Ανακαλούν τις άδειες για χιλιάδες κατοικίες -Νομοθετική ρύθμιση ζητεί η ΠΟΜΙΔΑ

Νομο­θε­τική ρύθμιση ζητά η Πανελ­λή­νια Ένωση Ιδιο­κτη­τών Ακι­νή­των (ΠΟΜΙΔΑ) προ­κει­μέ­νου να αρθεί το αδιέ­ξοδο στο οποίο βρί­σκο­νται χιλιά­δες ιδιο­κτή­τες για την κυριό­τητα των οποίων το Δημόσιο εγείρει ενστά­σεις. Συγκε­κρι­μένα, πολύ μεγάλος αριθμός ιδιο­κτη­τών σε όλη την Ελλάδα παρα­λαμ­βά­νει ειδο­ποι­η­τή­ρια από τη Γενική Γραμ­μα­τεία Δημό­σιας Περιου­σίας, σύμφωνα με τα οποία το Δημόσιο εγείρει ενστά­σεις επί της κυριό­τη­τας των ιδιο­κτη­σιών τους.

Πώς προ­έ­κυψε το πρό­βλημα

Εκτά­σεις που έχουν ανοι­κο­δο­μη­θεί και βρί­σκο­νται εντός σχεδίου, στην «καρδιά» των μεγάλων αστικών κέντρων ήταν χαρα­κτη­ρι­σμέ­νες στο μακρινό παρελ­θόν ως δασικές και δημό­σιες. Οι εκτά­σεις αυτές απο­χα­ρα­κτη­ρί­στη­καν ως δασικές, αλλά παρέ­μει­ναν χαρα­κτη­ρι­σμέ­νες ως δημό­σιες. Κατά τη φάση δήλωσης των δικαιω­μά­των τους οι πολίτες κατέ­θε­σαν τα αντί­στοιχα συμ­βό­λαια και τίτλους αγοράς ακι­νή­των τους στα αρμόδια κτη­μα­το­λο­γικά γραφεία. Με τον τρόπο αυτό απο­τυ­πώ­θη­καν τα δικαιώ­ματα των πολιτών και ο τρόπος που τα απέ­κτη­σαν σε βάθος χρόνου.

Ωστόσο, πολλά από αυτά τα δικαιώ­ματα απο­κτή­θη­καν το 1920 και εντεύ­θεν με παρα­χω­ρη­τή­ρια του ελλη­νι­κού δημο­σίου και του υπουρ­γείου Γεωρ­γίας και άλλα από αυτά ήταν πρώην δασικές εκτά­σεις που απο­χα­ρα­κτη­ρί­στη­καν. Ορι­σμένα από αυτά τα αγρο­τε­μά­χια τότε απο­χα­ρα­κτη­ρί­στη­καν από δασικά, ενώ δεν απο­χα­ρα­κτη­ρί­στη­καν από δημόσια. Ως απο­τέ­λε­σμα, αν και παρα­χω­ρή­θη­καν από το δημόσιο σε ιδιώτες και επε­τράπη η μετα­βί­βασή τους σε τρίτους, «στα χαρτιά» ο δημό­σιος χαρα­κτή­ρας τους δια­τη­ρή­θηκε. Έτσι, παρότι στο πλαίσιο των δηλώ­σεων στο κτη­μα­το­λό­γιο οι ιδιο­κτή­τες δηλώ­νουν τα δικαιώ­ματά τους επί των ακι­νή­των και από την άλλη να εμφα­νί­ζε­ται το δημόσιο να υπο­βάλ­λει δικαιώ­ματα κυριό­τη­τας στα ίδια ακίνητα.

Και στη στιγμή που στο πλαίσιο των δηλώ­σεων στο κτη­μα­το­λό­γιο οι τωρινοί ιδιο­κτή­τες δηλώ­νουν τα δικαιώ­ματά τους επί των ακι­νή­των, ταυ­τό­χρονα εμφα­νί­ζε­ται το δημόσιο να υπο­βάλ­λει δικαιώ­ματα κυριό­τη­τας στα ίδια ακίνητα. Και αυτό παρότι από την έρευνα των τίτλων ιδιο­κτη­σίας, δεν προ­έ­κυψε ότι το δημόσιο δια­τη­ρεί δικαιώ­ματα επί των συγκε­κρι­μέ­νων ιδιο­κτη­σιών, επειδή η πολι­τεία στα δικά της βιβλία δια­τη­ρεί κατα­χω­ρη­μένα ως δημό­σιες τις συγκε­κρι­μέ­νες ιδιο­κτη­σίες.

