Στο προεδρείο της Eurocommerce εξελέγη ο Β. Κορκίδης

Πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε, σή­με­ρα, 22 Απρι­λί­ου στις Βρυ­ξέλ­λες, η Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση της Eurocommerce, προ­κει­μέ­νου να εκλέ­ξει τη νέα σύν­θε­ση του Διοι­κη­τι­κού της Συμ­βου­λί­ου και να κα­τα­νεί­μει τις αρ­μο­διό­τη­τες στα μέλη. Κατά τη σχε­τι­κή δια­δι­κα­σία αρ­χαι­ρε­σιών, ο πρό­ε­δρος της ΕΣΕΕ, κ. Βα­σί­λης Κορ­κί­δης, εξε­λέ­γη στο Προ­ε­δρείο της.

Η Eurocommerce, στην οποία η ΕΣΕΕ συμ­με­τέ­χει ως πλή­ρες μέλος, είναι η ερ­γο­δο­τι­κή ορ­γά­νω­ση που εκ­προ­σω­πεί τα συμ­φέ­ρο­ντα 6 εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευ­ρω­παϊ­κών επι­χει­ρή­σε­ων λια­νι­κού, χον­δρι­κού και διε­θνούς εμπο­ρί­ου σε επί­πε­δο Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Ιδρύ­θη­κε το 1993 και απο­τε­λεί ανα­γνω­ρι­σμέ­νο κοι­νω­νι­κό εταί­ρο στην Ε.Ε. συμ­με­τέ­χο­ντας ενερ­γά στον Ευ­ρω­παϊ­κό Κοι­νω­νι­κό Διά­λο­γο. Στα μέλη της πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται εθνι­κές Ομο­σπον­δί­ες εμπο­ρί­ου από 31 χώρες, 27 κο­ρυ­φαί­ες εται­ρί­ες λια­νι­κής και χον­δρι­κής, Συ­νο­μο­σπον­δί­ες των ΜμΕ και κλα­δι­κές ορ­γα­νώ­σεις.

Η εκλο­γή του προ­έ­δρου της ΕΣΕΕ κ. Βα­σί­λη Κορ­κί­δη στο Προ­ε­δρείο της Eurocommerce, ενι­σχύ­ει ση­μα­ντι­κά τη θέση της Συ­νο­μο­σπον­δί­ας ως θε­σμι­κού εκ­προ­σώ­που του ελ­λη­νι­κού εμπο­ρί­ου και της ελ­λη­νι­κής μι­κρο­με­σαί­ας επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας στην Ευ­ρώ­πη. Το γε­γο­νός μά­λι­στα ότι η ΕΣΕΕ συμ­με­τέ­χει πα­ράλ­λη­λα στην UEAPME, όπου ο κ. Κορ­κί­δης ήδη κα­τέ­χει τη θέση του Αντι­προ­έ­δρου, πολ­λα­πλα­σιά­ζει θε­τι­κά το εύρος πα­ρέμ­βα­σής της στα κέ­ντρα λήψης των ευ­ρω­παϊ­κών απο­φά­σε­ων σε μια κρί­σι­μη συ­γκυ­ρία, καθώς την επό­με­νη τριε­τία ανα­μέ­νο­νται από την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και την Ευ­ρω­παϊ­κή Τρά­πε­ζα Επεν­δύ­σε­ων να δια­τε­θούν 75 δισ. ευρώ για μα­κρο­χρό­νιες επεν­δύ­σεις στο χώρο των ΜμΕ.

Πα­ράλ­λη­λα, ο πρό­ε­δρος της ΕΣΕΕ, ο Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας της ΕΣΕΕ κ. Γιώρ­γος Κα­ρα­νί­κας και η διευ­θύ­ντρια του ΙΝΕΜΥ κ. Βάλια Αρα­νί­του πα­ρευ­ρέ­θη­καν στη Συ­νε­δρί­α­ση της Ομά­δας Ερ­γο­δο­τών της Ευ­ρω­παϊ­κής Οι­κο­νο­μι­κής και Κοι­νω­νι­κής Επι­τρο­πής (ΕΟΚΕ), κατά την οποία ο πρό­ε­δρος της ΕΣΕΕ το­πο­θε­τή­θη­κε και μί­λη­σε για το ελ­λη­νι­κό ζή­τη­μα, την κα­τά­στα­ση της οι­κο­νο­μί­ας στην Ελ­λά­δα και τις επι­πτώ­σεις της κρί­σης.

