Αποχαιρετιστήριο μήνυμα του Περιφερειακού Δ/ντή Εκπαίδευσης Νοτίου Αιγαίου

Ανέλαβα την ευθύνη της Περι­φε­ρεια­κής Διεύ­θυν­σης Πρω­το­βάθ­μιας και Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Εκπαί­δευ­σης Νοτίου Αιγαίου τον Ιανουά­ριο του 2013. Ίσως τη χει­ρό­τερη περίοδο για τη χώρα από την περίοδο της μετα­πο­λί­τευ­σης. Το μέγεθος της ευθύνης ήταν μεγάλο. Δεν χωρούσε καμία έκπτωση και ολι­γω­ρία. Η εκπαί­δευση έπρεπε να προ­στα­τευ­θεί με κάθε τρόπο για να παρα­μεί­νει στέρεος πυλώνας των υπο­χρε­ώ­σεων του κράτους προς τους πολίτες, χωρίς δια­χω­ρι­σμούς και εξαι­ρέ­σεις. Είναι προ­φα­νές ότι η εκπαί­δευση έπρεπε να μείνει έξω από το κλίμα της όποιας αντι­πα­ρά­θε­σης γέννησε μεταξύ άλλων η κρίση. Αυτό ήταν κύριο μέλημά μου και προς αυτήν την κατεύ­θυνση κινή­θη­καν όλες οι πρω­το­βου­λίες που ανέλαβα και οι πράξεις μου. Έχω πει και κατά το παρελ­θόν και θα συνε­χίσω να υπο­στη­ρίζω ότι η εκπαί­δευση είναι η πιο σοβαρή και συγ­χρό­νως εθνική υπόθεση, γιατί συν­δέ­ε­ται άμεσα και έμμεσα με όλες τις πολι­τι­κές αλλά κυρίως με το μέλλον της χώρας μας.

Η εκπαί­δευση των παιδιών και ενη­λί­κων στο πλαίσιο της δια βίου μάθησης είναι η σημα­ντι­κό­τερη ελπίδα του λαού μας για το αύριο. Με αυτή τη σκέψη και νοιώ­θο­ντας την τερά­στια κοι­νω­νική ευθύνη, οργά­νωσα, συντό­νισα και αξιο­ποί­ησα τους ανθρώ­πι­νους και υλικούς πόρους με τέτοιο τρόπο, ώστε να εξα­σφα­λί­σουμε την καλύ­τερη δυνατή κατά­σταση στις σχο­λι­κές μονάδες σε όλο το Νότιο Αιγαίο. Χωρίς λιγο­ψυ­χία και προ­βλη­μα­τι­σμό, χωρίς δεύ­τε­ρες σκέψεις, αυτό προ­σπά­θησα να στείλω ως μήνυμα προς κάθε κατεύ­θυνση με απο­τέ­λε­σμα ακόμα και το μικρό­τερο νηπια­γω­γείο να λει­τουρ­γεί και σε μια δύσκολη περίοδο οι σχο­λι­κές μονάδες του Νοτίου Αιγαίου να αυξη­θούν.

Προς το Υπουρ­γείο Παι­δείας, διεκ­δι­κώ­ντας αυτά που ανα­λο­γούν στην πιο δύσκολη εκπαι­δευ­τική περι­φέ­ρεια της χώρας με εκπαι­δευ­τι­κές δομές σε 42 νησιά, απαι­τούσα τις καλύ­τε­ρες δυνατές προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την εύρυθμη λει­τουρ­γία των σχο­λείων. Δεν υπο­χώ­ρησα ούτε βήμα πίσω, απέ­να­ντι στις κατά περιό­δους πολι­τι­κές ηγεσίες, υπο­στη­ρί­ζο­ντας με επι­χει­ρή­ματα αλλά και δια­μορ­φώ­νο­ντας το απα­ραί­τητο κλίμα συνερ­γα­σίας για την ικα­νο­ποί­ηση των αναγκών μας. Το απο­τέ­λε­σμα νομίζω δεν δικαί­ωσε μόνο εμένα, αλλά την προσ­δο­κία της κοι­νω­νίας της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου.

