Οι παραστάσεις που δεν πρέπει να χάσετε αυτό το καλοκαίρι

Με διεθνή ονόματα, αλλά και με τις νέες, εγχώ­ριες δυνά­μεις να δίνουν ξανά τον τόνο, όπως και με δράσεις σε απρό­σμε­νους χώρους, το Φεστι­βάλ Αθηνών και Επι­δαύ­ρου γιορ­τά­ζει τα 60 χρόνια του. Και προ­τεί­νει ένα καλει­δο­σκό­πιο από αντι­λή­ψεις, συγκι­νή­σεις και όψεις του κόσμου.

Η διορ­γά­νωση ξεκινά την 1η Ιουνίου με την ολο­κλη­ρω­μένη εκδοχή της «Πάπισ­σας Ιωάννας», σε σκη­νο­θε­σία Δημήτρη Μαυ­ρί­κιου. Ρίχνει αυλαία 90 μέρες μετά, με τον «Ορέστη» του Σίμου Κακάλα, στο αρχαίο Θέατρο της Επι­δαύ­ρου (29 Αυγού­στου).

Το πλου­ρα­λι­στικό πρό­γραμμα του Φεστι­βάλ εξα­πλώ­νε­ται στο Ηρώδειο, στο Λύκειο του Αρι­στο­τέλη, στα Θέατρα Οδού Κυκλά­δων «Λευ­τέ­ρης Βογια­τζής» και Τέχνης «Κάρολος Κουν» και σε άλλα σημεία μέσα στην πόλη. Όσο για την καρδιά των θεα­τρι­κών παρα­στά­σεων, αυτή χτυπά και φέτος στην Πει­ραιώς 260.

Παράλ­ληλα, η σύνδεση του Φεστι­βάλ με τα μεγάλα ζητή­ματα της κοι­νω­νίας υπα­γό­ρευσε την ένταξη παρα­στά­σεων που πραγ­μα­τεύ­ο­νται θέματα όπως οι άστεγοι, οι πρό­σφυ­γες και οι μετα­νά­στες.

Με αφορμή την έναρξη -2 Μαΐου- της προ­πώ­λη­σης των εισι­τη­ρίων, ιδού μερικές παρα­γω­γές που δεν πρέπει να χάσετε:

Διε­θνείς παρα­γω­γές

Συλβί Γκιλέμ: Απο­χαι­ρε­τι­στή­ρια παρά­σταση της Συλβί Γκιλέμ, μετά την απόφασή της να «κρε­μά­σει» τις πουέντ της. Πόσο απλό είναι για ένα «σκηνικό τέρας» να απο­χω­ρι­στεί τη σκηνή στο απόγειό του; Το ότι μια χορεύ­τρια σαν τη Συλβί Γκιλέμ -που φωτίζει τη χορευ­τική σκηνή εδώ και 39 χρόνια- ετοι­μά­ζε­ται για την τελευ­ταία της υπό­κλιση συνιστά, δίχως άλλο, είδηση. Μονα­δική και απρό­βλε­πτη, όπως πάντα, έρχεται με την απο­χαι­ρε­τι­στή­ρια παρά­στασή της «Life in Progress» να υπο­κλι­θεί μπρος στο ελλη­νικό κοινό, με ένα πρό­γραμμα που περι­λαμ­βά­νει χορο­γρα­φίες των Ματς Εκ, Ουίλ­λιαμ Φόρσαϊθ, ‘Ακραμ Καν και Ράσελ Μάλι­φαντ. (3-4 ΙΟΥΝΙΟΥ/ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ). Η παρά­σταση πραγ­μα­το­ποιεί­ται με χορηγία της Περι­φέ­ρειας Αττικής.