Πα­ρα­κά­τω επι­συ­νά­πτε­ται ο λόγος του Προ­έ­δρου της ΕΣΕΕ στην συ­νε­δρί­α­ση της ΕΟΚΕ:

«Η ελ­λη­νι­κή υπό­θε­ση είναι ένα θέμα που τα­λα­νί­ζει την ευ­ρω­παϊ­κή κοινή γνώμη. Το ζή­τη­μα της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας είναι το κε­ντρι­κό θέμα ανα­φο­ράς και συ­ζή­τη­σης ανά­με­σα σε πο­λι­τι­κούς, τε­χνο­κρά­τες, επι­στή­μο­νες και δια­μορ­φω­τές γνώ­μης. Κά­ποιοι μι­λούν για την «ελ­λη­νι­κή πα­θο­γέ­νεια» και κά­ποιοι άλλοι για την «ελ­λη­νι­κή πρό­κλη­ση». Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, η τε­λευ­ταία εξα­ε­τία ήταν μία πε­ρί­ο­δος έντο­νων ανα­κα­τα­τά­ξε­ων, η οποία, σε με­γά­λο βαθμό, απο­τέ­λε­σε και έναυ­σμα για μία νέα φάση στην ευ­ρω­παϊ­κή ενο­ποί­η­ση. Η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, έχο­ντας να αντι­με­τω­πί­σει την πρώτη σο­βα­ρή κρίση στην ιστο­ρία της, υπο­χρε­ώ­θη­κε να ανα­πτύ­ξει μη­χα­νι­σμούς δια­χεί­ρι­σης του χρέ­ους και το κυ­ριό­τε­ρο να επα­να­φέ­ρει την ανα­γκαιό­τη­τα της ευ­ρω­παϊ­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης με αξια­κούς, πο­λι­τι­κούς και φυ­σι­κά οι­κο­νο­μι­κούς όρους. Τα έξι χρό­νια ύφε­σης, κρί­σης, λι­τό­τη­τας και συρ­ρί­κνω­σης των ει­σο­δη­μά­των μας επι­τρέ­πουν πια να έχου­με μία μακρο-οπτι­κή των εξε­λί­ξε­ων και να κα­τα­λή­ξου­με σε μία ψύ­χραι­μη απο­τί­μη­ση της έως τώρα εμπει­ρί­ας.

Θα προ­σπα­θή­σω να κα­τα­γρά­ψω σε τρεις βα­σι­κούς άξο­νες τις επι­δρά­σεις της εξα­ε­τούς κρί­σης στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία, κι­νού­με­νος γύρω από μία βα­σι­κή υπό­θε­ση: η ελ­λη­νι­κή κρίση έχει κα­τα­φα­νώς ορι­σμέ­να πολύ ση­μα­ντι­κά εν­δο­γε­νή χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά τα οποία, ωστό­σο, διο­γκώ­θη­καν και από ορι­σμέ­νες πο­λι­τι­κές επι­λο­γές σε ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο.

Ο πρώ­τος άξο­νας αφορά στις κα­θα­ρά οι­κο­νο­μι­κές συ­νέ­πειες. Η οι­κο­νο­μι­κή κρίση έχει επη­ρε­ά­σει δυ­σμε­νώς ολό­κλη­ρη την Ε.Ε. Ωστό­σο, οι επι­πτώ­σεις στην Ελ­λά­δα ήταν και εξα­κο­λου­θούν να είναι ιδιαί­τε­ρα οξεί­ες και επώ­δυ­νες. Ει­δι­κό­τε­ρα, από το 2009 το ΑΕΠ έχει υπο­χω­ρή­σει σω­ρευ­τι­κά κατά 25,8% και έχουν χαθεί πε­ρί­που 1.000.000 θέ­σεις απα­σχό­λη­σης, με την ανερ­γία να δια­μορ­φώ­νε­ται στο υψη­λό­τε­ρο επί­πε­δο εντός της Ε.Ε. (26,1% το Δ΄ τρί­μη­νο του 2014). Οι απο­πλη­θω­ρι­στι­κές πιέ­σεις πα­ρα­τεί­νο­νται για 25ο συ­νε­χή μήνα απο­θαρ­ρύ­νο­ντας τις επεν­δύ­σεις και ανα­βάλ­λο­ντας τις αγο­ρές, ενώ οι υπέρ­με­τρες φο­ρο­λο­γι­κές επι­βα­ρύν­σεις σε συν­δυα­σμό με την πτώση του δια­θέ­σι­μου ει­σο­δή­μα­τος έχουν απο­μυ­ζή­σει τις απο­τα­μιεύ­σεις (πτώση κατά 36,9% από το 2009).

