Διεκδικούν αποζημίωση από τον δήμαρχο Μεγίστης με την κατηγορία ότι «σφετερίστηκε» ακίνητό τους

• Με αγωγή που κα­τέ­θε­σαν στο Πρω­το­δι­κείο

Ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου προ­σέ­φυ­γαν χθες με αγωγή απο­ζη­μί­ω­σης κατά του δη­μάρ­χου Με­γί­στης κ. Παύ­λου Πα­νη­γύ­ρη, της μη­τέ­ρας του και δύο αλ­λο­δα­πών, κα­τοί­κων του ακρι­τι­κού νη­σιού, ένας κά­τοι­κος Αθη­νών και τρεις ομο­γε­νείς από την Αυ­στρα­λία.

Οι ενά­γο­ντες δια­τεί­νο­νται ότι είναι από τον Μάιο του 2010 συ­γκύ­ριοι, συν­νο­μείς και συ­γκά­το­χοι κατά πο­σο­στό ¼ εξ αδιαι­ρέ­του ο κα­θέ­νας, ενός αγρο­τε­μα­χί­ου έκτα­σης 9.558,92 τ.μ. με πα­λαιό λι­θό­κτι­στο οι­κί­σκο επι­φα­νεί­ας 73,10 τ.μ. το οποίο βρί­σκε­ται εκτός του οι­κι­σμού Με­γί­στης στην θέση «Αη Γιώρ­γης του Βου­νού».

Το ακί­νη­το αυτό πε­ρι­ήλ­θε στην κυ­ριό­τη­τα νομή και κα­το­χή τους από συγ­γε­νή τους, που απε­βί­ω­σε στην Αυ­στρα­λία.

Δια­τεί­νο­νται ότι ο συγ­γε­νής τους από το έτος 1930 νε­μό­ταν το ακί­νη­το μέχρι το 1968 οπότε και με­τα­νά­στευ­σε στην Αυ­στρα­λία. Κατά την απο­χώ­ρη­σή του ανέ­θε­σε στον αδελ­φι­κό φίλο του και πα­τέ­ρα του δη­μάρ­χου να το φρο­ντί­ζει, ώστε να απο­τρέ­ψει την κα­τα­πά­τη­σή του από τυχόν σφε­τε­ρι­στές.

Ισχυ­ρί­ζο­νται ότι πριν το θά­να­το του πα­τέ­ρα του δη­μάρ­χου πα­ρέ­λα­βαν τα κλει­διά του ακι­νή­του και ου­δέ­πο­τε κα­νέ­νας δεν αμ­φι­σβή­τη­σε την κυ­ριό­τη­τα, νομή και κα­το­χή τους στο ακί­νη­το.

Όπως υπο­στη­ρί­ζουν, στις 26 Μαΐου 2010, έχο­ντας απο­φα­σί­σει να προ­βούν στην συ­ντή­ρη­ση και ανα­κα­τα­σκευή του πρό­χει­ρου φρά­χτη από συρ­μα­τό­πλεγ­μα, που πε­ρι­βάλ­λει το ακί­νη­τό,  καθώς και την πα­λαιά οικία που βρί­σκε­ται εντός αυτού, ανέ­θε­σαν σε ερ­γο­λά­βο, κά­τοι­κο Με­γί­στης, να με­τα­βεί στο ακί­νη­τό προ­κει­μέ­νου να τους ενη­με­ρώ­σει για το κο­στο­λό­γιο των ανα­γκαί­ων ερ­γα­σιών που επρό­κει­το να εκτε­λέ­σει, αφε­νός για να προ­μη­θευ­τεί τα απα­ραί­τη­τα υλικά και αφε­τέ­ρου για να ξε­κι­νή­σει τις ερ­γα­σί­ες μετά την έκ­δο­ση των απα­ραί­τη­των αδειών από την αρ­μό­δια πο­λε­ο­δο­μι­κή αρχή.

Την επό­με­νη ημέρα, 27 Μαΐου 2010, ο εντο­λο­δό­χος τους, μαζί με τον συ­νερ­γά­τη του, με­τέ­βη­σαν στο ακί­νη­τό και δια­πί­στω­σαν ότι οι δύο αλ­λο­δα­ποί, μαζί με τρίτο άγνω­στο άτομο, κα­τε­δά­φι­ζαν τον πα­λαιό οι­κί­σκο που βρί­σκε­ται μέσα στο ακί­νη­το. Φέ­ρο­νται να δή­λω­σαν ότι έλα­βαν την εντο­λή από τον δή­μαρ­χο ο οποί­ος, φέ­ρε­ται να τους είπε ότι το ακί­νη­τό αυτό, ανήκε στην μη­τέ­ρα του.