Προς την κοι­νω­νία, σε κάθε ευκαι­ρία και με υπεύ­θυνο λόγο ενη­μέ­ρωνα για το σχε­δια­σμό και τον προ­γραμ­μα­τι­σμό των δομών της διοί­κη­σης σε σχέση με την υλο­ποί­ηση όλων των ενερ­γειών που στό­χευαν στην υπο­στή­ριξη και λει­τουρ­γία των σχο­λείων, αλλά και καθιε­ρώ­νο­ντας την και­νο­τόμο δια­δι­κα­σία του απο­λο­γι­σμού των δράσεων της Περι­φε­ρεια­κής Διεύ­θυν­σης σε εξα­μη­νιαία βάση με απο­δέ­κτες όλους τους φορείς των τοπικών κοι­νω­νιών. Ιδιαί­τερη και απο­τε­λε­σμα­τική ήταν η συνεχής συνερ­γα­σία μου με τους φορείς της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης, τον Περι­φε­ρειάρχη και τους Δημάρ­χους, με τους οποίους δώσαμε λύσεις σε χρο­νί­ζο­ντα καθώς και σε καθη­με­ρινά προ­βλή­ματα. Στα μεγάλα νησιά και στο πλαίσιο της εται­ρι­κής κοι­νω­νι­κής ευθύνης, δημιουρ­γή­σαμε δίκτυα συνερ­γα­σίας με τοπι­κούς φορείς με σκοπό την αξιο­ποί­ηση κάθε δυνα­τό­τη­τας των τοπικών κοι­νω­νιών προς όφελος της εκπαί­δευ­σης και των παιδιών.

Προς τους εκπαι­δευ­τι­κούς, προ­σπά­θησα να δημιουρ­γήσω κλίμα συνερ­γα­σίας αλλά και να υπο­στη­ρίξω κάθε πρω­το­βου­λία και δράση τους που ενι­σχύει το δημιουρ­γικό σχολείο, που είναι ανοιχτό στη ζωή και στη δράση. Βασική μας στρα­τη­γική ήταν ¨Το σχολείο που προ­λαμ­βά­νει και δημιουρ­γεί¨ με σκοπό τη δημιουρ­γία ενεργών πολιτών .

Προς τους γονείς και κηδε­μό­νες, με τους οποίους βρι­σκό­μουν σε καθη­με­ρινή επαφή, κατα­νο­ώ­ντας τις αγωνίες τους αλλά και τις δικαιο­λο­γη­μέ­νες απαι­τή­σεις τους για καλύ­τερη εκπαί­δευση των παιδιών τους, χτί­στηκε πεδίο αμοι­βαίας εμπι­στο­σύ­νης και πολλές φορές μάλιστα αυτό απο­τέ­λεσε για μένα ισχυρό εργα­λείο στην διεκ­δί­κηση των αιτη­μά­των μου.

Προς τους μαθητές, θα ήθελα με ιδιαί­τερο σεβασμό να τους ευχα­ρι­στήσω για την ανοχή τους και να ζητήσω συγνώμη για ό,τι δεν κατά­φερα και ήταν στις προσ­δο­κίες τους. Προ­σω­πικά εκτιμώ ότι μπορούν να συνυ­πάρ­ξουν μάθηση και αγώνας για τη βελ­τί­ωση της σχο­λι­κής ζωής. Η παιδεία, που και ο ίδιος ονει­ρεύ­ο­μαι, βρί­σκε­ται πολύ μακριά από την προ­σφε­ρό­μενη και ιδιαί­τερα στη Δευ­τε­ρο­βάθ­μια Εκπαί­δευση, η οποία άγεται από το στόχο της επι­τυ­χίας στις ανώ­τα­τες σχολές. Απο­τέ­λε­σμα αυτού είναι να μπαί­νουν στο περι­θώ­ριο σημα­ντι­κές δράσεις που ενι­σχύ­ουν τη συνερ­γα­σία, την ομαδική εργασία , την απο­κέ­ντρωση, τη σύνδεση σχο­λείου και τοπικής κοι­νω­νίας , την αλλη­λεγ­γύη, την άσκηση του σώματος και το παι­χνίδι και δια­μορ­φώ­νουν τους αυρια­νούς ενερ­γούς πολίτες.