«Baxter Theatre Center»: Το Φεστι­βάλ Αθηνών συστή­νει για πρώτη φορά στο ελλη­νικό κοινό έναν ξεχω­ρι­στό νοτιο­α­φρι­κα­νικό θίασο. Tο «Baxter Theatre Center» έρχεται με την παρά­σταση «Δεσποι­νίς Τζούλια». Το πολύ­κροτο έργο του Αύγου­στου Στρίντ­μπεργκ, που είχε προ­κα­λέ­σει σκάν­δαλο στην εποχή του (1888), εστιά­ζει στη σαρ­κο­βόρα πάλη ανάμεσα σε δύο κοι­νω­νι­κές τάξεις, δύο φύλα και δύο ψυχι­σμούς. Με την ωμότητα του σκλάβου και την κρύα καρδιά του κυρί­αρ­χου. Μέσα από ποιες εμπει­ρίες και σκέψεις, εικόνες και συναι­σθή­ματα, αυτός ο θίασος, που απο­τε­λεί­ται από μια λευκή και δύο μαύρους ηθο­ποιούς, θα ερμη­νεύ­σει την «ωμότητα του σκλάβου» και τη συντριβή της κόρης του κόμη; (11, 12 και 13 ΙΟΥΝΙΟΥ/ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260)

She She Pop: Γυναι­κεία κολε­κτίβα που ιδρύ­θηκε το 1993 στο Βερο­λίνο, για να κατα­κτή­σει έκτοτε την Ευρώπη, έρχεται πρώτη φορά στην Ελλάδα. Στις σκη­νο­θε­σίες τους, που χαρα­κτη­ρί­ζο­νται ταυ­τό­χρονα από χιούμορ και νεανική αδιαλ­λα­ξία, αυθορ­μη­τι­σμό και ειλι­κρί­νεια, oι She She Pop δεν διστά­ζουν να ανα­δεί­ξουν κοι­νω­νικά ζητή­ματα μέσα από τα δικά τους βιώματα. «Ποιες ήμασταν; Ποιες είμαστε; Γιατί γίναμε έτσι;» Μέσα από αυτά τα ερω­τή­ματα προ­έ­κυψε η παρά­σταση «Schubladen» (που σημαί­νει «συρ­τά­ρια» στα γερ­μα­νικά). (11-12 ΙΟΥΛΙΟΥ / ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260)

Τόμας Οστερ­μά­γιερ: Πιστός και στα­θε­ρός φίλος του Φεστι­βάλ ο κορυ­φαίος Γερ­μα­νός σκη­νο­θέ­της έρχεται με τον βερο­λι­νέ­ζικο θίασο «Σαου­μπίνε» και την παρά­σταση «Μικρές αλε­πού­δες» της Λίλιαν Χέλμαν (1941). Το γνωστό έργο της Αμε­ρι­κα­νί­δας συγ­γρα­φέως και κοι­νω­νι­κής ακτι­βί­στριας εστιά­ζει στην απλη­στία μιας παρηκ­μα­σμέ­νης κοι­νω­νίας. (19, 20, 21 ΙΟΥΝΙΟΥ / ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260)

Ρομέο Καστε­λού­τσι: Ο Ιταλός σκη­νο­θέ­της, εικα­στι­κός, μετά την τρι­λο­γία της «Κόλασης» και την παρά­σταση «Περί της εννοίας του προ­σώ­που του Υιού του Θεού», επι­στρέ­φει στο Φεστι­βάλ με τον θίασο Societas Raffaello Sanzio και την παρά­σταση «Go down, Moses», σε σκη­νο­θε­σία, σκηνικά, κοστού­μια, φωτι­σμούς που φέρουν την υπο­γραφή του. Ο τίτλος της παρά­στα­σης ανα­φέ­ρε­ται στη θεϊκή εντολή προς τον Μωυσή την εποχή της εβραϊ­κής αιχ­μα­λω­σίας. Κατά τον Καστελ­λού­τσι, αυτή η θεία παρό­τρυνση απευ­θύ­νε­ται σε εμάς τους ίδιους, που είμαστε, όπως λέει «εξό­ρι­στοι από τον εαυτό μας». (28, 29, 30 ΙΟΥΝΙΟΥ / ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ)

