Νέα απάντηση στην Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Ρόδου

Τα ήθη , τα έθιμα, οι παρα­δό­σεις του τόπου μας, η πολι­τι­στική δημιουρ­γία που βαθαί­νει και οξύνει την ευαι­σθη­σία μας, ώστε ο κάθε άνθρω­πος να απο­κτή­σει αισθη­τικό κρι­τή­ριο που να του επι­τρέ­πει να ανα­γνω­ρί­ζει την ασκήμια σε οποια­δή­ποτε μορφή της – κοι­νω­νική, ηθική, ψυχική, πνευ­μα­τική κ.λπ. – αλλά και από την άλλη να μην αντέχει να υπο­κύ­πτει μπροστά της σε όλες τις συν­θή­κες, ακόμη και στις δυσκο­λό­τε­ρες, δεν πιστεύ­ουμε ότι προ­ω­θού­νται από τα δου­λε­μπο­ρικά προ­γράμ­ματα, όποιος κι αν είναι ο φορέας που τα υλο­ποιεί ή τα προωθεί.

Είναι αδια­νό­ητο οι πολι­τι­στι­κοί φορείς του τόπου μας να εμπλέ­κο­νται σε ύπουλες εφαρ­μο­γές της ΕΕ για την απο­δό­μηση των εργα­σια­κών σχέσεων, την αποδοχή από τους εργα­ζό­με­νους στην δια βίου περι­πλά­νηση μεταξύ ανεργίας-εργασίας-κατάρτισης, ως φυσικό φαι­νό­μενο. Στις χωμα­τε­ρές των ευρω­παϊ­κών επι­δο­τή­σεων και των ευρω­παϊ­κών προ­γραμ­μά­των θέλουν να στεί­λουν και τα ήθη ,τα έθιμα και τον πολι­τι­σμό μας. Αυτός είναι ο στόχος τους και η πολι­τι­στική δημιουρ­γία να γίνει θυσία για το ξελά­σπωμα του καπι­τα­λι­σμού από την κρίση του.

Για τον κόσμο του κόπου και του μόχθου, οι θυσίες αυτές για μια αβέβαιη και στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις αξιο­θρή­νητη θέση εργα­σίας, δεν του αξίζει. Οπως δεν του αξίζει να στρι­μώ­χνει τα όνειρα και τις ανάγκες του σε όσα μηδα­μινά επι­τρέ­πει ως εφικτά και ρεα­λι­στικά η απάν­θρωπη εκμε­ταλ­λευ­τική κοι­νω­νία. «Ο άνθρω­πος είναι πιο τρανός απ” την καθη­με­ρινή την έγνοια του», όπως έγραφε ο Ρίτσος. Και το αληθινό μπόι του ανθρώ­που μπορεί να το νιώσει μόνο όποιος τεντώ­νε­ται για να το φτάσει, όποιος αγω­νί­ζε­ται για την ανά­κτηση όχι μόνο των πρό­σφα­των απω­λειών της κρίσης, αλλά όλων των απω­λειών μας ως ανθρώ­πων του 21ου αιώνα που – παρά τα λαμπρά επι­στη­μο­νικά επι­τεύγ­ματα και τον αμύθητο συσ­σω­ρευ­μένο πλούτο του – φτάσαμε να ζούμε χει­ρό­τερα από τους παπ­πού­δες μας.

Μέσα από το τρα­γούδι, τη μουσική, το θέατρο, το χορό, τον κινη­μα­το­γράφο, τη ζωγρα­φική, τη χαρα­κτική, την ποίηση, τη λογο­τε­χνία, έχει τη δύναμη ο άνθρω­πος να ομορ­φύ­νει τη ζωή του, να απα­λύ­νει τις πληγές του, να εμπνευ­στεί έναν κόσμο ελεύ­θερο χωρίς τη δυστυ­χία της εκμε­τάλ­λευ­σης, να εμπνευ­στεί για την κατά­κτησή του.