ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Παλιά Πόλη της Ρόδου: ανανέωση μεν αλλά…

news room 9 λεπτά ανάγνωση
Παλιά Πόλη boutique
Νέες πολυ­τε­λείς αφίξεις αλλά και προ­βλη­μα­τι­σμός. Επι­στρέ­φουμε στη μεσαιω­νική πόλη της Ρόδου και κατα­θέ­τουμε μερικές σκέψεις με αφορμή το τρέχον στάτους της.

Σάββατο πρωί, παρα­μονή του Καθο­λι­κού Πάσχα και η μεσαιω­νική πόλη της Ρόδου σφύζει από ζωή. Δυνατός ήλιος, χωρίς την κάψα του καλο­και­ριού, μυρω­διές από τα ανθι­σμένα λου­λού­δια και τις προ­ε­τοι­μα­σίες της Κυρια­κής των Βαΐων αντί για την εσάνς αντη­λια­κού του Αυγού­στου, γρασίδι που ξεπε­τά­γε­ται από τα ιππο­τικά βοτσα­λωτά σοκάκια, ιδα­νι­κές συν­θή­κες για περ­πά­τημα και από­λαυση μιας από τις πιο ζωντα­νές και καλο­δια­τη­ρη­μέ­νες μεσαιω­νι­κές πόλεις της Ευρώπης.

Έχουμε ξυπνή­σει στο ιδανικό περι­βάλ­λον για να ζήσουμε την πιο ιδιαί­τερη όψη της: στο και­νούρ­γιο boutique hotel Kokkini Porta Rossa ( για το οποίο θα δια­βά­σετε ανα­λυ­τικά παρα­κάτω ), έχουμε απο­λαύ­σει ένα ξεχω­ρι­στό πρωινό με τοπικές πινε­λιές από τα χέρια της Ιτα­λί­δας σεφ Ορνέλας που είναι χρόνια στο νησί, και ετοι­μα­ζό­μα­στε για περι­ή­γηση στην πόλη. Κάπου εκεί αρχί­ζουν οι δυσά­ρε­στες εκπλή­ξεις…

 Το παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου

Το παλάτι του Μεγάλου Μαγί­στρου

Το παλάτι του Μεγάλου Μαγί­στρου, μας υπο­δέ­χε­ται φρε­σκα­ρι­σμένο, ξετυ­λί­γο­ντας μέσα στις υπο­βλη­τι­κές αίθου­σές του και με ενδια­φέ­ρου­σες συλ­λο­γές την ιστορία του νησιού. Παρόλο το διόλου ευκα­τα­φρό­νητο εισι­τή­ριο των €6 βέβαια, το πωλη­τή­ριο παρα­μέ­νει κλειστό, αφού προς το παρόν ανοίγει μόνο τις καθη­με­ρι­νές…

Οι πολύ εξυ­πη­ρε­τι­κοί υπάλ­λη­λοι, πάλι, αδυ­να­τούν να απα­ντή­σουν σε προ­φα­νείς ερω­τή­σεις των επι­σκε­πτών, όπως ποιο είναι το κτίριο που δεσπό­ζει ακριβώς δίπλα στο παλάτι και βρί­σκε­ται αυτή τη στιγμή υπό ανα­στή­λωση. Αν ανα­ρω­τιέ­στε πρό­κει­ται για το μου­σουλ­μα­νικό σχολείο που κτί­στηκε το 1876 πάνω στα ερείπια του κατε­στραμ­μέ­νου καθο­λι­κού ναού του Αγίου Ιωάννη του τάγ­μα­τος των Ιωαν­νι­τών Ιπποτών.

Κλειστή θα βρούμε και τη μου­σουλ­μα­νική βιβλιο­θήκη αλλά και το κεντρικό περί­πτερο του­ρι­στι­κών πλη­ρο­φο­ριών ακριβώς στα σύνορα παλιάς και νέας πόλης, το ωράριό του οποίου προ­φα­νώς κανείς δεν σκέ­φτηκε ότι πρέπει να συμ­βα­δί­ζει με αυτό των επι­σκε­πτών.