Σε αυτή την εξαι­ρε­τι­κά δυ­σμε­νή οι­κο­νο­μι­κή συ­γκυ­ρία οι ΜμΕ στην Ελ­λά­δα υφί­στα­νται ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κές πιέ­σεις. Αν και οι ρα­γδαί­ες εξε­λί­ξεις δεν προ­σφέ­ρο­νται για την εξα­γω­γή αξιό­πι­στων στα­τι­στι­κών δε­δο­μέ­νων, στην Ελ­λά­δα το διά­στη­μα της ύφε­σης διέ­κο­ψαν τη δρα­στη­ριό­τη­τά τους πε­ρί­που 250 χιλ. ΜμΕ. Την ίδια πε­ρί­ο­δο, η Ακα­θά­ρι­στη Αξία των ΜμΕ ση­μεί­ω­σε κάμψη κατά 38,2%. Ει­δι­κή ανα­φο­ρά χρειά­ζε­ται να γίνει στον κλάδο του εμπο­ρί­ου στον οποίο από το 2009 κα­τα­γρά­φε­ται πολύ με­γά­λη πτώση του κύ­κλου ερ­γα­σιών σε όλες τις συ­νι­στώ­σες του (λια­νι­κό -26,2%, χον­δρι­κό -37,1% και αυ­το­κί­νη­τα -61,9%). Είναι σαφές από τα πα­ρα­πά­νω ότι δια­πι­στώ­νε­ται μία ιδιαί­τε­ρα δυ­σμε­νής συν­θή­κη για την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία.

Ο δεύ­τε­ρος άξο­νας πε­ρι­λαμ­βά­νει τις επι­πτώ­σεις στην κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή. Αυτή είναι μία πε­ρισ­σό­τε­ρο μα­κρο­πρό­θε­σμη εξέ­λι­ξη, ωστό­σο η από­το­μη αλ­λα­γή των οι­κο­νο­μι­κών δε­δο­μέ­νων στη χώρα επι­τά­χυ­νε την επι­δεί­νω­ση των κοι­νω­νι­κών συν­θη­κών. Πρέ­πει να γίνει κα­τα­νοη­τό ότι η ελ­λη­νι­κή με­σαία τάξη, η οποία έχει υπο­στεί τη με­γα­λύ­τε­ρη απο­διάρ­θρω­ση, είναι στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα η ρα­χο­κο­κα­λιά της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας. Είναι εκεί­να τα κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα με τον πλέον δυ­να­μι­κό οι­κο­νο­μι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό, που συ­νει­σφέ­ρουν κα­τα­λυ­τι­κά στη δια­τή­ρη­ση της απα­σχό­λη­σης στην χώρα. Είναι ο κρί­σι­μος πα­ρά­γο­ντας για την κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή. Εκ των πραγ­μά­των και λόγω των πο­λι­τι­κών που έχουν επι­βλη­θεί, το ρήγμα στην κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή προ­κύ­πτει από τις τε­ρά­στιες πιέ­σεις που δέ­χε­ται η με­σαία τάξη. Το φαι­νό­με­νο των κλει­στών κα­τα­στη­μά­των, των έρη­μων εμπο­ρι­κών δρό­μων, των αυ­το­κτο­νιών ανέρ­γων επι­χει­ρη­μα­τιών και της γε­νι­κό­τε­ρης οι­κο­νο­μι­κής δυ­σπρα­γί­ας, θα πρέ­πει να γίνει κα­τα­νοη­τό ως το επί­κε­ντρο της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης. Η διάρ­ρη­ξη της κοι­νω­νι­κής συ­νο­χής ση­μαί­νει οι­κο­νο­μι­κή αβε­βαιό­τη­τα και πο­λι­τι­κή αστά­θεια. Και φυ­σι­κά απο­τε­λεί και μία από τις αι­τί­ες της απο­τυ­χί­ας των Μνη­μο­νί­ων και των οι­κο­νο­μι­κών προ­γραμ­μά­των λι­τό­τη­τας.

