Εκκρεμούν πολλές υποθέσεις στα Δικαστήρια της Ρόδου

• Αγώνα δρό­μου δί­νουν οι ση­με­ρι­νοί δι­κα­στές και ει­σαγ­γε­λείς για να τις διεκ­πε­ραιώ­σουν

Η δι­καιο­σύ­νη στη χώρα μας απα­ξιώ­νε­ται κα­θη­με­ρι­νά εξαι­τί­ας, κυ­ρί­ως, της πα­ροι­μιώ­δους κα­θυ­στέ­ρη­σης στην εξέ­τα­ση των πάσης φύσης υπο­θέ­σε­ων. Οι κα­θυ­στε­ρή­σεις αφο­ρούν τόσο την αστι­κή όσο και την ποι­νι­κή και τη διοι­κη­τι­κή δι­καιο­σύ­νη.

Το πρό­βλη­μα είναι παν­θο­μο­λο­γού­με­νο και έχει προ­κα­λέ­σει πολ­λές φορές την κα­τα­δί­κη της χώρας μας από το ΕΔΔΑ.

Aντι­μέ­τω­ποι με τις χρό­νιες δυ­σλει­τουρ­γί­ες, που έχουν κα­τα­στή­σει τη Δι­καιο­σύ­νη ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κή και δυ­σκί­νη­τη, βρί­σκο­νται από την πρώτη ημέρα ανά­λη­ψης των κα­θη­κό­ντων τους, οι νέοι πρό­ε­δροι του Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, που κα­τόρ­θω­σαν, όπως ξα­νά­γρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», να επι­τα­χύ­νουν την έκ­δο­ση απο­φά­σε­ων σε χρό­νους «ρεκόρ».

Πλην όμως, σύμ­φω­να με ασφα­λείς πλη­ρο­φο­ρί­ες της «δη­μο­κρα­τι­κής» υφί­στα­ται απί­στευ­τη εκ­κρε­μό­τη­τα με την έκ­δο­ση πε­ρί­που 300 απο­φά­σε­ων ποι­νι­κών και αστι­κών δι­κα­στη­ρί­ων, από τρείς δι­κα­στές, που υπη­ρε­τού­σαν στο Πρω­το­δι­κείο Ρόδου.

Ο ένας εξ’ αυτών φέ­ρε­ται να έχει εκ­κρε­μό­τη­τα στην έκ­δο­ση 220 πε­ρί­που απο­φά­σε­ων, ο δεύ­τε­ρος πε­ρί­που 57 και η τρίτη πε­ρί­που 50.

Του θέ­μα­τος έχει επι­λη­φθεί η Επι­θε­ω­ρή­τρια του Αρεί­ου Πάγου, που εξε­τά­ζει μέτρα για την αντι­με­τώ­πι­σή του, ενώ πλη­ρο­φο­ρί­ες που θέ­λουν να προ­ω­θεί­ται η αφαί­ρε­ση των δι­κο­γρα­φιών, που εκ­κρε­μούν από τους τρείς δι­κα­στές, η χρέ­ω­σή τους σε άλ­λους, που υπη­ρε­τούν σή­με­ρα και η οί­κο­θεν επα­νεκ­δί­κα­σή τους, έχει δη­μιουρ­γή­σει μια αφό­ρη­τη κα­τά­στα­ση στο Πρω­το­δι­κείο, αφού οι δι­κα­στές θα επι­βα­ρυν­θούν με έργο το οποίο έχουν ανα­λά­βει συ­να­δέλ­φοί τους και δεν έχουν διεκ­πε­ραιώ­σει.

Ορι­σμέ­νες δε από τις υπο­θέ­σεις που εκ­κρε­μούν είναι εξαι­ρε­τι­κά σο­βα­ρές και σύν­θε­τες, όπως αυτή της αι­τή­σε­ως που υπέ­βα­λε γνω­στή εται­ρεία της Ρόδου για την υπα­γω­γή της στις δια­τά­ξεις του άρ­θρου 99 του πτω­χευ­τι­κού κώ­δι­κα.

Απο πλευ­ράς δι­κη­γό­ρων του νη­σιού υφί­στα­νται έντο­νες επι­κρί­σεις και για δια­πι­στώ­σεις για ύπαρ­ξη φαι­νο­μέ­νων πα­ρα­λυ­τι­κού τύπου, με ό,τι αυτό συ­νε­πά­γε­ται σε μια λει­τουρ­γία όπως η δι­κα­στι­κή, με θε­σμι­κή βα­ρύ­τη­τα και τε­ρά­στια ση­μα­σία για την ευ­νο­μία των πο­λι­τών αλλά και την ομαλή οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα σε συν­θή­κες κρί­σης.

Η πλειο­νό­τη­τα των δι­κα­στών και των ει­σαγ­γε­λέ­ων, που αγω­νί­ζο­νται να διεκ­πε­ραιώ­σουν τον τε­ρά­στιο όγκο των υπο­θέ­σε­ων, προ­βλη­μα­τι­σμέ­νοι και έκ­πλη­κτοι πα­ρα­κο­λου­θούν τα όσα εκτυ­λίσ­σο­νται.

Πολ­λοί δι­κη­γό­ροι αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι το κύρος της Δι­καιο­σύ­νης στα μάτια των πο­λι­τών έχει δε­χτεί καί­ρια πλήγ­μα­τα, κυ­ρί­ως από την αδυ­να­μία της να δι­κά­σει γρή­γο­ρα και σωστά τις εκα­το­ντά­δες των υπο­θέ­σε­ων που εκ­κρε­μούν σε ποι­νι­κά, αστι­κά και διοι­κη­τι­κά δι­κα­στή­ρια.

Η ελ­λη­νι­κή δι­καιο­σύ­νη πά­σχει, ιδίως λόγω της με­γά­λης αρ­γο­πο­ρί­ας στην απο­νο­μή της, που συχνά οδη­γεί σε κα­τα­στά­σεις αρ­νη­σι­δι­κί­ας. Αυτό κλο­νί­ζει το περί δι­καί­ου αί­σθη­μα των πο­λι­τών.