Πάγκαλος: «Ζούμε σε οργανωμένη κοινωνία ή σε ζούγκλα;»

Κατα­κε­ραυ­νώ­νει την Ζωή Κων­στα­ντο­πού­λου – Ο πρώην υπουρ­γός ανα­φέ­ρε­ται στην εποχή «των παρα­φρό­νων που έχουν αναρ­ρι­χη­θεί στην κοι­νω­νία» μιλά για «κομ­μου­νι­στές που επιζούν μετά την εξα­φά­νιση του κομ­μου­νι­σμού» καθώς και για «αναρ­χι­κούς που εξα­σφα­λί­ζουν τα προς το ζην από τα παχυλά επι­δό­ματα των προ­νο­μιού­χων οικο­γε­νειών τους»

«Ζούμε σε οργα­νω­μένη κοι­νω­νία ή σε ζούγκλα;». Αυτό ανα­ρω­τιέ­ται μεταξύ άλλων ο Θεό­δω­ρος Πάγκα­λος μέσα από άρθρο που δημο­σιεύει στην προ­σω­πική του ιστο­σε­λίδα.

Ο πρώην υπουρ­γός ανα­φέ­ρε­ται στην εποχή «των παρα­φρό­νων που έχουν αναρ­ρι­χη­θεί στην κοι­νω­νία» μιλά για «κομ­μου­νι­στές που επιζούν μετά την εξα­φά­νιση του κομ­μου­νι­σμού» καθώς και για «αναρ­χι­κούς που εξα­σφα­λί­ζουν τα προς το ζην από τα παχυλά επι­δό­ματα των προ­νο­μιού­χων οικο­γε­νειών τους».

Ο κ. Πάγκα­λος, κάνει λόγο για τον πολίτη, ο οποίος, «μετά  από τρεις μήνες «Κυβέρ­νηση Κοι­νω­νι­κής Σωτη­ρίας» (Κου Κου Σου) έχει κυριο­λε­κτικά παρα­νο­ή­σει».

Με αφορμή την «περι­πέ­τεια» που ο ίδιος βίωσε, παίρ­νο­ντας θέση μπροστά την τηλε­ό­ραση, συντο­νι­σμέ­νος στο κανάλι της Βουλής, προ­κει­μέ­νου να απο­λαύ­σει το αρι­στούρ­γημα « του Παλαι­στί­νου Σκάνταρ Κόπτι και του Ισραη­λι­νού Γιάρον Σάνι, “Σταυ­ρο­δρό­μια ζωής”», κατα­κε­ραυ­νώ­νει την Ζωή Κων­στα­ντο­πού­λου, απο­κα­λώ­ντας την χαρα­κτη­ρι­στικά, «η κυρία της πλα­τείας Συντάγ­μα­τος», ενώ διε­ρω­τά­ται: «Υπάρχει δικαί­ωμα κατά­λη­ψης και μονο­πω­λια­κής χρήσης κατά το δοκούν δημό­σιου χώρου;»

Κατα­λή­γο­ντας, ο πρώην υπουρ­γός, παρα­θέ­τει ένα ρητο­ρικό ερώτημα: «Είναι πιθανό κάποιος, που τόσο ανέμελα περι­φρο­νεί χιλιά­δες πολίτες, να έχει φερθεί ευγε­νικά σε έναν υπάλ­ληλο πρα­τη­ρίου καυ­σί­μων που δυστρό­πησε ή ατύχησε;»

Δια­βά­στε ολό­κληρο το άρθρο του Θεό­δω­ρου Πάγκα­λου

Ο δημό­σιος διά­λο­γος είναι αντά­ξιος του πολι­τι­σμού της εποχής των παρα­φρό­νων που έχουν αναρ­ρι­χη­θεί στην εξουσία. Κανείς δεν πρέπει να απορεί, αν ανα­λο­γι­στεί ποιοι κυβερ­νούν αυτόν τον τόπο. Κομ­μου­νι­στές που επιζούν μετά την εξα­φά­νιση του κομ­μου­νι­σμού παγκο­σμίως. Αναρ­χι­κοί που εξα­σφα­λί­ζουν τα προς το ζην από τα παχυλά επι­δό­ματα των προ­νο­μιού­χων οικο­γε­νειών τους και τέλος οι πιο διε­φθαρ­μέ­νοι και ξεφω­νη­μέ­νοι φαυ­λο­κρά­τες και ρου­σφε­το­λό­γοι των παρα­δο­σια­κών χώρων, που αναρ­ρι­χη­θή­καν σε αξιώ­ματα και πολι­τι­κές δου­λειές χάρη στη χαμαι­λε­ό­ντεια ικα­νό­τητά τους να προ­σαρ­μό­ζο­νται και να είναι «στα­θε­ροί οπαδοί της εκά­στοτε κυβέρ­νη­σης».

