“Οι κρίσιμες ώρες, απαιτούν από όλους σύνεση, νηφαλιότητα και ψυχραιμία”

Τις τε­λευ­ταί­ες μέρες ζουμε γε­γο­νό­τα πρω­τό­γνω­ρα για την χώρα μας, που σί­γου­ρα θα αφη­γού­μα­στε στα παι­διά μας και τα εγ­γό­νια μας.

Κα­λού­μα­στε να συμ­με­τά­σχου­με σε ένα δη­μο­ψή­φι­σμα πρώτη φορά μετά από 4 δε­κα­ε­τί­ες εν μέσω ενός πρω­τό­γνω­ρου για όλους μας πε­ριο­ρι­σμού κί­νη­σης κε­φα­λαί­ων (Capital Control) το οποίο σε συν­δυα­σμό με την συ­νε­χό­με­νη κρίση έχει οδη­γή­σει τον λαό σε οδυ­νη­ρές κα­τα­στά­σεις. Τι μπο­ρεί να πε­ρι­μέ­νει κα­νείς από μία χώρα, η οποία έχει χάσει όλους τους συμ­μά­χους της εντός της ΕΕ; Πως μπο­ρεί να επι­βιώ­σει απο­μο­νω­μέ­νη από όλους τους μέχρι σή­με­ρα συμ­μά­χους και εταί­ρους της ; Οι υφε­σια­κές συ­νέ­πειες μιας χρε­ο­κο­πί­ας και εξό­δου της χώρας από τη Ζώνη του Ευρώ, θα είναι πολύ βα­ρύ­τε­ρες από εκεί­νες ενός επώ­δυ­νου συμ­βι­βα­σμού. Μια άτα­κτη απο­μά­κρυν­ση της χώρας μας από τον πυ­ρή­να της Ευ­ρώ­πης θα έχει κα­τα­στρο­φι­κές οι­κο­νο­μι­κές, κοι­νω­νι­κές, πο­λι­τι­κές και γε­ω­πο­λι­τι­κές συ­νέ­πειες. Με αί­σθη­μα ευ­θύ­νης, ανήκω σ’ αυ­τούς που είναι υπέρ του ευρώ. Υπέρ της πα­ρου­σί­ας της χώρας μας, στον στενό πυ­ρή­να της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Ανα­γνω­ρί­ζω τα προ­βλή­μα­τα, τα λάθη, τις εμ­μο­νές, τη δυ­σκι­νη­σία των ευ­ρω­παϊ­κών θε­σμών. Ανα­γνω­ρί­ζω και την απελ­πι­σία και την κού­ρα­ση των Ελ­λή­νων, ιδιαί­τε­ρα αυτών που δεν έχουν πια τί­πο­τε να χά­σουν. Αλλά είμαι σί­γου­ρος, όπως οι πε­ρισ­σό­τε­ροι Έλ­λη­νες, πως η θέση μας είναι εκεί. Μόνο μέσα στην Ευ­ρώ­πη μπο­ρού­με να βρού­με λύ­σεις, από κοι­νού με τους άλ­λους λαούς, για μια κα­λύ­τε­ρη, κοι­νω­νι­κά δι­καιό­τε­ρη κοι­νω­νία. Η Ελ­λά­δα της ευ­θύ­νης, του μό­χθου, της δη­μιουρ­γί­ας και της εξω­στρέ­φειας, η Ελ­λά­δα που θέλει και μπο­ρεί να κερ­δί­σει το στοί­χη­μα της εθνι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης και της διε­θνούς αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας, δεν μπο­ρεί παρά να υπο­στη­ρί­ξει τη συ­νέ­χι­ση της ευ­ρω­παϊ­κής πο­ρεί­ας της χώρας. Αλ­λιώς θα κα­τα­λή­ξου­με όλοι μας έκ­πλη­κτοι στο κα­βα­φι­κό:

«Αλλά δεν άκου­σα ποτέ κρό­τον κτι­στών ή ήχον.

Ανε­παι­σθή­τως μ’ έκλει­σαν από τον κό­σμον έξω». Τα παι­διά μας δεν θα μας συγ­χω­ρή­σουν ποτέ, αν δεν πρυ­τα­νεύ­σει στις απο­φά­σεις μας το εθνι­κό συμ­φέ­ρον.

ΝΑΙ στην Ελ­λά­δα, ΝΑΙ στην Ευ­ρώ­πη, ΝΑΙ στο ευρώ