Ο τρί­τος άξο­νας ανα­φέ­ρε­ται σε ζη­τή­μα­τα πο­λι­τι­κο-θε­σμι­κής υφής. Σε αυτόν τον άξονα το­πο­θε­τώ τη σαφή υπο­χώ­ρη­ση του κοι­νω­νι­κού δια­λό­γου στην Ελ­λά­δα, το οποίο πι­στεύω ότι πρέ­πει να αφορά και την ΕΟΚΕ. Ο κοι­νω­νι­κός διά­λο­γος, η ορ­γα­νω­μέ­νη δια­βού­λευ­ση των κοι­νω­νι­κών εταί­ρων, η επι­δί­ω­ξη συ­ναι­νέ­σε­ων, ο από κοι­νού σχε­δια­σμός του ανα­πτυ­ξια­κού μο­ντέ­λου της χώρας, η επι­κοι­νω­νία των όποιων πο­λι­τι­κών στην κοι­νω­νία, είναι προ­ϋ­πο­θέ­σεις μίας δη­μο­κρα­τι­κής πο­λι­τι­κο-θε­σμι­κής δομής. Και ιδίως στην πε­ρί­ο­δο της κρί­σης, ο κοι­νω­νι­κός διά­λο­γος είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο ανα­γκαί­ος από ποτέ.

Στην Ελ­λά­δα η πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση επι­δει­νώ­θη­κε ακρι­βώς γιατί δε λει­τούρ­γη­σε απο­τε­λε­σμα­τι­κά ο κοι­νω­νι­κός διά­λο­γος. Είναι γε­γο­νός ότι κρί­σι­μες απο­φά­σεις και βα­σι­κά νο­μο­σχέ­δια δεν πέ­ρα­σαν από τη βά­σα­νο του δια­λό­γου και δεν επε­τρά­πη στους εκ­προ­σώ­πους της κοι­νω­νί­ας να προ­τεί­νουν τις δικές τους λύ­σεις, οι οποί­ες σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις λει­τουρ­γού­σαν εξορ­θο­λο­γι­στι­κά εντός των ορίων που έθε­ταν τα προ­γράμ­μα­τα λι­τό­τη­τας. Βέ­βαια, το επεί­γον της λήψης μίας από­φα­σης, πολ­λές φορές και λόγω εξω­τε­ρι­κών πιέ­σε­ων, δε βοη­θού­σε στην προ­ώ­θη­ση τέ­τοιων δια­δι­κα­σιών.

Αλλά ας σκε­φτού­με το εξής: κάθε πρό­γραμ­μα λι­τό­τη­τας έτσι κι αλ­λιώς αντι­με­τω­πί­ζει την αντί­θε­ση της κοι­νω­νί­ας. Η επι­τυ­χία, όμως, δεν εξαρ­τά­ται μόνο από τη βού­λη­ση μίας κυ­βέρ­νη­σης για το εφαρ­μό­σει και για να το επι­βάλ­λει. Εξαρ­τά­ται και από το πόσο μπο­ρεί να εντά­ξει στις πο­λι­τι­κές της και τις από­ψεις των κοι­νω­νι­κών εταί­ρων. Αυτό είναι ζή­τη­μα δη­μο­κρα­τι­κής νο­μι­μο­ποί­η­σης αλλά και ζή­τη­μα πο­λι­τι­κής απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας. Τι πρέ­πει όμως να κά­νου­με για το μέλ­λον;

Σή­με­ρα η κα­τά­στα­ση είναι μάλ­λον πε­ρί­πλο­κη, με μία διά­χυ­τη ανα­σφά­λεια ότι η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία μπο­ρεί να βιώ­σει έναν αθέ­λη­το εκτρο­χια­σμό. Η εν λόγω ανη­συ­χία είναι διά­χυ­τη και στην ευ­ρω­παϊ­κή κοινή γνώμη. Πρέ­πει να ση­μειώ­σω το εξής: αυτή η αβε­βαιό­τη­τα οφεί­λε­ται και σε μία θε­με­λιώ­δη απο­τυ­χία του Μνη­μο­νί­ου. Και αυτή έγκει­ται στο ότι η δη­μο­σιο­νο­μι­κή εξυ­γί­αν­ση δεν με­τα­φρά­στη­κε με κοι­νω­νι­κούς όρους στην πραγ­μα­τι­κή οι­κο­νο­μία. Αυτό ση­μαί­νει πολύ απλά ότι στη­ρί­ξα­με τη δη­μο­σιο­νο­μι­κή πει­θαρ­χία στην απο­στράγ­γι­ση της αγο­ράς από ρευ­στό­τη­τα και στη συρ­ρί­κνω­ση των ει­σο­δη­μά­των των πο­λι­τών. Επί αυτής της συν­θή­κης είναι αδύ­να­το να επα­νεκ­κι­νη­θεί η οποια­δή­πο­τε ανα­πτυ­ξια­κή δια­δι­κα­σία και το κυ­ριό­τε­ρο οι ΜμΕ, ένας ση­μα­ντι­κός κοι­νω­νι­κός πα­ρά­γο­ντας, θα οδη­γη­θούν στην εξα­φά­νι­ση.

