Άρχισαν τα όργανα στον ΣΥΡΙΖΑ… ΔΕΑ-Νταβανέλος ζητούν εκλογές

Τριγ­μούς στο εσω­τε­ρικό του ΣΥΡΙΖΑ προ­κα­λεί η επι­κεί­μενη συμ­φω­νία με τους δανει­στές και τα μέτρα που διαρ­ρέ­ο­νται ότι θα ληφθούν. Η συνι­στώσα του κόμ­μα­τος ΔΕΑ με επι­κε­φα­λής το στέ­λε­χος Αντώνη Ντα­βα­νέλο, σε ανα­κοί­νωσή του ανα­φέ­ρει ότι οι γραμμές έχουν ξεθω­ριά­σει και ότι η κυβέρ­νηση πρέπει να πάει σε εκλογές διότι δεν «πήραμε τίποτε».

Ανα­λυ­τικά το κείμενο που αναρ­τή­θηκε στην ιστο­σε­λίδα rproject.gr:

Υπήρ­ξαμε πολλοί που δεν συμ­με­ρι­ζό­μα­σταν την «ευκολία» της προ­ε­κλο­γι­κής αφή­γη­σης, που διευ­κό­λυνε μεν τον δρόμο προς την κάλπη, αλλά μας έθετε μπροστά σε ένα κρίσιμο ερώτημα: είναι δυνατόν να ανα­πτυ­χθεί ένα ριζο­σπα­στικό πρό­γραμμα αντι­λι­τό­τη­τας μέσα στο πλαίσιο ανοχής της ευρω­ζώ­νης και διά της δια­πραγ­μα­τευ­τι­κής μεθόδου με τους «θεσμούς» της;

Σήμερα γνω­ρί­ζουμε την απά­ντηση: Όχι. Η ΕΕ και το ΔΝΤ επι­χει­ρούν να συντρί­ψουν τον ΣΥΡΙΖΑ χτί­ζο­ντας το δίλημμα: απόλυτη ενσω­μά­τωση ή άμεση ανα­τροπή; Το κάνουν για λόγους οικο­νο­μι­κούς, επειδή η αντι­λι­τό­τητα είναι ασύμ­βατη με τη σημε­ρινή κυρί­αρχη πολι­τική. Το κάνουν επίσης για λόγους πολι­τι­κούς, γιατί η Ευρώπη όφειλε να θωρα­κι­στεί απέ­να­ντι στον κίνδυνο της «μετά­δο­σης» του μικρο­βίου ΣΥΡΙΖΑ-Podemos.

Η συμ­φω­νία της 20ής Φλεβάρη ήταν ένα σημα­ντικό λάθος, που προ­έ­κυψε από τον εγκλω­βι­σμό στην προ­ε­κλο­γική «αφήγηση». Δώσαμε τη δέσμευση της απο­πλη­ρω­μής του χρέους «στο ακέραιο και εγκαί­ρως», παραι­τη­θή­καμε από «μονο­με­ρείς ενέρ­γειες» με βάση το πρό­γραμμά μας, που θα οικο­δο­μού­σαν μια στέρεα εργατική-λαϊκή συμ­μα­χία γύρω από την κυβέρ­νηση της Αρι­στε­ράς. Δεν πήραμε τίποτα. Η «δημιουρ­γική ασάφεια» λει­τούρ­γησε και λει­τουρ­γεί υπέρ των ισχυρών.

Μετά τις 20 Φλεβάρη, επι­χει­ρή­σαμε να αμυν­θούμε με τις «κόκ­κι­νες γραμμές». Ήταν κατώ­τε­ρες των δεσμεύ­σεών μας στη ΔΕΘ, που ήταν κατώ­τε­ρες του συνε­δρια­κού προ­γράμ­μα­τος του ΣΥΡΙΖΑ.

Σήμερα οι «κόκ­κι­νες γραμμές» ξεθω­ριά­ζουν:

Στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις –απέ­να­ντι στην εμβλη­μα­τική σημαία του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού– μιλάμε πλέον για τα έσοδα, για το πώς και πόσες δημό­σιες επι­χει­ρή­σεις θα εκποι­η­θούν και όχι για το αν θα εκποι­η­θούν. Στο ζήτημα των φόρων θεω­ρούμε πλέον τον ΕΝΦΙΑ και τον ΦΠΑ ως «πεδία παρα­χω­ρή­σεων» προς τους δανει­στές και όχι ως ζητή­ματα βελ­τί­ω­σης της ζωής των λαϊκών τάξεων, όπως προ­ε­κλο­γικά δεσμευ­τή­καμε.

Στο Ασφα­λι­στικό εγγυό­μα­στε τις κατα­κτή­σεις των «σήμερα συντα­ξιού­χων» αφή­νο­ντας ανοιχτό το ενδε­χό­μενο αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­σης στις ασφα­λι­στι­κές προσ­δο­κίες των μελ­λο­ντι­κών γενιών εργα­ζο­μέ­νων.

Στα εργα­σιακά, μετα­κι­νού­μα­στε από τη δέσμευση για απο­κα­τά­σταση της ισχύος των ΣΣΕ προς ένα νεφέ­λωμα των «βέλ­τι­στων ευρω­παϊ­κών πρα­κτι­κών», όπως τις κατα­νοεί το ILO, με τον κίνδυνο να ανα­κα­λύ­ψουμε ότι συζη­τάμε για θεσμο­θέ­τηση ενός νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρου κορ­πο­ρα­τι­σμού (που ενσω­μα­τώ­νει ως κρι­τή­ρια στις ΣΣΕ τη δημο­σιο­νο­μική στα­θε­ρό­τητα και την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα στην οικο­νο­μία…).