Το μεγα­λύ­τερο κεφά­λαιο στην προ­σπά­θεια αυτή ήταν οι συνερ­γά­τες μου, τόσο στο επίπεδο της Διοί­κη­σης όσο και στο επίπεδο της Εκπαί­δευ­σης, με τους οποίους συνερ­γα­στή­καμε άψογα και πάντα με τη βασική αρχή ‘η Διοί­κηση υπη­ρε­τεί την Εκπαί­δευση‘. Υλο­ποι­ή­σαμε πλήθος δράσεων και ευκαι­ριών ανά­δει­ξης της δημιουρ­γι­κό­τη­τας και της και­νο­το­μίας μαθητών και εκπαι­δευ­τι­κών . Σας ευχα­ρι­στώ για την υπο­στή­ριξή σας και γνωρίζω ότι θα συνε­χί­σετε τη δημιουρ­γική αυτή πορεία, ανε­βά­ζο­ντας συνεχώς τον πήχη και εξα­σφα­λί­ζο­ντας τη συνεχή βελ­τί­ωση τόσο στη διοί­κηση όσο και στην εκπαί­δευση.

Στην Περι­φε­ρειακή Διεύ­θυνση Εκπαί­δευ­σης Νοτίου Αιγαίου εφαρ­μό­σαμε μέθοδο διοί­κη­σης που συν­δυά­ζει τα μοντέλα “Διοί­κηση μέσω στόχων” και “Διοί­κηση μέσω Αξιών”. Σύμφωνα με την εν λόγω προ­σέγ­γιση η οργα­νω­σιακή απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα απο­μα­κρύ­νε­ται από τον παρα­δο­σιακό εργα­λειακό ορθο­λο­γι­σμό και συν­δέ­ε­ται με τον αξιακό ορθο­λο­γι­σμό. Συν­δε­τικό στοι­χείο των ομάδων υλο­ποί­η­σης δεν απο­τε­λεί πλέον η μηχα­νι­στική κοινή υπαγωγή σε συμπε­ρι­φο­ρικά πρότυπα μέσω αμοιβών και ποινών, αλλά η συνα­πο­δοχή ενός κοινού συστή­μα­τος αξιών. Το ζητού­μενο στην εν λόγω προ­σέγ­γιση δεν είναι να ενερ­γούμε ορθά εν όψει της επί­τευ­ξης συγκε­κρι­μέ­νων στόχων, αλλά να πράτ­τουμε το ορθό εντός δεδο­μέ­νου αξιακού συστή­μα­τος.

Με τον τρόπο αυτό, οι ομάδες των εργα­ζο­μέ­νων απο­τε­λούν κοι­νό­τη­τες που υπη­ρε­τούν αξίες, οι οποίες λει­τουρ­γούν ως αυτό­μα­τοι διορ­θω­τι­κοί μηχα­νι­σμοί με απο­τέ­λε­σμα να αυξά­νε­ται η οργα­νω­σιακή προ­σαρ­μο­στι­κό­τητα, που συν­δέ­ε­ται άμεσα με την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα της υπη­ρε­σίας.

Στο πλαίσιο αυτό, η συνεχής επι­δί­ωξη και προ­σπά­θεια της Υπη­ρε­σίας απο­σκο­πούσε στη μετά­βαση από τη γρα­φειο­κρα­τία στην ποιό­τητα και την τελική δια­μόρ­φωση ενός οργα­νι­σμού που μαθαί­νει από την πράξη, με εργα­λεία τις συνερ­γα­τι­κές δεξιό­τη­τες, την ηπιό­τητα και τον ανθρω­πο­κε­ντρι­σμό.