Αν εξαι­ρέ­σουμε τα νέα boutique hotels που ξεφυ­τρώ­νουν στην Παλιά Πόλη η εικόνα δεν έχει αλλάξει από την προ δεκα­ε­τίας επί­σκεψή μου. Τα ίδια μαγαζιά με του­ρι­στικά είδη που μπορείς να βρεις σε οποιον­δή­ποτε δημο­φιλή προ­ο­ρι­σμό ανά τον κόσμο. Οι κράχτες που σε προ­σκα­λούν να μπεις σε εστια­τό­ρια με μπαμπού πολυ­θρό­νες και εμπριμέ καλύμ­ματα που σερ­βί­ρουν από ντολ­μα­δά­κια μέχρι φιλέτο αλά κρεμ. Ταμπέ­λες και κατα­σκευές ότι να ναι, και γενικά η αίσθηση ότι ένα μνημείο πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς της Unesco αντι­με­τω­πί­ζε­ται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως ένα παρα­λιακό θέρετρο προ­σα­να­το­λι­σμένο στον φθηνό εισερ­χό­μενο του­ρι­σμό, χωρίς κεντρική αισθη­τική κατεύ­θυνση και στρα­τη­γική για την προ­σέλ­κυση επι­σκε­πτών συγκε­κρι­μέ­νου προφίλ.

Προ­φα­νώς και δεν μπορεί κανείς να απο­κλεί­σει από την Παλιά Πόλη τους επι­σκέ­πτες κάθε στιλ μετα­τρέ­πο­ντας την σε exclusive μουσείο. Κάτι τέτοιο θα αντι­τασ­σό­ταν στη φυσιο­γνω­μία της, αφού είναι μια πόλη ζωντανή και κατοι­κή­σιμη, σίγουρα όμως θα μπο­ρού­σαν να μπουν κάποιες προ­δια­γρα­φές ως προς την αισθη­τική των επι­χει­ρή­σεων και ως προς τις παρε­χό­με­νες υπη­ρε­σίες.

Ακού­σαμε πολλά παρά­πονα για την εξά­πλωση των μπαρ σε δυο τρία δρο­μά­κια που με την ανε­ξέ­λεγ­κτα δυνατή μουσική και τα σκου­πί­δια που δημιουρ­γού­νται το ξημέ­ρωμα κάνουν τη ζωή δύσκολη στα γει­το­νικά ξενο­δο­χεία και δημιουρ­γούν ηχο­ρύ­πανση ακόμη και σε ταβερ­νά­κια σε μέχρι πρό­τι­νος ήσυχες πλα­τείες.

Εντύ­πωση μου κάνει πάντως που δεν έχουν βρει εφαρ­μογή εδώ δημο­φιλή είδη μαγα­ζιών που θα ταί­ρια­ζαν πιο πολύ με τη φυσιο­γνω­μία της Παλιάς Πόλης, όπως π.χ. τα wine bars.

Το λιλι­πού­τειο When in Greece Rhodes που άνοιξε στην οδό Σωκρά­τους την 1η Απρι­λίου με ιδιαί­τερα σου­βε­νίρ από γνω­στούς designers μοιάζει σαν ψέμα στο κραταιό μαζικό σκηνικό.

 Υπέροχο σημείο για βόλτα η Τάφρος

Υπέροχο σημείο για βόλτα η Τάφρος

Και η Ρόδος πάντως δεν αντι­στά­θηκε στη γοητεία των escape rooms που κάνουν θραύση ανά την Ελλάδα και το πρώτο δωμάτιο από­δρα­σης σε μεσαιω­νικό κτίσμα στο κέντρο της παλιάς πόλης, το Rhodes Mystery , είναι πολύ δημο­φι­λές.

Μιλώ­ντας με τους ξενο­δό­χους της Παλιάς Πόλης βλέπεις ότι υπάρχει η διάθεση εκ μέρους τους να μείνουν ανοι­χτοί όλο το χρόνο και να βάλουν την πρώτη μαγιά για την περί­φημη επι­μή­κυνση της σεζόν.

Τι θα αντι­κρί­σει όμως ο επι­σκέ­πτης που θα έρθει το Φεβρουά­ριο στην Παλιά Πόλη; Κλειστά μουσεία και μαγαζιά; Σκο­τει­νούς δρόμους; Για να γυρί­σουμε στα δικά μας πάντως, οι πτήσεις της Ryanair κάνουν τη Ρόδο ακόμη πιο προσιτή ιδέα για ανοι­ξιά­τικο Σαβ­βα­το­κύ­ριακο και για τους Αθη­ναί­ους.

Όσο για τη διαμονή, οι παλιές πανσιόν εκσυγ­χρο­νί­ζο­νται και μετα­τρέ­πο­νται σε φιλό­ξενα οικο­νο­μικά bed & breakfast, ενώ στο κομμάτι του πολυ­τε­λούς του­ρι­σμού υπάρχει άνθιση και αισιο­δο­ξία ότι το κοινό, ειδικά από το εξω­τε­ρικό υπάρχει.

