«Οι αρμοδιότητες των τοπικών κοινοτήτων περιγράφονται με μια φράση: το σύνδρομο της ‘λάμπας’».

Στη σημε­ρινή συνε­δρί­αση της Διαρ­κούς Επι­τρο­πής Δημό­σιας Διοί­κη­σης, Δημό­σιας Τάξης και Δικαιο­σύ­νης, ο βου­λευ­τής και μέλος της επι­τρο­πής, Νεκτά­ριος Σαντο­ρι­νιός, τοπο­θε­τή­θηκε με θέμα τη λει­τουρ­γία της αυτο­διοί­κη­σης στην εποχή των Μνη­μο­νίων και σχο­λί­ασε το πλαίσιο των θεσμι­κών αλλαγών που συζη­τεί­ται.

Ο βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου υπο­γράμ­μισε πως ο Καλ­λι­κρά­της ήταν ο πρώτος μνη­μο­νια­κός νόμος προ του μνη­μο­νίου που απο­δυ­νά­μωσε την Αυτο­διοί­κηση και ιδιαί­τερα τη δυνα­τό­τητα των τοπικών κοι­νο­τή­των να απο­φα­σί­ζουν και να φρο­ντί­ζουν για τις ιδιαί­τε­ρες ανάγκες τους.

Αυτή τη στιγμή δεν λει­τουρ­γεί τίποτα στην τοπική αυτο­διοί­κηση και για αυτό θεωρώ, τόνισε ο Νεκτά­ριος Σαντο­ρι­νιός πως ιδίως για τα νησιά τα ζητή­ματα πχ. του νερού, της απο­χέ­τευ­σης και της ενερ­γεια­κής δια­χεί­ρι­σης πρέπει να είναι θέματα του Μητρο­πο­λι­τι­κού Δήμου. Παράλ­ληλα οι Τοπικές και Δημο­τι­κές Κοι­νό­τη­τες πρέπει, συμπλή­ρωσε ο βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου, να μπορούν να εξυ­πη­ρε­τή­σουν τις ανάγκες τους μέσω της σύντα­ξης ενός προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού καθη­με­ρι­νό­τη­τας και να υπάρχει και η δυνα­τό­τητα τεχνι­κής υπη­ρε­σίας για την αντι­με­τώ­πιση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας. Γιατί, συνέ­χισε, ο βου­λευ­τής, από τη λει­τουρ­γία του Καλ­λι­κράτη, αλλά ακόμα και από τη λει­τουρ­γία του Καπο­δί­στρια, υπήρξαν μεγάλα προ­βλή­ματα στις Δημο­τι­κές και Τοπικές Κοι­νό­τη­τες, οι οποίες πλέον δεν έχουν καμία αρμο­διό­τητα. Έτσι δημιουρ­γή­θηκε το σύν­δρομο της «λάμπας». Σε όλες τις Τοπικές Κοι­νό­τη­τες, σου λέει ο Πρό­ε­δρος: «Δεν έχω λεφτά να αλλάξω ούτε μια λάμπα» και με τις δια­δι­κα­σίες που έχει ο Δήμος δεν μου δίνει λάμπα, δεν έχω και ηλε­κτρο­λόγο για να αλλάξω την λάμπα. Αυτό είναι το έσχατο σημείο για τους ανθρώ­πους στις τοπικές κοι­νό­τη­τες.

