ΕΙΔΗΣΕΙΣ

«Ιατροδικαστική έκθεση» για τον θανάτο του Ιησού- από την μελέτη του ιατροδικαστή Φ. Κουτσάφτη

news room 9 λεπτά ανάγνωση
Πάσχα

Εξι ανα­κρί­σεις, τέσ­σε­ρις βασα­νι­σμοί. Η Σταύ­ρωση, ο Θάνατος, η Ανά­σταση. Τα Πάθη…

Υπάρχει, άραγε, επι­στη­μο­νική εξήγηση για τον θάνατο του Ιησού Χριστού; Γιατί καταρ­ρί­πτε­ται η θεωρεία όσων αμφι­σβη­τούν ότι πέθανε πάνω στον Σταυρό, άρα εξηγούν «λογικά» την Ανά­σταση; Ποια θα μπο­ρούσε να είναι η «νεκρο­ψία» και η «ιατρο­δι­κα­στική έκθεση» για το μαρ­τύ­ριο και τον θάνατό Του;

Απα­ντή­σεις, από τον προϊ­στά­μενο της Ιατρο­δι­κα­στι­κής Υπη­ρε­σίας Αθηνών, Φίλιππο Κου­τσά­φτη, που έχει κάνει μια συστη­μα­τική μελέτη, εξε­τά­ζο­ντας όλες τις πηγές και ανα­λύ­ο­ντας τα Πάθη και τον θάνατο Του Ιησού Χριστού με επι­στη­μο­νικό τρόπο.

Στην «Κυρια­κά­τικη Δημο­κρα­τία» ανέλυσε τα αίτια θανάτου Του και την επί­πτωση κάθε βασα­νι­στη­ρίου.

Ερώτηση: Κύριε Κου­τσά­φτη, τα στοι­χεία που έχουμε στα χέρια μας από τις Γραφές, την παρά­δοση της Εκκλη­σίας και τις ιστο­ρι­κές πηγές μάς δίνουν μια πλήρη εικόνα για τα μαρ­τύ­ρια Του Χριστού;

-Βεβαιότατα. Ξέρουμε πάρα πολλά στοι­χεία και θα έλεγε κανείς ότι μπο­ρούμε να βγά­λουμε ένα πόρισμα. Ελπίζω να μην ακού­γε­ται ασεβές αυτό το τόλμημα σε ορι­σμέ­νους, γιατί τόλμημα είναι.

Πρέπει να γίνει κατα­νοητό ότι το θείο πάθος είναι εκούσιο. Ο Κύριος με τη δική Του θέληση δέχτηκε τα πάντα, γι’ αυτό ακόμα και την ώρα που τα καρφιά έσκιζαν τις σάρκες του και τρυ­πού­σαν τα οστά Του Αυτός προ­σευ­χό­ταν για τους σταυ­ρω­τές Του, πράγμα πρω­το­φα­νές.

Eρ: Ποια ήταν λοιπόν η επί­πτωση των Παθών;

-Αυτό που πρέπει όλοι να γνω­ρί­ζουν είναι ότι τα Πάθη είναι ψυχο­σω­μα­τικά. Ο Χριστός, όταν φεύγει από τον Μυστικό Δείπνο και πορεύ­ε­ται για να προ­σευ­χη­θεί, αφή­νο­ντας λίγο πιο μακριά τους τρεις μαθητές (Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη), εμφα­νί­ζε­ται με βάση τις Γραφές εκστα­τι­κός σαν κάτι δυσά­ρε­στο να περι­μέ­νει.

Στο τέλος (ενώ οι μαθητές δεν έχουν αντι­λη­φθεί τι συμ­βαί­νει) Ο Ιησούς προ­σεύ­χε­ται για τρίτη φορά και τρέχει από το μέτωπό του ιδρώτας και αίμα. Αυτό το σημείο της διή­γη­σης περί «αιμα­τη­ρού ιδρώτα» αμφι­σβη­τή­θηκε πολύ έντονα για αιώνες.

Ο Ευαγ­γε­λι­στής όμως γράφει κάτι που ήταν αδια­νό­ητο και πρω­το­φα­νές, χωρίς να τον νοιάζει αν θα τον αμφι­σβη­τή­σουν ή αν θα πουν ότι γράφει φαντα­στικά πράγ­ματα.

Πράγ­ματι, λοιπόν, το Ευαγ­γέ­λιο 2000 χρόνια μετά δικαιώ­θηκε, καθώς η Ιατρική πρό­σφατα απο­φάν­θηκε ότι υπάρχει ένα σπάνιο συνοδό σύμ­πτωμα του οργα­νι­σμού με αυτά τα χαρα­κτη­ρι­στικά όταν κάποιος βρεθεί σε μεγάλη ψυχο­σω­μα­τική ένταση.