Η προ­σω­πική φιλο­ξε­νία χτυπάει… κόκκινο

 H είσοδος του Kokkini Porta Rossa

H είσοδος του Kokkini Porta Rossa

Το ίδιο αισθάν­θηκα κι εγώ Σάββατο βράδυ στην ατμο­σφαι­ρικά φωτι­σμένη σάλα του Kokkini Porta Rossa, όπου συν­φά­γαμε με τρία ζευ­γά­ρια ξένων επι­σκε­πτών από την Σκαν­δι­να­βία ως την Αυστρα­λία, κάτω από το δια­κρι­τικά άγρυπνο βλέμμα του Νίκου Βουλ­γα­ρίδη και της συζύγου του Άντζε­λας Χατζη­δη­μη­τρίου, οι οποίοι συμ­με­τέ­χουν ενεργά στη φιλο­ξε­νία, σερ­βί­ρο­ντας ή δίνο­ντας συμ­βου­λές για τα κρασιά για τα οποία έχουν προ­σω­πικό μεράκι.

Κοσμο­πο­λί­τες, λάτρες των μικρών ξενο­δο­χείων και της πλού­σιας πολυ­πο­λι­τι­σμι­κής ιστο­ρίας της Παλιάς Πόλης, συλ­λέ­κτες αντικών, γνώστες της ουσίας της φιλο­ξε­νίας, και ενεργοί πολίτες, έστησαν ένα υπό­δειγμα ατμο­σφαι­ρι­κής ποιο­τι­κής δια­μο­νής στα πρότυπα ενός Auberge de Charme.

 H Άντζελα Χατζηδημητρίου στην αυλή του Kokkini Porta Rossa

H Άντζελα Χατζη­δη­μη­τρίου στην αυλή του Kokkini Porta Rossa

«Ήταν ένα όνειρο 30 χρόνων, πάντα ταξι­δεύ­αμε σε μικρά boutique ξενο­δο­χεία και τώρα που μεγα­λώ­σαμε τα παιδιά μας είπαμε να κάνουμε το χόμπυ μας επάγ­γελμα» μου λέει η Άντζελα που έχει δου­λέ­ψει χρόνια στο χώρο των ξενο­δο­χείων. «Θέλουμε να παρέ­χουμε φιλο­ξε­νία σαν στο σπίτι μας» συμπλη­ρώ­νει ο Νίκος, «γι αυτό και χαι­ρό­μα­στε να βλέ­πουμε τους πελάτες μας να κατε­βαί­νουν στο σαλόνι με τις παντό­φλες ή να επι­στρέ­φουν οι ίδιοι τα πιάτα τους από τον κήπο στην κουζίνα νιώ­θο­ντας άνετα, σαν φίλοι».

Το μότο τους είναι η εξα­το­μι­κευ­μένη φιλο­ξε­νία κάτι που δια­πί­στωσα κι η ίδια δεχό­μενη τα δια­δο­χικά e-mail πριν την κράτηση που σε καλούν να μοι­ρα­στείς μαζί τους τις δια­τρο­φι­κές προ­τι­μή­σεις σου ή να επι­λέ­ξεις το μαξι­λάρι που σου ται­ριά­ζει. «Κατά μέσο όρο έχουμε μια επι­κοι­νω­νία με 13 περίπου email ανά πελάτη πριν φτάσει στο ξενο­δο­χείο. Τελικά πολλοί μας λένε ότι κατα­λή­γουν να κάνουν πολύ δια­φο­ρε­τι­κές δια­κο­πές απ’ αυτές που είχαν ξεκι­νή­σει!»

Καθι­σμέ­νοι στο σαλόνι της υπο­δο­χής, ανάμεσα σε ιδιαί­τερα αντι­κεί­μενα από την προ­σω­πική τους συλλογή ( όπως ο κεντη­τός Θρα­κιώ­τι­κος τσεβρές με τον οποίο ο Νίκος ξεκί­νησε ως έφηβος την πρώτη του συλλογή, το συλ­λε­κτικό τεύχος του National Geographic του 1933 με αφιέ­ρωμα για τη Ρόδο ή τη συνταγή για κουφέτα ροσο­λάτα του ζαχα­ρο­πλά­στη παππού της Άντζε­λας από τη Μικρά Ασία ) τους ρωτώ πώς απο­φά­σι­σαν να μπουν στην περι­πέ­τεια της φιλο­ξε­νίας, γνω­ρί­ζο­ντας ήδη την απά­ντηση από τη συμπε­ρι­φορά τους.