Ακόμη ο Νεκτά­ριος Σαντο­ρι­νιός ανα­φε­ρό­με­νος στην τρο­πο­λο­γία για την πληρωμή των υπο­χρε­ώ­σεων των Δήμων παρελ­θό­ντων ετών, που πέρασε η κυβέρ­νηση, είπε χαρα­κτη­ρι­στικά πως τα μικρά νησιά δεν έχουν προ­σω­πικό για να μπο­ρέ­σουν να αντα­πο­κρι­θούν στη γρα­φειο­κρα­τία του συστή­μα­τος, καθώς συνήθως έχουν μόνο έναν υπάλ­ληλο. Όσοι αντι­δρούν στην τρο­πο­λο­γία μας λένε δηλαδή ότι θα έπρεπε μέσα σε τέσ­σε­ρις ημέρες αυτός ο ένας υπάλ­λη­λος να αναρ­τή­σει, να κάνει όλες τις ανα­κλή­σεις ενταλ­μά­των και να τα αναρ­τή­σει και στο ΔΙΑΥΓΕΙΑ; ανα­ρω­τή­θηκε ο βου­λευ­τής του ΣΥΡΙΖΑ. Ας έρθουν να το κάνουν όσοι το λένε αυτό, απά­ντησε δει­κτικά.

Επε­σή­μανε επίσης ότι ιδίως για τα μικρά νησιά όπου δεν μπο­ρούνε με κανένα τρόπο να ωρι­μά­σουν έστω και ένα μικρό έργο 100.000 ευρώ θα πρέπει να υπάρξει πολι­τική βούληση και κάποιος φορέας βοη­θή­σει στην υλο­ποί­ηση και ωρί­μανση των έργων.

Ολό­κληρη η τοπο­θέ­τηση του βου­λευτή:

Κύριε Υπουργέ, είναι πάρα πολύ σημα­ντική η πρω­το­βου­λία που παίρ­νετε και νομίζω ότι όντως ο μεγάλος ασθενής είναι αυτή τη στιγμή οι Δήμοι. Όχι ανα­φο­ρικά με τη λει­τουρ­γία τους, αλλά λόγω του θεσμι­κού πλαι­σίου έτσι όπως δημιουρ­γή­θηκε κυρίως από τον Καλ­λι­κράτη. Διότι, ο Καλ­λι­κρά­της ήταν ο πρώτος μνη­μο­νια­κός νόμος προ του μνη­μο­νίου, ο οποίος αντί να διορ­θώ­σει πράγ­ματα, τα κατέ­στρεψε. Νομίζω ότι είναι ξεκά­θαρο αυτό και παν­θο­μο­λο­γού­μενο.

Επειδή εγώ έρχομαι από νησιω­τι­κές περιο­χές στις οποίες ανα­φερ­θή­κατε, νομίζω ότι υπάρ­χουν, ιδίως για τα νησιά, κεντρικά ζητή­ματα υπο­δο­μών. Όπως για παρά­δειγμα το νερό, η απο­χέ­τευση, η ενερ­γειακή δια­χεί­ριση. Αυτά τα ζητή­ματα σε κάθε νησί μπορούν και πρέπει να τα δια­χει­ρί­ζε­ται, Μητρο­πο­λι­τικά εάν θέλετε, ένας Δήμος. Όμως από την άλλη έχουμε παρα­τη­ρή­σει ότι από τη λει­τουρ­γία του Καλ­λι­κράτη, αλλά ακόμα και από τη λει­τουρ­γία του Καπο­δί­στρια, υπήρξαν μεγάλα προ­βλή­ματα στις Δημο­τι­κές και Τοπικές Κοι­νό­τη­τες, οι οποίες πλέον δεν έχουν καμία αρμο­διό­τητα. Όπως και εσείς είπατε, οι Πρό­ε­δροι αυτών δεν έχουν καν την ελά­χι­στη απο­ζη­μί­ωση και υπάρχει το ζήτημα της «λάμπας». Σε όλες τις Τοπικές Κοι­νό­τη­τες, σου λέει ο Πρό­ε­δρος: «Δεν έχω λεφτά να αλλάξω ούτε μια λάμπα» και με τις δια­δι­κα­σίες που έχει ο Δήμος δεν μου δίνει λάμπα, δεν έχω και ηλε­κτρο­λόγο για να αλλάξω την λάμπα.

Έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο που να μην λει­τουρ­γεί ούτε καν για τα βασικά η Τοπική Κοι­νό­τητα με αυτό το πλαίσιο. Επο­μέ­νως, είναι ένα πολύ μεγάλο ζητού­μενο το ποιες αρμο­διό­τη­τες θα δώσουμε στις βαθ­μί­δες της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης. Κατά την προ­σω­πική μου άποψη, θα έπρεπε σε επίπεδο Δημο­τι­κής Ενό­τη­τας, πρώην Καπο­δι­στρια­κού Δήμου, να υπάρχει η δυνα­τό­τητα σύντα­ξης προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού καθη­με­ρι­νό­τη­τας και να υπάρχει και η δυνα­τό­τητα τεχνι­κής υπη­ρε­σίας για την αντι­με­τώ­πιση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας.

Σημα­ντική παρά­με­τρος που πρέπει να λάβουμε υπόψη είναι και το εκλο­γικό σύστημα, και κατά τη γνώμη μου είναι πολύ ουσια­στικό το γεγονός ότι έχουμε ψηφο­δέλ­τια της τάξης των 280 ατόμων που για να συμπλη­ρω­θούν, είναι ένα τερά­στιο ζήτημα. Θα πρέπει να δια­χω­ρι­στεί το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο από τα Συμ­βού­λια Δημο­τι­κών και Τοπικών Κοι­νο­τή­των.

Κλεί­νο­ντας θα ήθελα να ανα­φερθώ σε δύο θέματα: Άποψή μου είναι ότι προ­φα­νώς και πρέπει οι Απο­κε­ντρω­μέ­νες Διοι­κή­σεις να γίνουν 13. Για να μην πω ότι θα έπρεπε να πάμε σε ένα μοντέλο όπου όσα μπορούν να μετα­φερ­θούν στην Περι­φέ­ρεια να μετα­φερ­θούν. Και όσα πρέπει να κρα­τή­σει το Κράτος να πάνε σε επίπεδο Γενικών Διευ­θύν­σεων ή Διευ­θύν­σεων ανά Περι­φε­ρειακή Ενότητα, ανά πρώην Νομό.

Τέλος, επειδή ανα­φερ­θή­κατε στο ΕΣΠΑ. Τα μικρά νησιά δεν έχουν πρό­σβαση στο ΕΣΠΑ και δεν έχουν πρό­σβαση γιατί δεν έχουν τεχνική υπη­ρε­σία, καθώς έχουν μόνο έναν υπάλ­ληλο. Μας λέει τώρα η αντι­πο­λί­τευση για τις εντολές παρελ­θου­σών οικο­νο­μι­κών ετών, αυτή η Τρο­πο­λο­γία που φέρ­νουμε. Δηλαδή, αυτοί εννοούν ότι θα έπρεπε μέσα σε τέσ­σε­ρις ημέρες αυτός ο ένας υπάλ­λη­λος να αναρ­τή­σει, να κάνει όλες τις ανα­κλή­σεις -άλλη γρα­φειο­κρα­τία αυτή- και να τα αναρ­τή­σει και στο ΔΙΑΥΓΕΙΑ. Όλα αυτά με έναν υπάλ­ληλο. Ας έρθουν να το κάνουν όσοι το λένε αυτό.

Αλλά από κει και πέρα, πρέπει να δούμε μέσα από την τεχνική βοήθεια, πως μπορεί να υπάρξει μια πραγ­μα­τική ώθηση. Ιδίως στα μικρά νησιά όπου δεν μπο­ρούνε με κανένα τρόπο να ωρι­μά­σουν έστω και ένα μικρό έργο 100.000 ευρώ. Εκεί θα πρέπει να υπάρχει πολι­τική βούληση και κάποιος φορέας να έρθει να τους βοη­θή­σει και να τους ωρι­μά­σει τα έργα. Νομίζω ότι είναι σημα­ντι­κό­τατη η πρω­το­βου­λία που έχετε πάρει.

Σας ευχα­ρι­στώ πολύ.