Ξέρουμε πλέον από τη σύγ­χρονη επι­στήμη ότι οι ιδρω­το­ποιοί αδένες είναι διά­σπαρ­τοι στο σώμα, αλλά οι πολυ­πλη­θέ­στε­ροι βρί­σκο­νται στις παλάμες, στα πέλματα, στον αυχένα, στις παρειές και στο μέτωπο.

Οταν ο άνθρω­πος βρεθεί σε μεγάλη ένταση, είναι δυνατόν να γίνει αυτό­ματη ρήξη μεγάλου αριθμού τρι­χοει­δών αγγείων στο σπεί­ραμα των αδένων. Το αίμα που απε­λευ­θε­ρώ­νε­ται ανα­μει­γνύ­ε­ται με τον ιδρώτα, τον βάφει κόκκινο και στη συνέ­χεια το παρα­χθέν μείγμα ανα­βλύ­ζει στο δέρμα.

Δηλαδή, ο Ευαγ­γε­λι­στής Λουκάς έγραψε την αλήθεια. Κατα­λα­βαί­νει, όμως, κανείς σε πόσο μεγάλο βαθμό έντασης βρι­σκό­ταν Ο Ιησούς πριν ακόμα από τη σύλληψή Του.

Την άλλη μέρα ήξερε ότι θα ανα­λά­βει την ανθρώ­πινη αμαρτία ως αντι­κα­τα­στά­της του πεσό­ντος ανθρώ­που και θα αντι­με­τω­πί­σει πάνω στον Σταυρό τη θεία δικαιο­σύνη.

Δεν ήθελε να χάσει το βλέμμα του πατέρα Του που ήταν στραμ­μένο πάνω Του. Δεν ήταν η αγωνία Του ούτε για τη μαστί­γωση ούτε για τα καρφιά.

Eρ: Τα μαρ­τύ­ρια πριν από τη Σταύ­ρωση ποια ήταν και ποια επί­πτωση είχαν;

-Μετά τη σύλληψη ο Ιησούς πέρασε από έξι εξα­ντλη­τι­κές και κακό­πι­στες ανα­κρί­σεις. Από τον Άννα, τον Καϊάφα, το Συνέ­δριο, τον Πιλάτο, τον Ηρώδη και ξανά από τον Πιλάτο.

Στα μεσο­δια­στή­ματα κακο­ποι­ή­θηκε με τέσ­σε­ρις πολύ­ω­ρους και βάρ­βα­ρους βασα­νι­σμούς. Μεταξύ των ανα­κρί­σεων και των βασα­νι­σμών σύρθηκε αλυ­σο­δε­μέ­νος και δερ­νό­με­νος έξι φορές.

Η από­σταση που διήνυσε με τις αλυ­σί­δες ήταν περίπου έξι χιλιό­με­τρα. Και όλα αυτά νηστι­κός, διψα­σμέ­νος και άυπνος.

Eρ: Οι πιέσεις τι ρόλο έπαιξαν;

-Του ασκή­θηκε έντονη ψυχο­σω­μα­τική βία, Τον έγδυσαν τρεις φορές, Τον έντυσαν άλλες τόσες, Τον μαστί­γω­σαν, Του φόρεσαν το ακάν­θινο στεφάνι και Του φόρ­τω­σαν τον βαρύ Σταυρό. Στις ανα­κρί­σεις Τον διέ­συ­ραν και Τον εξευ­τέ­λι­σαν. Ήθελαν με κάθε τρόπο να Τον κάνουν να λυγίσει.

Eρ: Μεταξύ άλλων, μαστι­γώ­θηκε.

-Ναι. Η μαστί­γωση γινόταν με φραγ­γέ­λιο, που είχε λουριά με απο­λή­ξεις σφαι­ρί­δια και άκρες από κόκαλα. Κάθε φορά που έπεφτε στο σώμα το μαστί­γιο αυτά τα αντι­κεί­μενα έμπαι­ναν μέσα στις σάρκες και όταν το τρα­βούσε ο βασα­νι­στής για να ξανα­χτυ­πή­σει έσκιζαν το δέρμα.

Οι πληγές που προ­κά­λε­σαν ήταν φοβερές σε όλη την οπίσθια επι­φά­νεια και την πλάγια κοι­λιακή και θωρα­κική χώρα, που πρέπει να ήταν κατα­μα­τω­μένη. Πρέπει να έχασε πολύ μεγάλη ποσό­τητα αίματος ο Χριστός μόνο από αυτό.

E: Ως προς τον Σταυρό που κου­βά­λησε;

-Όταν ο Κύριος φορ­τώ­θηκε τον Σταυρό έπρεπε να κου­βα­λή­σει ένα ξύλο που δεν ήταν πλα­νι­σμένο (όπως το βλέ­πουμε στις αγιο­γρα­φίες). Ήταν δυο κορμοί γεμάτοι σκληρό φλοιό και ρόζους και κατα­λα­βαί­νετε τι έγινε όταν πέταξαν πάνω στην πλάτη Του το ορι­ζό­ντιο τμήμα.