Η ΕΣΕΕ σε συ­νερ­γα­σία με την Ομάδα των Ερ­γο­δο­τών της ΕΟΚΕ, την UEAPME και τη Eurocommerce έχει προ­σπα­θή­σει να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σει την ευ­ρω­παϊ­κή κοινή γνώμη σχε­τι­κά με την πραγ­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση στην Ελ­λά­δα και έχει κα­τα­θέ­σει κοι­νω­νι­κά δί­καιες προ­τά­σεις, οι οποί­ες λαμ­βά­νουν υπόψη και την ανά­γκη δια­χεί­ρι­σης του τε­ρά­στιου δη­μο­σί­ου χρέ­ους της χώρας.

Το ελ­λη­νι­κό σχέ­διο για την ατζέ­ντα των με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων και το σύμ­φω­νο ανά­πτυ­ξης που πρό­τει­νε η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά σε διά­φο­ρες συ­νε­δριά­σεις του Eurogroup και υπο­στή­ρι­ξε ο Πρω­θυ­πουρ­γός στη Σύ­νο­δο Κο­ρυ­φής απο­τε­λεί­ται από τέσ­σε­ρις βα­σι­κούς άξο­νες, οι οποί­οι, σύμ­φω­να με το Υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μι­κών, πε­ρι­γρά­φο­νται ως εξής:

1. Στο «πρό­γραμ­μα γέ­φυ­ρα», μέχρι τον Ιού­νιο, θα αντα­να­κλά­ται το 70% των δε­σμεύ­σε­ων του Μνη­μο­νί­ου, ενώ το υπό­λοι­πο 30% των «το­ξι­κών» μέ­τρων, είτε θα δια­γρα­φούν είτε θα αντι­κα­τα­στα­θούν από νέες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις σε συ­νερ­γα­σία με τον ΟΟΣΑ.

2. Θα επα­να­προσ­διο­ρι­στεί ο στό­χος του πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος στην αρχή του χρό­νου. Η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά δεν απο­δέ­χε­ται ένα πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα της τάξης του 3% του ΑΕΠ για το 2015, με δε­δο­μέ­νο ότι τα επί­πε­δα αυτά είναι «εξω­φρε­νι­κά» και μη ρε­α­λι­στι­κά. Ο πήχης προσ­διο­ρί­ζε­ται για το συ­γκε­κρι­μέ­νο έτος στο 1,5% του ΑΕΠ, όπως ίσχυε και για το 2014.

3. Θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί δια­βού­λευ­ση για το θέμα του χρέ­ους με οδηγό την εφαρ­μο­γή της ανταλ­λα­γής ομο­λό­γων (swaps).