Άλβις Χερ­μά­νις: Ο Λετονός διευ­θυ­ντής και σκη­νο­θέ­της του Νέου Θεάτρου της Ρίγας, σκη­νο­θε­τεί το έργο της Tατιάν Τόλ­στα­για «Sonia». Το έργο τοπο­θε­τεί­ται στο Λένιν­γκραντ της δεκα­ε­τίας του ’40. Ένας άντρας ηθο­ποιός ερμη­νεύει μονα­δικά τη μονα­χική Σόνια, που ετοι­μά­ζει γλυκά και φρο­ντί­ζει ανελ­λι­πώς τα φυτά της, αντι­με­τω­πί­ζο­ντας με θετική διάθεση τα βάρη της ύπαρξης και τα στραβά της κοι­νω­νίας. Μέσα από την καθη­με­ρι­νό­τητα της, ανα­δει­κνύ­ε­ται το μεγα­λείο των ανώ­νυ­μων ηρώων της διπλα­νής πόρτας. (16, 17, 18 ΙΟΥNΙΟΥ / ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260)

Μαγκύ Μαρέν: Ακόμα πιο ριζο­σπα­στική, τολμηρή και ακα­τα­πό­νητη, η Γαλλίδα χορο­γρά­φος επα­να­κάμ­πτει με την τελευ­ταία δημιουρ­γία της, «BiT» -τίτλος που παρα­πέ­μπει στον ρυθμό της techno. Με πηγή έμπνευ­σης το έργο του Γάλλου φιλο­σό­φου Πιερ Σοβανέ, «Ο ρυθμός και ο λόγος» μάς βυθίζει σε ένα αγχω­τικό ημίφως, υπο­γρά­φο­ντας μια χορο­γρα­φία άλλοτε πένθιμη, άλλοτε οργι­σμένη, βαθιά πολι­τική ωστόσο, και σε ευθεία σύνδεση με τη ζωή, ως επιτομή προη­γού­με­νων έργων της. (2, 3, 4 ΙΟΥΝΙΟΥ / ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260)

Ελλη­νι­κές παρα­γω­γές

«Νέκυια»: Μια απρό­σμενη συνά­ντηση θα συντε­λε­στεί στα τέλη Ιουλίου στο Αρχαίο Θέατρο της Επι­δαύ­ρου, καθώς ο μεγάλος δάσκα­λος του ιαπω­νι­κού θεάτρου Νο, Γκένσο Ουμε­γουάκα, μετά την καθη­λω­τική παρου­σία του στο Ηρώδειο το 2010, επι­στρέ­φει για να συμπρά­ξει με τον Μιχαήλ Μαρ­μα­ρινό. Η παρά­σταση είναι βασι­σμένη στη ραψωδία λ της Οδύσ­σειας του Ομήρου. (25-26 ΙΟΥΛΙΟΥ/ ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ)

«Πάπισσα Ιωάννα»: Σκη­νο­θέ­της που δεν χρειά­ζε­ται συστά­σεις, ο Δημή­τρης Μαυ­ρί­κιος ανοίγει φέτος το Φεστι­βάλ Αθηνών ολο­κλη­ρώ­νο­ντας την περσινή παρά­σταση εν εξε­λί­ξει του θεα­τρι­κού έργου του που βασί­ζε­ται στην «Πάπισσα Ιωάννα» του Εμμα­νουήλ Ροΐδη, καθώς και στη σχέση του συγ­γρα­φέα με τη μητέρα του. (1, 2, 3, 4 ΙΟΥΝΙΟΥ / ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260)

«Είμαστε οι Πέρσες!»: Οι «Πέρσες» του Αισχύ­λου δίνουν την αφορμή σε μια ομάδα προ­σφύ­γων από το Αφγα­νι­στάν, το Πακι­στάν και το Μπα­γκλα­ντές να μπουν σε ένα χορικό πολε­μι­στών και να μοι­ρα­στούν προ­σω­πι­κές τους μάχες, από τη σύγ­χρονη ιστορία. Μία παρά­σταση ντο­κου­μέ­ντο από τη Γιο­λά­ντα Μαρ­κο­πού­λου και την ομάδα STATION ATHENS (3-4 ΙΟΥΝΙΟΥ / ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260)