Δια­πί­στω­σαν ότι οι αλ­λο­δα­ποί είχαν κα­τε­δα­φί­σει πα­ντε­λώς την πα­λαιά στέγη του οι­κί­σκου, είχαν ξη­λώ­σει τα δά­πε­δα, αφαι­ρέ­θη­καν οι σο­βά­δες από τους τοί­χους και είχαν κα­τε­δα­φι­στεί τμή­μα­τα αυτών, είχαν αφαι­ρε­θεί και κα­τα­στρα­φεί οι πα­λαιές πόρ­τες και τα πα­ρά­θυ­ρα, ενώ κα­τα­στρά­φη­καν διά­φο­ρα αντι­κεί­με­να που υπήρ­χαν εντός αυτού όπως πα­λαιά γυά­λι­να δο­χεία απο­θή­κευ­σης λα­διού και κρα­σιού της οι­κο­γε­νεί­ας, ενώ είχε κα­τα­στρα­φεί τμήμα της πε­ρί­φρα­ξης του ακι­νή­του από συρ­μα­τό­πλεγ­μα μή­κους πε­ρί­που 20 μέ­τρων στην βό­ρεια πλευ­ρά και ει­δι­κό­τε­ρα στο ση­μείο που αυτή εφά­πτε­ται στον οι­κί­σκο. Μά­λι­στα όλα τα υλικά και τα μπάζα από τις πα­ρα­πά­νω φθο­ρές είχαν το­πο­θε­τη­θεί σε σω­ρούς δίπλα από την πα­λαιά λι­θό­κτι­στη οι­κο­δο­μή.

Θε­ω­ρούν ότι ο δή­μαρ­χος είχε επι­διώ­ξει να σφε­τε­ρι­σθεί το ακί­νη­τό τους με το οποίο ου­δέ­πο­τε είχε οποια­δή­πο­τε σχέση.

Στις 18 Ιου­νί­ου 2010 λόγω των βαν­δα­λι­σμών του ακι­νή­του, υπε­βλή­θη ενώ­πιον του Ει­σαγ­γε­λέα Πρω­το­δι­κών Ρόδου έγκλη­ση κατά των αντι­δί­κων και ασκή­θη­κε ποι­νι­κή δίωξη κατά των  αλ­λο­δα­πών για φθορά ξένης ιδιο­κτη­σί­ας από κοι­νού των κατά του δη­μάρ­χου και της μη­τέ­ρας του για ηθική αυ­τουρ­γία σε φθορά ξένης ιδιο­κτη­σί­ας, η οποία εκ­κρε­μεί προς εκ­δί­κα­ση ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κεί­ου Ρόδου.

Στις 26 Ιου­λί­ου 2010 εντε­λώς απρό­σμε­να ει­δο­ποι­ή­θη­κε ο ερ­γο­λά­βος από την Γραμ­μα­τεία του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου ότι ο δή­μαρ­χος και η μη­τέ­ρα του αλλά και οι θυ­γα­τέ­ρες της άσκη­σαν αί­τη­σή για την λήψη ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων νομής και κα­το­χής, ζη­τώ­ντας να ανα­γνω­ρι­σθούν προ­σω­ρι­νά συν­νο­μείς του πα­ρα­πά­νω ακι­νή­του κατ’ ισο­μοι­ρία ως κλη­ρο­νό­μοι του απο­βιώ­σα­ντος συ­ζύ­γου και πα­τέ­ρα τους. Επί­σης ζή­τη­σαν να υπο­χρε­ω­θεί ο ερ­γο­λά­βος να απέ­χει από κάθε επέμ­βα­ση ή ενέρ­γεια στο πα­ρα­πά­νω  ακί­νη­τό τους και πα­ράλ­λη­λα να εκ­δο­θεί προ­σω­ρι­νή διά­τα­ξη που να απα­γο­ρεύ­ει στον ερ­γο­λά­βο και σε κάθε άλλον που έλκει δι­καιώ­μα­τα από αυτόν οποια­δή­πο­τε πράξη ή συ­νέ­χι­ση πρά­ξε­ων στο επί­δι­κο μέχρι να εκ­δο­θεί από­φα­ση στην αί­τη­σή τους.

Υπο­στη­ρί­ζουν ότι ο πα­τέ­ρας του δη­μάρ­χου είχε αγο­ρά­σει το ακί­νη­το ένα­ντι 12.000 δρχ. με άτυπη πώ­λη­ση. Οι ενά­γο­ντες δια­τεί­νο­νται ότι ο πα­τέ­ρας του δη­μάρ­χου με ρητή δή­λω­σή του το έτος 1989 δη­λα­δή 24 χρό­νια αρ­γό­τε­ρα ομο­λό­γη­σε εγ­γρά­φως ότι ο επί­δι­κος αγρός ανήκε στον συγ­γε­νή τους.

Ση­μειώ­νε­ται ότι το Ει­ρη­νο­δι­κείο Ρόδου με από­φα­σή του απέρ­ρι­ψε την αί­τη­ση ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων νομής και διέ­τα­ξε την απο­βο­λή τους από το επί­δι­κο.

Κατά της από­φα­σης ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων άσκη­σαν έφεση η οποία απορ­ρί­φθη­κε με από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Πα­να­γιώ­της Πα­νιέ­ρας.