4. Θα λη­φθούν μέτρα για την αντι­με­τώ­πι­ση της αν­θρω­πι­στι­κής κρί­σης. Η Ελ­λά­δα επι­διώ­κει την απο­δέ­σμευ­ση 11 δις ευρώ για την αντι­με­τώ­πι­ση των κόκ­κι­νων δα­νεί­ων. Εν τω με­τα­ξύ, το δη­μο­σιο­νο­μι­κό κενό κα­λύ­πτε­ται και εκτα­μιεύ­ε­ται μέρος της δόσης των 7,2 δις ευρώ, επι­μέ­νο­ντας στην άμεση κα­τα­βο­λή των 1,9 δις ευρώ από τα κέρδη των ομο­λό­γων της ΕΚΤ που αυ­ξά­νει τον λο­γα­ρια­σμό κατά 8 δις ευρώ, καθ’ υπέρ­βα­ση του ισχύ­ο­ντος ορίου των 15 δις ευρώ. Πα­ράλ­λη­λα, η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά ζητά από τον μη­χα­νι­σμό έκτα­κτης χρη­μα­το­δό­τη­σης (ELA) να είναι ευ­έ­λι­κτος ανά­λο­γα με τις ανά­γκες των ελ­λη­νι­κών τρα­πε­ζών. Οι νέες προ­τά­σεις με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων του ΟΟΣΑ προς την Ελ­λά­δα θα αφο­ρούν στην εν­δυ­νά­μω­ση των πο­λι­τι­κών της ερ­γα­σί­ας και του κοι­νω­νι­κού δι­κτύ­ου, ώστε να αντι­με­τω­πι­στούν οι συ­νέ­πειες της ανερ­γί­ας και του αντα­γω­νι­στι­κού ελ­λείμ­μα­τος, στην βελ­τί­ω­ση του εκ­παι­δευ­τι­κού συ­στή­μα­τος, στην απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα του φο­ρο­λο­γι­κού πλαι­σί­ου και στην με­ταρ­ρύθ­μι­ση της Δη­μό­σιας διοί­κη­σης. Είναι μά­λι­στα εντυ­πω­σια­κό ότι αυτές οι προ­τά­σεις προ­έρ­χο­νται από τον ίδιο κ. Guria, ο οποί­ος υπεν­θυ­μί­ζω είχε επί­σης προ­τεί­νει την ξε­πε­ρα­σμέ­νη πλέον και ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κή «ερ­γα­λειο­θή­κη 2013-14», η οποία «αγο­ρά­στη­κε» αρ­κε­τά ακρι­βά από την Ελ­λά­δα το προη­γού­με­νο χρο­νι­κό διά­στη­μα.

Η ανά­πτυ­ξη, κατά τη γνώμη μας, θα επι­τευ­χθεί μέσα από στο­χευ­μέ­νες ενέρ­γειες βελ­τί­ω­σης του επι­χει­ρη­μα­τι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος, ώστε να υπάρ­ξει στα­θε­ρο­ποί­η­ση της κα­τα­νά­λω­σης και να δια­μορ­φω­θούν οι απα­ραί­τη­τες προ­ϋ­πο­θέ­σεις για αύ­ξη­ση της πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τας και για προ­σέλ­κυ­ση επεν­δύ­σε­ων. Είναι θε­με­λιώ­δες να δια­σφα­λι­στεί ένα νέο στα­θε­ρό, κοι­νω­νι­κά δί­καιο και αξιό­πι­στο φο­ρο­λο­γι­κό σύ­στη­μα, που θα είναι φι­λι­κό προς την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα και θα προ­βλέ­πει την εξά­λει­ψη των έκτα­κτων φο­ρο­λο­γι­κών μέ­τρων, προ­σαρ­μό­ζο­ντας τα φο­ρο­λο­γι­κά βάρη στα πρό­τυ­πα των χωρών της Ευ­ρω­ζώ­νης. Σ’ αυτή την κα­τεύ­θυν­ση ο εκ­συγ­χρο­νι­σμός της φο­ρο­λο­γι­κής διοί­κη­σης είναι απα­ραί­τη­τος, όπως και ο εκ­συγ­χρο­νι­σμός της δη­μό­σιας διοί­κη­σης και του συ­στή­μα­τος απο­νο­μής της δι­καιο­σύ­νης. Επί­σης πρέ­πει να βελ­τιω­θούν οι όροι χρη­μα­το­δό­τη­σης των ΜμΕ για να κα­τορ­θώ­σουν να δη­μιουρ­γή­σουν πλού­το και να ενι­σχύ­σουν και τα δη­μό­σια τα­μεία. Υπάρ­χουν ευ­ρω­παϊ­κά προ­γράμ­μα­τα και υπάρ­χει και η διαρ­κής πρό­τα­ση της ΕΣΕΕ για τη δη­μιουρ­γία Τρά­πε­ζας ΜμΕ. Επι­πλέ­ον οφεί­λου­με να ενι­σχύ­σου­με την εξω­στρέ­φεια της ελ­λη­νι­κής επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας, την αξιο­ποί­η­ση της του­ρι­στι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και της ναυ­τι­λί­ας, να αντλή­σου­με καλές πρα­κτι­κές από το εξω­τε­ρι­κό αλλά και να ανα­δεί­ξου­με τα ιδιαί­τε­ρα προ­ϊ­ό­ντα της χώρας.