Σύμφωνα με όσα ανα­φέ­ρουν νομικοί κύκλοι, κατά την αρχική δια­δι­κα­σία κτη­μα­το­γρά­φη­σης πρυ­τά­νευσε η λογική και στο πλαίσιο αυτό τα δικαιώ­ματα του Δημο­σίου απορ­ρί­φθη­καν. Έτσι, δικαιώ­θη­καν οι ιδιώτες ιδιο­κτή­τες που όλα αυτά τα χρόνια αγό­ρα­ζαν και που­λού­σαν ύστερα με την «άδεια» του ελλη­νι­κού δημο­σίου που τους έχει παρα­χω­ρή­σει προς ιδιο­κτη­σία, χρήση και εκμε­τάλ­λευση τα συγκε­κρι­μένα ακίνητα.

Πλέον, η δια­δι­κα­σία βρί­σκε­ται στο στάδιο των ενστά­σεων. Το ελλη­νικό δημόσιο, δηλαδή, αφού απώλεσε, σε πρώτη φάση, τα δικαιώ­ματα που προ­έ­βαλε προς το Κτη­μα­το­λό­γιο, υπέβαλε ενστά­σεις, όπως προ­βλέ­πε­ται. Την ορθό­τητα των ενστά­σεων αυτών αξιο­λο­γεί η αρμόδια επι­τροπή που συστή­νει το κτη­μα­το­λό­γιο. Η επι­τροπή αυτή, δηλαδή, συνε­δριά­ζει, εξε­τά­ζει το περιε­χό­μενο της ένστα­σης και εκδίδει αμε­τά­κλητη απόφαση σχετικά με το ιδιο­κτη­σιακό καθε­στώς των ιδιο­κτη­σιών (που αφορά η ένσταση). Εν συνε­χεία, αναρ­τώ­νται οι πίνακες των εγγε­γραμ­μέ­νων δικαιω­μά­των των πολιτών επί ακι­νή­των, η οποία, σε αυτή τη φάση, μπορεί να αμφι­σβη­τη­θεί παρά μόνο δικα­στικά.

Τι πρέπει να κάνουν οι ιδιο­κτή­τες

Οι ιδιο­κτή­τες παρα­λαμ­βά­νουν τα ειδο­ποι­η­τή­ρια όταν το δημόσιο υπο­βά­λει προς το κτη­μα­το­λό­γιο τις ενστά­σεις. Για να υπε­ρα­σπί­σουν τη θέση τους θα πρέπει να προ­σλά­βουν δικη­γόρο ο οποίος θα παρα­στεί στην επι­τροπή ενστά­σεων. Ωστόσο, για να μάθουν πότε θα συνε­δριά­σει η επι­τροπή ενστά­σεων, θα πρέπει να επι­σκέ­πτο­νται καθη­με­ρινά τα οικεία κτη­μα­το­λο­γικά γραφεία για να ενη­με­ρω­θούν πότε εκδι­κά­ζε­ται η ένσταση του δημο­σίου σε βάρος του ακι­νή­του τους. Ειδάλ­λως, η υπόθεση θα εκδι­κα­στεί ερήμην τους, με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται για την ιδιο­κτη­σία εάν η ένσταση γίνει δεκτή.

Το παρή­γορο είναι ότι η συντρι­πτική πλειο­νό­τητα των απο­φά­σεων των επι­τρο­πών δεν δικαιώ­νουν το δημόσιο, σύμφωνα με νομι­κούς κύκλους. Οι κρα­τι­κοί λει­τουρ­γοί όμως, υπο­χρε­ού­νται να κατα­θέ­τουν ενστά­σεις, καθώς δια­φο­ρε­τικά θα βρεθούν αντι­μέ­τω­ποι με το αδίκημα της απι­στίας, επειδή δεν προ­ά­σπι­σαν τα συμ­φέ­ρο­ντα του δημο­σίου.

zougla.gr