«Υπόθεση Φαρ­μα­κο­νήσι ή Το δίκαιο του νερού»: Τον περα­σμένο Φεβρουά­ριο, το τρι­με­λές κακουρ­γιο­δι­κείο της Ρόδου κατα­δί­κασε έναν Σύρο εικο­σιε­νός ετών πρό­σφυγα, σε 145 χρόνια φυλά­κιση και 570.000 ευρώ πρό­στιμο, θεω­ρώ­ντας τον μονα­δικό υπαίτιο για το τραγικό ναυάγιο στο Φαρ­μα­κο­νήσι, που είχε απα­σχο­λή­σει την ελλη­νική και διεθνή κοινή γνώμη. Με αφορμή αυτή την απόφαση, και με όχημα τις «Ευμε­νί­δες» του Αισχύ­λου, ο Ανέστης Αζάς σχε­διά­ζει μια παρά­σταση ντο­κου­μέ­ντο για τον άνθρωπο χωρίς δικαιώ­ματα. (26-28 ΙΟΥΛΙΟΥ/ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ)

«Ο Άρντεν από το Φέβερ­σαμ»: Με φόντο την ελι­σα­βε­τιανή εποχή, το κείμενο θα μπο­ρούσε να θυμίζει σενάριο του Χίτσκοκ ή του Ταρα­ντίνο. Έργο αγνώ­στου συγ­γρα­φέα (1592), που κατά καιρούς απο­δό­θηκε στον Σαίξπηρ, στον Μάρλοου ή στον Τόμας Κιντ, μνη­μο­νεύ­ε­ται από τον Αρτό στο «Θέατρο της σκλη­ρό­τη­τας». Βίαιο, μυστη­ριώ­δες και άκρως απο­κα­λυ­πτικό των ανθρω­πί­νων παθών, μετα­φέ­ρει στο θεα­τρικό σανίδι το πραγ­μα­τικό γεγονός της στυ­γε­ρής δολο­φο­νίας του Τόμας Άρντεν, πρώην δημάρ­χου του Φέβερ­σαμ, από την άπιστη σύζυγό του Άλις. (2-11 ΙΟΥΝΙΟΥ / ΘΕΑΤΡΟ ΟΔΟΥ ΚΥΚΛΑΔΩΝ)

Παρα­στά­σεις σε αρχαιο­λο­γι­κούς χώρους και πλα­τείες

«Ρήσος» του Ευρι­πίδη: Η Κατε­ρίνα Ευαγ­γε­λά­του επα­νέρ­χε­ται στο Φεστι­βάλ με μια παρά­σταση στο Λύκειο του Αρι­στο­τέλη, ένα από τα τρία αρχαιό­τερα γυμνά­σια της πόλης, που ταυ­τί­στηκε με την Περι­πα­τη­τική Σχολή, την οποία ίδρυσε ο μεγάλος Έλληνας φιλό­σο­φος το 355 π.Χ. Σε τούτο τον -άγνωστο στο ευρύ κοινό- αρχαιο­λο­γικό χώρο των έντεκα στρεμ­μά­των στο κέντρο της Αθήνας, η σκη­νο­θέ­τις παρου­σιά­ζει τον «Ρήσο» του Ευρι­πίδη, με εμβό­λιμα κείμενα του Αρι­στο­τέλη. (ΑΠΟ 1 ΙΟΥΛΙΟΥ / ΛΥΚΕΙΟ)

«Στη μέση του δρόμου»: Ο Πρό­δρο­μος Τσινικόρης- που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται δημιουρ­γικά σε μορφές θεάτρου ντο­κι­μα­ντέρ στην Ελλάδα και τη Γερμανία- προ­τεί­νει μια πολυ­ή­μερη δράση σε κεντρική πλατεία της πόλης, με αφε­τη­ρία μια έρευνα γύρω από τους νεο­ά­στε­γους των Αθηνών. Οι θεατές θα έχουν τη δυνα­τό­τητα να ακού­σουν τις φωνές και τις αφη­γή­σεις των πιο σιω­πη­λών συμπο­λι­τών μας, με τη χρήση mp3 player και ακου­στι­κών. (2-8 ΙΟΥΛΙΟΥ/ΤΡΟΧΟΣΠΙΤΟ).