Το μο­ντέ­λο ανά­πτυ­ξης που χρειά­ζε­ται η χώρα είναι ανά­γκη να δια­πνέ­ε­ται από ένα συ­νε­κτι­κό όραμα, που θα δίνει προ­ο­πτι­κή και ελ­πί­δα στους Έλ­λη­νες πο­λί­τες και δεν θα αφορά μόνο μια δια­χεί­ρι­ση της πα­ρού­σας κα­τά­στα­σης. Θα είναι ένα όραμα που θα υπη­ρε­τεί­ται από μια συ­νε­χή ρήξη με όσα μας έφε­ραν σε αυτό το ζο­φε­ρό παρόν. Η ου­σια­στι­κή δια­βού­λευ­ση με τους εκ­προ­σώ­πους της κοι­νω­νί­ας, ύστε­ρα από όσες απο­φά­σεις πάρ­θη­καν για την κοινή ευ­η­με­ρία χωρίς την απα­ραί­τη­τη νο­μι­μο­ποί­η­ση, κρί­νε­ται δε­δο­μέ­νη τόσο σε εθνι­κό όσο και σε ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο. Διότι από­το­κο των ανα­τα­ρά­ξε­ων της κρί­σης που προ­κλή­θη­καν τα προη­γού­με­να χρό­νια ήταν και η απα­ξί­ω­ση του συ­στή­μα­τος κοι­νω­νι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης. Η απου­σία μιας ευ­ρεί­ας κοι­νω­νι­κής συ­νεν­νό­η­σης των πα­ρα­γω­γι­κών φο­ρέ­ων της χώρας για τη διεκ­δί­κη­ση του συλ­λο­γι­κού συμ­φέ­ρο­ντος οδή­γη­σε σε λύ­σεις «ανω­τέ­ρας βίας» ως άμε­σες απαι­τή­σεις των δα­νει­στών μας. Γι’ αυτόν το λόγο η ΕΣΕΕ όλο το προη­γού­με­νο διά­στη­μα επέν­δυ­σε στη συ­νε­χή τεκ­μη­ρί­ω­ση των πα­ρεμ­βά­σε­ών της στον δη­μό­σιο διά­λο­γο με στόχο να κα­τα­γρα­φεί η δεινή κα­τά­στα­ση στην οποία εγκλω­βί­στη­κε η μι­κρο­με­σαία επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα. Μια από τις πιο δυ­να­μι­κές και πιο απο­κα­λυ­πτι­κές έρευ­νες για το τι συμ­βαί­νει στην αγορά απο­τε­λεί η πε­ριο­δι­κή κα­τα­γρα­φή που κά­νου­με για τη συ­γκέ­ντρω­ση της επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και των με­τα­βο­λών των κλει­στών κα­τα­στη­μά­των στις εμπο­ρι­κές πε­ριο­χές των κυ­ριό­τε­ρων αστι­κών εμπο­ρι­κών κέ­ντρων της χώρας.

Μπο­ρού­με ως εκ τού­του να γνω­ρί­ζου­με σε βάθος τους πα­ρά­γο­ντες που συ­ντε­λούν στη συρ­ρί­κνω­ση της εμπο­ρι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και στην όξυν­ση των προ­βλη­μά­των των μι­κρο­με­σαί­ων επι­χει­ρη­μα­τιών. Για εμάς τα υψηλά λει­τουρ­γι­κά κόστη μιας επι­χεί­ρη­σης, οι τε­ρά­στιες δυ­σκο­λί­ες πλη­ρω­μής των υπέ­ρο­γκων φόρων και των συσ­σω­ρευ­μέ­νων οφει­λών στο Δη­μό­σιο και στα Ασφα­λι­στι­κά Τα­μεία, το συ­νει­δη­σια­κό βάρος για τις κα­θυ­στε­ρή­σεις στη μι­σθο­δο­σία και η αγω­νία για το εάν θα μπο­ρέ­σουν οι θέ­σεις ερ­γα­σί­ας της επι­χεί­ρη­σης να δια­τη­ρη­θούν δεν είναι απλές δια­πι­στώ­σεις μιας με­λέ­της αλλά η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας.