Είναι φυσικό, όσο αυτοί κυριαρ­χούν, να απο­φεύ­γουν, όπως ο διά­βο­λος το λιβάνι, να απα­ντή­σουν σε μερικά θεμε­λιώδη ερω­τή­ματα και να φλυα­ρούν ασυ­στό­λως προ­σποιού­με­νοι ότι εντελώς δευ­τε­ρεύ­ου­σες πτυχές είναι το θέμα που πρέπει να λύσει η κοινή γνώμη. Ο πολίτης, μετά. Παρα­ζα­λι­σμέ­νοι από την πολυ­φω­νία, τη φλυαρία και τις αντι­φά­σεις, οι πολίτες ψάχνουν να βρουν που είναι το δίκιο, ανα­ζη­τούν με αγωνία το παι­δευ­τικό δίδαγμα που πρέπει να προ­κύ­πτει από μια ορθή δια­κυ­βέρ­νηση.

Ας περά­σουμε σε παρα­δείγ­ματα, θεμε­λιώδη ερω­τή­ματα που απο­φεύ­γει η κυβέρ­νηση και η πλειο­ψη­φία των υπουρ­γών και οπαδών της να απα­ντή­σει καθ’ οιον­δή­ποτε τρόπο, για να γίνουμε πιο εύκολα κατα­νοη­τοί.

Υπάρχει δικαί­ωμα κατά­λη­ψης και μονο­πω­λια­κής χρήσης κατά το δοκούν δημό­σιου χώρου; Αν το δικαί­ωμα του κάθε πολίτη να χρη­σι­μο­ποιεί, όπως προ­βλέ­πει ο νόμος, το κοι­νό­χρη­στο αγαθό προ­σβάλ­λε­ται, υπάρχει τιμωρία για αυτόν που αυτο­δι­κεί ή δίκιο έχει πάντα ο πολυ­πλη­θέ­στε­ρος, ο πιο χει­ρο­δύ­να­μος, ο νταής και ο θρασύς; Ζούμε σε οργα­νω­μένη κοι­νω­νία ή σε ζούγκλα; Είναι χαρα­κτη­ρι­στική η περί­πτωση των δύο Αλγε­ρι­νών επι­χει­ρη­μα­τιών, που, έχοντας προ­σέλ­θει για δου­λειές στην Αθήνα, εγκα­τα­στά­θη­καν στη Μεγάλη Βρε­τα­νία και μετά βγήκαν να περ­πα­τή­σουν στο κέντρο της πόλης. Είδαν ένα εντυ­πω­σιακό κτήριο φωτι­σμένο, δια­κο­σμη­μένο με ακα­τα­νό­η­τες (για αυτούς) επι­γρα­φές και άκουσαν ενθου­σιώδη μουσική. Σκέ­φτη­καν ότι κάτι αξιο­πε­ρί­εργο συμ­βαί­νει εκεί και μπήκαν με απο­τέ­λε­σμα όταν βγήκαν να τους συλ­λά­βει η αστυ­νο­μία. Ούτε αλλη­λέγ­γυοι, ούτε ενα­ντίον της εκδή­λω­σης ήταν. Πως άλλωστε να συμ­βαί­νει κάτι τέτοιο, αφού δεν γνώ­ρι­ζαν περί τίνος επρό­κειτο. Έκαναν απλώς ότι θα έκανε ένας αξιο­πε­ρί­ερ­γος του­ρί­στας σε οποια­δή­ποτε πρω­τεύ­ουσα ενός ευρω­παϊ­κού κράτους δικαίου και βρέ­θη­καν στη δίνη μιας πολι­τι­κής αντι­δι­κίας μιας χώρας που βρί­σκε­ται σε προ­εμ­φυ­λιακή κατά­σταση.