 H σουίτα Gulbin

H σουίτα Gulbin

Οι πέντε σουίτες είναι άνετες και ατμο­σφαι­ρι­κές, με έθνικ στοι­χεία, κομ­μά­τια από παλιές πόρτες, παρά­θυρα κλπ. που εντάσ­σο­νται αρμο­νικά στο σύνολο και αρχι­τε­κτο­νι­κές λεπτο­μέ­ρειες που συν­δυά­ζουν το μεσαιω­νικό παρελ­θόν με το εκλε­κτικό γούστο των ιδιο­κτη­τών και την πολυ­πο­λι­τι­σμική ιστορία του τόπου.

«Η παλιά πόλη της Ρόδου ήταν και είναι πολυ­πο­λι­τι­σμική, ακόμη και σήμερα στη γει­το­νιά που μας που είναι κυρίως γει­το­νιά κατοι­κιών θα δεις τις γει­τό­νισ­σες. μου­σουλ­μά­νες και χρι­στια­νές. να πηγαί­νουν μαζί πρώτα στο ένα και μετά στο άλλο νεκρο­τα­φείο, περι­μέ­νο­ντας η μια την άλλη,» μας λέει η Άντζελα.

Όσο για τη γει­το­νιά, από τις πιο ήσυχες και ελκυ­στι­κές σήμερα της πόλης, έγινε αγώνας όπως μας λένε για να τη συνε­φέ­ρουν από τα σκου­πί­δια και την εγκα­τά­λειψη. «Όλοι μας απέ­τρε­παν να επεν­δύ­σουμε στη συγκε­κρι­μένη περιοχή – ανα­ζη­τώ­ντας στο google Κόκκινη πόρτα πριν μερικά χρόνια θα συνα­ντού­σες μόνο αρνη­τικά δημο­σιεύ­ματα.»

Ξεχνώ­ντας τα προ­βλή­ματα με τη γρα­φειο­κρα­τία, σήμερα κρατούν τον ενθου­σια­σμό της ανα­καί­νι­σης και δια­κό­σμη­σης του χώρου που επέ­βλε­ψαν προ­σω­πικά σε συνερ­γα­σία με στενούς τους συνερ­γά­τες και ευχα­ρι­στή­θη­καν κάθε λεπτό της.

Η προσοχή στη λεπτο­μέ­ρεια είναι εμφανής ( από τις παλιές πόρπες που στο­λί­ζουν τις κουρ­τί­νες μέχρι τα προ­σε­κτικά εξο­πλι­σμένα μεγάλα μπάνια ). Μια που το κτίριο κτί­στηκε στο μεγα­λύ­τερο μέρος του από την αρχή δεν στε­ρεί­ται σε ανέσεις που δεν συνα­ντάς συνήθως στα παλιά κτί­σματα.

Οι τρεις από τις πέντε σουίτες έχουν το υπνο­δω­μά­τιο σε πατάρι, ενώ η μονα­δική ισόγεια είναι φιλική για ΑΜΕΑ και δια­θέ­τει ένα πριβέ χώρο με παραβάν που βγάζει στην όμορφη κοι­νό­χρη­στη εσω­τε­ρική αυλή. Ιδιαί­τερο σημείο το χαγιάτι της σουίτας Deniz με μαξι­λά­ρες για ρομα­ντικό ριλαξ.

Έμφαση δίνεται και στο κομμάτι του φαγητού, παρόλο που το εστια­τό­ριο λει­τουρ­γεί προς το παρόν κατόπιν συνεν­νό­η­σης με τους ένοι­κους με ένα μενού ημέρας με μεσο­γεια­κές, έθνικ και τοπικές πινε­λιές.

 Μεγάλα και ατμοσφαιρικά όλα τα μπάνια

Μεγάλα και ατμο­σφαι­ρικά όλα τα μπάνια

Το πρωινό είναι ενδια­φέ­ρον με υγιει­νές και βιο­λο­γι­κές επι­λο­γές, όπως η γευ­στι­κό­τατη γύρη και το τοπικό μέλι με κερήθρα, τα αυγά από κότες ελευ­θέ­ρας βοσκής που μαγει­ρεύ­ο­νται όπως τα θέλεις, οι power χυμοί λαχα­νι­κών και οι νοστι­μό­τα­τες πίτες με σπιτικό φύλλο. Δεν λείπουν οι ιδέες για δια­φο­ρε­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες: από πικ-νικ στην ανθι­σμένη τάφρο και βόλτα με ποδή­λατα που σου παρα­χω­ρεί το ξενο­δο­χείο μέχρι γευ­σι­γνω­σίες κρασιών και περί­πα­τοι για μάζεμα άγριων βοτάνων.