Η Ελ­λά­δα αντι­προ­σω­πεύ­ει μόνο το 2% της Ευ­ρω­παϊ­κής Οι­κο­νο­μί­ας αλλά ακόμη απο­τε­λεί εν δυ­νά­μει «μαύρη τρύπα» σε πε­ρί­πτω­ση ατυ­χή­μα­τος, αφού δεν μπο­ρεί να κα­θο­ρι­στεί με ακρί­βεια τι θα «απορ­ρο­φή­σει» στο τέλος. Πέντε χρό­νια μετά που ανέ­λα­βε να σώσει τη χώρα η Τρόι­κα, δη­λα­δή η Επι­τρο­πή, η Ευ­ρω­παϊ­κή Κε­ντρι­κή Τρά­πε­ζα και το ΔΝΤ, λίγα έχουν γίνει μέσα σε μία τόσο με­γά­λη πε­ρί­ο­δο. Ακόμη και μετά τις εθνι­κές εκλο­γές της 25ης Ια­νουα­ρί­ου 2015, το μόνο στο οποίο έχουν συμ­φω­νή­σει η Ελ­λά­δα και Θε­σμοί μέχρι τώρα, είναι –όπως φαί­νε­ται- η επέ­κτα­ση της αβε­βαιό­τη­τας, που μας έφερε πίσω στην κα­τά­στα­ση του Μαΐου του 2012.

Οι Θε­σμοί και ει­δι­κά η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση φά­νη­καν πο­λι­τι­κά απρό­θυ­μοι να λύ­σουν το ελ­λη­νι­κό ζή­τη­μα. Είναι ακόμη θέμα συ­ζή­τη­σης το εάν όλες οι Κυ­βερ­νή­σεις των κρα­τών μελών είχαν πράγ­μα­τι την θέ­λη­ση να επι­λύ­σουν το ελ­λη­νι­κό πρό­βλη­μα. Από τις πρώ­τες στιγ­μές της κρί­σης, οι πιο ισχυ­ρές χώρες της Ευ­ρώ­πης, όπως η Γερ­μα­νία και η Γαλ­λία έμοια­ζαν να εν­δια­φέ­ρο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο να επι­λύ­σουν τα δικά τους προ­βλή­μα­τα που προ­κά­λε­σε η κρίση, παρά να προ­ω­θή­σουν τα κοινά ευ­ρω­παϊ­κά θέ­μα­τα. Επι­πλέ­ον, ακόμη και αν η πο­λυ­πό­θη­τη συμ­φω­νία δεν ανα­κοι­νω­θεί μέσα στις επό­με­νες δύο ημέ­ρες (24/4), πρέ­πει οπωσ­δή­πο­τε να δια­μορ­φω­θούν οι βά­σεις «κλει­δώ­μα­τος» του προ­γράμ­μα­τος με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων και της τε­λι­κής συμ­φω­νί­ας μέχρι το επό­με­νο Eurogroup της 11ης Μαΐου 2015. Η επι­χει­ρη­μα­τι­κή κοι­νό­τη­τα εμ­φα­νώς ανη­συ­χεί, αλλά ταυ­τό­χρο­να ανα­μέ­νει ένα θε­τι­κό απο­τέ­λε­σμα στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις, ώστε να επι­τευ­χθεί άμεσα μία κοινή συμ­φω­νία μέσα στην ευ­ρω­ζώ­νη, χωρίς δυ­σμε­νείς συ­νέ­πειες για την χώρα μας και προς με­γά­λη ανα­κού­φι­ση της ελ­λη­νι­κής αγο­ράς.

Η Ελ­λά­δα δεν πρέ­πει και -όπως ελ­πί­ζω- δεν θα γίνει μία νέα «Lehman Brothers». Άσχε­τα με πο­λι­τι­κά «πι­στεύω», το θέμα δεν είναι για την «δεξιά» ή «αρι­στε­ρή» επι­λο­γή αλλά για το σωστό και το λαν­θα­σμέ­νο.

Η ρήξη δεν είναι επι­λο­γή!

Και από αυτό το βήμα, επο­μέ­νως, θα ήθελα να σας κα­λέ­σω όλους να έρ­θε­τε σε επαφή και να συ­ζη­τή­σε­τε με τις υγιείς δυ­νά­μεις της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας και κοι­νω­νί­ας. Να δείτε ότι η Ελ­λά­δα δεν χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται μόνο από πα­θο­γέ­νεια, αλλά και από αν­θρώ­πους με ιδέες και θέ­λη­ση να αλ­λά­ξουν τα πράγ­μα­τα προς μία πιο θε­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση.

Το μέλ­λον της Ελ­λά­δας είναι ταυ­τι­σμέ­νο με το μέλ­λον της Ευ­ρώ­πης και η ελ­λη­νι­κή επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα είναι έτοι­μη να αντι­με­τω­πί­σει τις προ­κλή­σεις. Αυτό που χρεια­ζό­μα­στε είναι εμπι­στο­σύ­νη».

ΑΠΕ-ΜΠΕ