Σε κάθε βήμα του διοι­κη­τι­κού μας έργου υπήρχε η παιδαγωγική-εκπαιδευτική οπτική και στην κατεύ­θυνση αυτή καθο­δη­γή­θη­καν όλα τα στελέχη της περιο­χής ευθύνης μας.

Η στρα­τη­γική αυτή ενι­σχύ­θηκε με πλήθος επι­μορ­φώ­σεων και με τίτλο “Το σχολείο που προ­λαμ­βά­νει και δημιουρ­γεί”, ώστε να δώσει δυνα­τό­τη­τες υπο­στή­ρι­ξης των εκπαι­δευ­τι­κών στην ανάληψη πρω­το­βου­λιών, στη­ρί­ζο­ντας το σχολείο που παρέχει δεξιό­τη­τες ζωής, σχολείο ανοιχτό στη ζωή και τη δράση.

Οι τοπικές κοι­νω­νίες του Νοτίου Αιγαίου έχουν αστεί­ρευ­τες δυνα­τό­τη­τες και πλούτο με ιδιαί­τερα πλε­ο­νε­κτή­ματα στο περι­βάλ­λον, στην ιστορία, στον πολι­τι­σμό, στη μικρή και μεσαία επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα, στη μονα­δική βιο­ποι­κι­λό­τητα, στους ταρ­σα­νά­δες και στα σκαριά των καρα­βιών που οργώ­νουν τις θάλασ­σες, στις ρυτίδες των ανθρώ­πων που κρά­τη­σαν με τις ξερο­λι­θιές ζωντανή τη γη και την ελπίδα, στο δάσκαλο που γεμίζει με χρώματα τις ψυχές των παιδιών και στο μικρό­τερο νησάκι.

Φεύ­γο­ντας από τη θέση του Περι­φε­ρεια­κού Διευ­θυ­ντή Εκπαί­δευ­σης μετά από τις νέες επι­λο­γές του Υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού Παι­δείας και Θρη­σκευ­μά­των, κρατάω τους όμορ­φους ήχους του βοριά και των κυμάτων, σα μουσική που με συνό­δευε τις ώρες των δύσκο­λων απο­φά­σεων και επι­λο­γών μαζί με τον Ιούλιο και τη Ξαν­θούλα τις Συρια­νές γατού­λες που μου κτύ­πα­γαν το τζάμι και με άκουγαν με υπομονή, αλλά κυρίως θα θυμάμαι τα μάτια των παιδιών και των γονιών, που σε μένα ενα­πό­θε­ταν κάθε φορά τις ελπίδες τους και τις αγωνίες τους για την επόμενη σχολική χρονιά.

Ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ σε όλους με την ελπίδα ότι θα συνα­ντη­θούμε πάλι στους δρόμους της εκπαί­δευ­σης και με την υπό­σχεση ότι η καρδιά μου πάντα στο Αιγαίο θα βρί­σκε­ται.

Τολ­μή­στε να ονει­ρευ­τείτε ότι η πέτρα γίνεται χρυσός όταν με αγάπη και τέχνη τη σμι­λέ­ψετε.

ΕΒΑΛΑ ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ ΣΤΗ ΞΕΡΟΛΙΘΙΑ..ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΜΩΣ ΠΟΛΛΕΣ ΑΚΟΜΑ

Και στις πέτρες μέσα τράβηξε κλωστές

κι απ΄ τα σπλάχνα της γης ανέβασε σχι­στό­λιθο

ένα γύρο σ΄ όλη την πλαγιά τα πλατιά στε­ρέ­ωσε σκα­λο­πά­τια

εκεί μόνος απίθωσε

κρήνες λευκές μαρ­μά­ρι­νες

μύλους ανέμων

τρού­λους ρόδι­νους μικρούς…

Οδυσ­σέας Ελύτης