Στη θέση του σημε­ρι­νού σπιτιού βρι­σκό­ταν μια ιππο­τική κατοι­κία, με τη μικρή εκκλη­σία του Αγίου Ιωάννη στην αυλή της, η οποία σήμερα είναι ανα­και­νι­σμένη και επι­σκέ­ψιμη και έχει «υιο­θε­τη­θεί» από τους ανθρώ­πους της Κόκ­κι­νης πόρτας.

Από το 1522 που τη Ρόδο κατά­κτη­σαν οι Οθω­μα­νοί, στο μεγάλο σπίτι άρχισαν να κατοι­κούν οικο­γέ­νειες Τούρκων, Εβραίων και, αργό­τερα, Ελλήνων, ονόματα των οποίων οι ιδιο­κτή­τες έχουν δώσει σήμερα στις σουίτες: Gülbin, Kατίνα, Deniz, Ειρήνη, Orhan.

 Το σαλόνι του ξενώνα

Το σαλόνι του ξενώνα

Δίπλα στη ξύλινη κόκκινη εξώ­πορτα του ξενώνα δεσπό­ζει η μαρ­μά­ρινη σαρ­κο­φά­γος που τοπο­θέ­τησε πριν 200 χρόνια ένας από τους ιδιο­κτή­τες, ο Αχμέτ Αγά που έφερε τρε­χού­μενο νερό με πήλι­νους σωλήνες από μακριά, προ­σφέ­ρο­ντας το στους γεί­το­νες και τους περα­στι­κούς.

Μια που είναι το πρώτο κτίριο που συνα­ντάς όταν μπαί­νεις από την Πύλη του Αγίου Ιωάννη στην Παλιά Πόλη, το ξενο­δο­χείο είναι εύκολα προ­σεγ­γί­σιμο σε λίγα λεπτά περ­πά­τημα από εκεί που σε αφήνει το αυτο­κί­νητο.

Kokkini Porta Rossa, τηλ. 2241075114, από € 170.

Boutique… οργα­σμός στην Παλιά Πόλη

 Avalon Boutique Hotel

Avalon Boutique Hotel

Αν πάντως πριν δεκα­πέ­ντε χρόνια που πρω­το­πήγα στη Ρόδο στο πλαίσιο της έρευνας για τον Ρόδος Guide έψαχνα μάταια για μικρά ξεχω­ρι­στά ξενο­δο­χεία στην Μεσαιω­νική Πόλη, και προς μεγάλη μου έκπληξη δεν κατά­φερα να βρω τίποτε το ιδιαί­τερο πέρα από τον πρώτο διδά­ξα­ντα σπαρ­τιά­τι­κου class Marco Polo και την πανσιόν S. Nikolis, σήμερα η κατά­σταση είναι πολύ δια­φο­ρε­τική.

Η Κόκκινη Πόρτα έρχεται να ενι­σχύ­σει ένα ολοένα και πιο ενι­σχυ­μένο boutique σκηνικό στην Παλιά Πόλη που ξεκί­νησε τα τελευ­ταία χρόνια με το Avalon Boutique Hotel και το Nikos Takis fashion Hotel, και τα δύο σε από­σταση ανα­πνοής απ’ το Καστέλο.

 Spirit of the Knights

Spirit of the Knights

Πιο πρό­σφα­τες αφίξεις το Spirit of the Knights, σε ήσυχο σημείο, ψηλά στη Μεσαιω­νική πόλη κοντά στο Ρολόι, όπου μια οικο­γέ­νεια Βρε­τα­νών έχει στήσει ένα φιλό­ξενο μικρό ξενο­δο­χείο με έθνικ ύφος και πολύ όμορφη αυλή – ησυ­χα­στή­ριο, και το In Camera Art Boutique Hotel (22410 77277 ), όπου ο φωτο­γρά­φος Νίκος Κασέρης, ειδι­κευ­μέ­νος στην φωτο­γρα­φία του­ρι­σμού, αρχαιο­λο­γι­κών μνη­μείων και δια­φή­μι­σης έχει στήσει δια­φο­ρε­τι­κές σουίτες εμπνευ­σμέ­νες από τις δου­λειές του, οι οποίες και τις δια­κο­σμούν.

Δέσποινα Ζευκιλή [email protected]

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.