηκα μόνο για λόγους κομ­μα­τι­κό­τη­τας, έκανα ότι μπο­ρούσα για ν’ ανα­κου­φι­στούν λαϊκά στρώ­ματα και για να προ­ε­τοι­μάσω ένα δικαιό­τερο φορο­λο­γικό σύστημα. Το ίδιο και σε ό,τι αφορά το άλλο μεγάλο μέτωπο, της δια­φύ­λα­ξης και μιας πραγ­μα­τι­κής αξιο­ποί­η­σης προς όφελος των λαϊκών συμ­φε­ρό­ντων και του τόπου, της δημό­σιας περιου­σίας. Σ’ ευχα­ρι­στώ που έστω για αυτό το σύντομο χρονικό διά­στημα μου έδωσες τη δυνα­τό­τητα να υπη­ρε­τήσω απ’ αυτή τη θέση το απε­λευ­θε­ρω­τικό μας εγχεί­ρημα. Ο αγώνας, θέλω να πιστεύω, συνε­χί­ζε­ται.

Μ’ εκτί­μηση

Νάντια Βαλα­βάνη