Δεν θα ασχο­ληθώ με τις περι­πέ­τειες στην Αιδηψό της κυρίας Κων­στα­ντο­πού­λου. Είναι σαφές ότι η Κυρία της Πλα­τείας Συντάγ­μα­τος θα μείνει στην ιστορία του πολι­τι­κού μας συστή­μα­τος. Όχι βέβαια ως ανά­μνηση μιας θετικής εξέ­λι­ξης της κοι­νω­νίας μας και του αντι­προ­σω­πευ­τι­κού μας θεσμού. Ας μου επι­τρα­πεί μονάχα να εκφράσω ένα απλό παρά­πονο τηλε­θε­ατή και κατα­να­λωτή σχε­τι­κών υπη­ρε­σιών. Η Βουλή έχει τηλε­ό­ραση. Κάκιστα! Υπάρχει η δημόσια τηλε­ό­ραση, υπάρχει πλήθος (αν υπο­λο­γί­σουμε και τις τοπικές) ιδιω­τι­κών τηλε­ο­ρά­σεων. Υπάρ­χουν, τέλος, τα σύγ­χρονα μέσα επι­κοι­νω­νίας (ιντερ­νέτ κλπ) από όπου θα μπο­ρού­σαν να μετα­δί­δο­νται οι εργα­σίες της Βουλής για όποιον θα επι­θυ­μούσε να τις παρα­κο­λου­θή­σει. Εν πάση περι­πτώ­σει, για να μην είμαστε συστη­μα­τι­κοί γκρι­νιά­ρη­δες, το κανάλι της Βουλής μετα­δί­δει θαυ­μά­σια ντο­κι­μα­ντέρ, ως επί το πλεί­στον, δυστυ­χώς, ξένες παρα­γω­γές και υπέροχα φιλμ ποιό­τη­τας. Έτσι, μετά το πιπε­ράτο φιλμάκι για τη Συλβί Γκιγιέμ τη Δευτέρα του Πάσχα μας καλούσε σε όλα τα προ­γράμ­ματα, που δημο­σιεύ­ο­νταν στον τύπο και με δικές της εξαγ­γε­λίες, να δούμε το αρι­στούρ­γημα «Σταυ­ρο­δρό­μια ζωής» του Παλαι­στί­νου Σκάνταρ Κόπτι και του Ισραη­λι­νού Γιάρον Σάνι. Έτσι και εγώ το βράδυ, αυτής της κατε­ξο­χήν βαρετής ημέρας που είναι η Δευτέρα του Πάσχα, πήρα από νωρίς θέση για να απο­λαύσω αυτήν την τηλε­ο­πτική παν­δαι­σία, που θα τελεί­ωνε μετά τα μεσά­νυ­χτα με ένα αφιέ­ρωμα στον Υβ Μοντάν. Κατα­λα­βαί­νετε πόσο μεγάλη ήταν η αγα­νά­κτησή μου και η αηδία μου όταν, χωρίς ντροπή, χωρίς συγ­γνώμη και χωρίς δικαιο­λο­γία το πρό­γραμμα αυτό αντι­κα­τα­στά­θηκε από μιαν πολ­λο­στή ανα­με­τά­δοση των εργα­σιών της επι­τρο­πής αλη­τα­ρά­δων που μαζεύ­τη­καν στην Αθήνα με έξοδα του ελλη­νι­κού δημο­σίου για να μας διδά­ξουν πως «να δια­γρά­ψουμε το χρέος μας». Του­λά­χι­στον, αν οι προη­γού­με­νοι προ­σκυ­νού­σαν ανα­ξιο­πρε­πώς κάποιους, αυτοί ήταν εκλεγ­μέ­νες κυβερ­νή­σεις και όχι περι­θω­ρια­κοί τυχάρ­πα­στοι, που δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους, αλλά προ­σπα­θεί να μας τους επι­βάλ­λει αυθαί­ρετα η αβυσ­σα­λέα Ζωή της Πλα­τείας Συντάγ­μα­τος.

Ερώτηση: όταν διοι­κούμε ένα δημόσιο μέσο ενη­μέ­ρω­σης είμαστε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να τηρούμε το πρό­γραμμά του απέ­να­ντι σε όσους απο­τε­λούν το κοινό μας ή μπο­ρούμε να το αλλά­ζουμε κατά βούληση και χωρίς προει­δο­ποί­ηση; Είναι πιθανό κάποιος, που τόσο ανέμελα περι­φρο­νεί χιλιά­δες πολίτες, να έχει φερθεί ευγε­νικά σε έναν υπάλ­ληλο πρα­τη­ρίου καυ­σί­μων που δυστρό­πησε ή ατύχησε;

protothema.gr