Μουσική κάτω από την Ακρό­πολη

«Τόσκα» : Μία ντίβα της όπερας, μία γυναίκα παρά­φορα ερω­τευ­μένη, που ζηλεύει παθο­λο­γικά τον σύντροφό της.Η «Τόσκα» του Που­τσίνι με την Εθνική Λυρική Σκηνή , υπό την διεύ­θυνση του Λουκά Καρυ­τυ­νού, με τις σοπράνο Δήμητρα Θεο­δο­σίου και Τσέλια Κοστέα να ενα­λάσ­σο­νται στον πρω­τα­γω­νι­στικό ρόλο της Φλόρια Τόσκα. (14, 16, 17, 18 ΙΟΥΝΙΟΥ/ ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ)

Συναυ­λία Άνταμ Κοέν: Ο γιος του Λέο­ναρντ Κοέν, ηχο­γρά­φησε πέρσι το τελευ­ταίο του άλμπουμ, «We go home» , στο παλιό αρχο­ντικό του πατέρα του, στην Ύδρα, όπου ως γνωστό ζούσε ο Λεο­νάρντ Κοέν τη δεκα­ε­τία του ’60. Η επιλογή του Ανταμ Κοέν δεν ήταν τυχαία, αφού πρό­κει­ται για μια πολύ προ­σω­πική συλλογή τρα­γου­διών, που «φέρει» τις ανα­μνή­σεις της παι­δι­κής του ηλικίας. Το πρό­γραμμα της συναυ­λίας, περι­λαμ­βά­νει κομ­μά­τια και από τα τέσσερα άλμπουμ του Καναδού τρα­γου­δο­ποιού, αλλά και αρκετές από τις γνωστές και αγα­πη­μέ­νες συν­θέ­σεις του πατέρα του (29 Ιουνίου / ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ).

«Kiss me, Kate» του Κόουλ Πόρτερ: Από πολλούς θεω­ρεί­ται το καλύ­τερο μιού­ζι­καλ που γρά­φτηκε ποτέ. «Το Κiss me, Kate», που ακρο­βα­τεί ανάμεσα στο κλασικό μιού­ζι­καλ και την όπερα, παρου­σιά­στηκε για πρώτη φορά το 1948 και έκλεψε αμέσως τις καρδιές του κοινού και των κρι­τι­κών. Η Καμε­ράτα και ο Γιώργος Πέτρου παρου­σιά­ζουν το έργο για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στην αυθε­ντική ενορ­χή­στρωση του 1948 – ένα μεγα­λείο συμ­φω­νι­κής τζαζ και κλα­σι­κού ήχου. (24 ΙΟΥΝΙΟΥ ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ)

«Η σονάτα του σελη­νό­φω­τος» του Γιάννη Ρίτσου: Δύο μεγάλα ονόματα της ελλη­νι­κής μου­σι­κής, Ξαρ­χά­κος, Μαρι­νέλα, συνα­ντιού­νται για πρώτη φορά επί σκηνής υπό τις σκη­νο­θε­τι­κές οδηγίες του Γιώργου Νανούρη. Αφορμή ένα από τα πιο γνωστά και αγα­πη­μένα κείμενα του Γιάννη Ρίτσου, που ενέ­πνευσε τον Σταύρο Ξαρχάκο και τον οδήγησε σ? ένα νέο μουσικό έργο για τη φωνή της Μαρι­νέλ­λας. (15, 16, 17 ΙΟΥΛΙΟΥ / ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260)

«Βίος και Πολι­τεία» του Ντάριο Φο: Ο Στα­μά­της Κρα­ου­νά­κης και η Λίνα Νικο­λα­κο­πού­λου συνα­ντάνε τον θρυλικό Ντάριο Φο, τα έργα και τις ημέρες του, για να συν­θέ­σουν για δυο βράδια κάτω από την Ακρό­πολη μια μεγάλη μεσο­γειακή γιορτή. (9 ΙΟΥΛΙΟΥ / ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ)

«Σαλώμη»: Ένα μπαρόκ δράμα, «διά χειρός» δύο προι­κι­σμέ­νων καλ­λι­τε­χνών, του Νίκου Καρα­θά­νου και του Μάρ­κελ­λου Χρυ­σι­κό­που­λου, πάνω σε ένα ερωτικό ορα­τό­ριο του Αλεσ­σά­ντρο Στρα­ντέλλα, με τη σύμπραξη μπαρόκ και ανα­το­λί­τι­κων οργάνων από τους Latinitas Nostra. (29 ΙΟΥΝΙΟΥ- 2 ΙΟΥΛΙΟΥ / ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260).

Το ΒΗΜΑ