Πεθαίνει το «εύκολο εμπόριο» και μαζί του οι έμποροι που το ασκούν

• Οι δύο όψεις της αγοράς του νησιού που ήδη σφύζει από ζωή
• Οι πολλοί κλαίνε και οι λίγοι χαμο­γε­λούν ευχα­ρι­στη­μέ­νοι

Απο­λύ­τως ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι είναι οι έμποροι των του­ρι­στι­κών περιο­χών του νησιού από την παρου­σία επι­σκε­πτών. Οι περισ­σό­τε­ροι δρόμοι, τόσο στη Ρόδο, όσο στα Κολύ­μπια, καθώς επίσης σε Λίνδο και Ιαλυσό, σφύζουν από ζωή. Βέβαια, το πλήθος του κόσμου δεν σημαί­νει εισπρά­ξεις για όλα τα κατα­στή­ματα.

Ειδι­κό­τερα, η αυξη­μένη κίνηση ήρθε για να ικα­νο­ποι­ή­σει το πάγιο αίτημα των ανθρώ­πων της αγοράς. Τα πρόσωπα αυτά ανέ­κα­θεν δήλωναν αντί­θεση με την όποια συζή­τηση περί επέ­κτα­σης της του­ρι­στι­κής περιό­δου, ωστόσο ήταν ανα­φαν­δόν υπέρ της προ­σπά­θειας αύξησης του αριθμού των επι­σκε­πτών στην αρχή και στο τέλος της σεζόν.  Τα τελευ­ταία δύο χρόνια το αίτημα αυτό ικα­νο­ποι­ή­θηκε. Πραγ­μα­τικά στους δρόμους υπάρ­χουν χιλιά­δες του­ρί­στες, όμως ακόμα κι έτσι η πλειο­νό­τητα των εμπόρων δεν είναι ικα­νο­ποι­η­μένη. Η πλειο­νό­τητα των εμπόρων δηλώνει ότι «δεν εισπράτ­τουμε και αυτό οφεί­λε­ται στη χαμηλή εισο­δη­μα­τική στάθμη των επι­σκε­πτών».

Η εκτί­μηση ότι τελικώς για όλα φταίνε τα του­ρι­στικά πακέτα, δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στην πραγ­μα­τι­κό­τητα. Με μια πιο προ­σε­κτική ματιά στην αγορά, φαί­νε­ται ξεκά­θαρα ότι τα του­ρι­στικά κατα­στή­ματα, στην πλειο­νό­τητά τους στε­ρού­νται φαντα­σίας, στε­ρού­νται εμπο­ρευ­μά­των που να ξεχω­ρί­ζουν για την ποιό­τητά τους και την καλή τους την τιμή. Η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των εμπόρων δεν δια­λέ­γουν εμπο­ρεύ­ματα. Αυτή η εξαι­ρε­τικά σπου­δαία δια­δι­κα­σία του εμπο­ρίου έχει αφεθεί στους μεγά­λους χον­δρε­μπό­ρους της Ελλάδας. Ο,τι προ­τεί­νουν εκείνοι, ό,τι δια­θέ­σουν εκείνοι, τότε οι Ροδίτες μαγα­ζά­το­ρες όχι μόνο θα το αγο­ρά­σουν, αλλά και θα το χρυ­σο­πλη­ρώ­σουν.

Κινε­ζικά εμπο­ρεύ­ματα υπάρ­χουν σε πολλές ποιό­τη­τες και σε τερά­στια γκάμα τιμών. Οι πιο μεγάλοι χον­δρέ­μπο­ροι της χώρας φρο­ντί­ζουν πάντα να αγο­ρά­ζουν εκείνα που πωλού­νται με το κιλό και στη συνέ­χεια αυτά τα πωλούν ανά κομμάτι στους μαγα­ζά­το­ρες της χώρας. Ετσι, σε μια μικρή αγορά, σε μια από­σταση λίγων δεκάδων μέτρων, πανο­μοιό­τυπα εμπο­ρεύ­ματα φιγου­ρά­ρουν σχεδόν σε όλες τις προ­θή­κες των κατα­στη­μά­των. Ποιος θα τα αγο­ρά­σει αυτά τα εμπο­ρεύ­ματα; Ποιος μπορεί να πείσει ότι αυτά τα εμπο­ρεύ­ματα αξίζουν τα πέντε και τα δέκα ευρώ που ζητεί­ται ως αντί­τιμο; Ποιος είναι εκείνος που τελικά πιστεύει ότι οι του­ρί­στες όλοι τρώνε κου­τό­χορτο ή ότι προ­έρ­χο­νται από περιο­χές όπου οι χάντρες κοστί­ζουν το βάρος τους σε χρυσάφι;

Στην εμπο­ρική – του­ρι­στική αγορά του σήμερα και στη γενική μιζέρια της «ανα­δου­λειάς», υπάρ­χουν κατα­στή­ματα που δου­λεύ­ουν και δου­λεύ­ουν καλά. Σε αυτά τα κατα­στή­ματα οι έμποροι δαπα­νούν αρκετό χρόνο σε έρευνα αγοράς, στο να ανα­ζη­τή­σουν τις τάσεις της μόδας, στο να δουν τι είναι εκείνο που κυκλο­φο­ρεί στο εξω­τε­ρικό, σε ποιες τιμές και ακο­λού­θως κάνουν τις επι­λο­γές τους. Αυτές οι επι­λο­γές, που γίνο­νται με γνώμονα την ποιό­τητα, αλλά και τις καλές τιμές, οδηγούν τα κατα­στή­ματα σε εξαι­ρε­τικά καλές εισπρά­ξεις. Εισπρά­ξεις που βρί­σκο­νται σε αντι­στοι­χία με το πλήθος των του­ρι­στών και που θα αυξη­θούν όσο η σεζόν ανε­βαί­νει.

Είναι ξεκά­θαρο ότι το εύκολο εμπόριο έχει πεθάνει κι αν εξα­κο­λου­θούν να υπάρ­χουν κατα­στή­ματα που ακόμα επι­βιώ­νουν με τις παλαιές τακτι­κές, αυτό είναι τυχαίο και έχει ημε­ρο­μη­νία λήξης.