Είναι φανερό, για όποιον εξα­κο­λου­θεί να θέλει να βλέπει, ότι έχουμε εγκλω­βι­στεί σε ένα καθο­δικό σπιράλ: σε μια δια­πραγ­μά­τευση όπου σε κάθε φάση της υπο­χρε­ω­νό­μα­στε να υπε­ρα­σπί­ζουμε τον κόσμο μας, σε όλο και κατώ­τερο επίπεδο.

Είναι επίσης σαφές πού οδηγεί αυτή η κατη­φόρα. Στο να μας υπο­χρε­ώ­σουν να υπο­γρά­ψουμε εμείς το Μνη­μό­νιο 3, τη συμ­φω­νία που οι δανει­στές ετοί­μα­ζαν για συνυ­πο­γραφή με τους Σαμαρά και Βενι­ζέλο.

Άλλωστε έχει ήδη δια­φα­νεί και η χρονική στιγμή που θα επι­χει­ρη­θεί αυτή η ποιο­τική κλι­μά­κωση της αντε­πί­θε­σης των δανει­στών: όταν η κυβέρ­νηση θα υπο­χρε­ω­θεί να ζητήσει δανει­σμό για να πλη­ρώ­σει όχι πλέον τις δόσεις του χρέους, αλλά τους μισθούς και τις συντά­ξεις, τότε –εκτι­μούν ότι– δεν θα έχει την πολι­τική δύναμη για να δια­τυ­πώ­σει την παρα­μι­κρή αντίρ­ρηση.

Η απόφαση να πλη­ρώ­νο­νται μέχρι σήμερα τακτικά οι δόσεις –απόφαση που απορ­ρέει από τη συμ­φω­νία της 20ής Φλεβάρη– παρόλο που οι δανει­στές δεν έδωσαν ούτε ένα ευρώ από τα υπε­σχη­μένα και οφει­λό­μενα από τις παλαιό­τε­ρες συμ­φω­νίες, έχει εξα­ντλή­σει επι­κίν­δυνα τα απο­θέ­ματα του Δημο­σίου, φέρο­ντας πλέον την κρίσιμη στιγμή πολύ πολύ κοντά μας.

Οι πολι­τι­κές συνέ­πειες μιας τέτοιας στρα­τη­γι­κής υπο­χώ­ρη­σης –γιατί δεν θα είναι πλέον εφικτό να μιλά κανείς για «συμ­βι­βα­σμό»– θα είναι άμεσες. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι δυνατόν να μετα­τρα­πεί σε κόμμα λιτό­τη­τας. Οι δανει­στές δεν θα δεχθούν, μεσο­πρό­θε­σμα, να παρα­μεί­νει ως εγγυ­η­τής της συμ­φω­νίας η σημε­ρινή κυβέρ­νηση.

Θα απαι­τή­σουν να κατα­βλη­θεί και το πολι­τικό κόστος της περι­πέ­τειας μετά τις 25 Γενάρη, εκβιά­ζο­ντας για «διεύ­ρυνση» της κυβέρ­νη­σης Τσίπρα και, στα­διακά, για μετε­ξέ­λιξή της σε κυβέρ­νηση εθνικής ενό­τη­τας ή αλλιώς για ανα­τροπή της.

Η πολι­τική ενερ­γο­ποί­ηση του Γ. Στουρ­νάρα –με το όνειρο μιας αλά Παπα­δή­μος κυβέρ­νη­σης «ευρω­παϊ­κού τόξου»– πρέπει να αντι­με­τω­πι­στεί ως προει­δο­ποί­ηση. Από αυτόν τον φαύλο κύκλο υπάρχει διέ­ξο­δος, που όμως γίνεται όλο και πιο δύσκολη με κάθε εβδο­μάδα που περνάει σε απραξία, με κάθε δόση που πλη­ρώ­νε­ται στους δανει­στές:

Στάση πλη­ρω­μών προς τους τοκο­γλύ­φους – μέτρα περιο­ρι­σμού της «ελευ­θε­ρίας» δρα­πέ­τευ­σης των κεφα­λαίων – υλο­ποί­ηση των συνε­δρια­κών απο­φά­σεων του ΣΥΡΙΖΑ για τις τρά­πε­ζες – φορο­λό­γηση του κεφα­λαίου και των πλου­σίων για χρη­μα­το­δό­τηση μέτρων αντι­λι­τό­τη­τας – υπο­στή­ριξη αυτής της πολι­τι­κής με κάθε ανα­γκαίο μέσον, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της σύγκρου­σης με την ΕΕ και το ευρώ.

Μια τέτοια «τομή», που θα ήταν φυσιο­λο­γική μετά τις 25 Γενάρη, σήμερα θα πρέπει να αφήνει ανοιχτό το ενδε­χό­μενο της ανα­βά­πτι­σης στη λαϊκή εντολή. Σε εκλογές, υπό την προ­ϋ­πό­θεση της καθαρής παρου­σί­α­σης αυτών των επι­λο­γών από την κυβέρ­νηση και της υπο­στή­ρι­ξής τους από το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε κάθε περί­πτωση, οι κρί­σι­μες απο­φά­σεις που έρχο­νται δεν είναι δυνατόν να ληφθούν από ένα κλειστό επι­τε­λείο ανθρώ­πων, ακόμα και των καλύ­τε­ρων προ­θέ­σεων. Το κόμμα, από την ΚΕ ως τις ΟΜ, πρέπει να κληθεί να απο­φα­σί­σει. Το κόμμα πρέπει να αντι­στα­θεί στον κόντρα άνεμο που σηκώ­νε­ται όλο και πιο απει­λη­τικά.