Την ήδη κατα­μα­τω­μένη πλάτη από τη μαστί­γωση. Αυτός ο βαρύς κορμός μπήκε μέσα στις πληγές προ­κα­λώ­ντας αφόρητο πόνο. Στη συνέ­χεια ο Ιησούς κυριο­λε­κτικά σέρνει τα βήματά Του και υπο­φέ­ρει.

Πλέον δεν έχει ανάσες και αρκετό οξυγόνο. Το αίμα Του λιγο­στεύει και κάποια στιγμή λυγί­ζουν τα γόνατά Του και είναι αδύ­να­τον να προ­χω­ρή­σει.

Eρ: Περι­γρά­φετε μια κατά­σταση που σχεδόν δεν αντέ­χε­ται με βάση τα ανθρώ­πινα μέτρα.

-Ναι. Πιστεύω αν δεν ήταν ο συγκε­κρι­μέ­νος εκεί θα είχε πεθάνει. Κανο­νικά, με βάση τη λογική, εκεί (στην πορεία προς τον Γολγοθά) θα έπρεπε να είναι το τέλος.

Eρ: Ωστόσο, Ο Χριστός φτάνει τελικά μέχρι τη Σταύ­ρωση. Εκεί τι ακριβώς γίνεται;

-Εκεί οι σταυ­ρω­τές ξαπλώ­νουν Τον Ιησού πάνω στον Σταυρό και Του καρ­φώ­νουν τα χέρια και τα πόδια. Για το ακριβές σημείο του καρ­φώ­μα­τος υπάρ­χουν δύο εκδοχές: το εσω­τε­ρικό της παλάμης, που φαί­νε­ται και σε πολλές εικόνες, ή το κέντρο της έσω επι­φα­νείας των καρπών.

Η πρώτη εκδοχή είναι για μένα η πιο προσιτή. Η παλάμη έχει μικρό πάχος, μεγάλη επι­φά­νεια και λόγω των τενό­ντων και των περι­τό­ναιων δεν σκί­ζε­ται το δέρμα. Υπάρ­χουν και τα μετα­κάρ­πια οστά, που μπορούν να συγκρα­τή­σουν το βάρος.

Αν, πάντως, το καρφί μπήκε ανάμεσα στα δύο κόκαλα, κερκίδα και ωλένη, έχουμε τραγικό πόνο γιατί τραυ­μα­τί­στηκε το μέσο νεύρο. Σκε­φτείτε ότι αν ακου­μπή­σουμε ελά­χι­στα το νεύρο του αγκώνα νιώ­θουμε έντονο πόνο. Φαντα­στείτε να περάσει καρφί από αυτό το νεύρο.

Ως προς το κάρφωμα των ποδιών οι δύο εκδοχές είναι ότι σταύ­ρω­ναν τα πόδια και το καρφί περ­νούσε από το ένα πόδι στο άλλο ή ότι καρ­φώ­θη­καν παράλ­ληλα. Ευρή­ματα του 1968 σε τάφους στην Ανα­το­λική Ιερου­σα­λήμ μάς δεί­χνουν ότι υπήρχαν και άλλοι που σταυ­ρώ­θη­καν στα πόδια με τον πρώτο τρόπο.

Eρ: Ο θάνατος τελικά από τι επήλθε; Γνω­ρί­ζουμε;

Την ήδη κατα­μα­τω­μένη πλάτη από τη μαστί­γωση. Αυτός ο βαρύς κορμός μπήκε μέσα στις πληγές προ­κα­λώ­ντας αφόρητο πόνο. Στη συνέ­χεια ο Ιησούς κυριο­λε­κτικά σέρνει τα βήματά Του και υπο­φέ­ρει.

Πλέον δεν έχει ανάσες και αρκετό οξυγόνο. Το αίμα Του λιγο­στεύει και κάποια στιγμή λυγί­ζουν τα γόνατά Του και είναι αδύ­να­τον να προ­χω­ρή­σει.

Eρ: Περι­γρά­φετε μια κατά­σταση που σχεδόν δεν αντέ­χε­ται με βάση τα ανθρώ­πινα μέτρα.

-Ναι. Πιστεύω αν δεν ήταν ο συγκε­κρι­μέ­νος εκεί θα είχε πεθάνει. Κανο­νικά, με βάση τη λογική, εκεί (στην πορεία προς τον Γολγοθά) θα έπρεπε να είναι το τέλος.

Eρ: Ωστόσο, Ο Χριστός φτάνει τελικά μέχρι τη Σταύ­ρωση. Εκεί τι ακριβώς γίνεται;

-Εκεί οι σταυ­ρω­τές ξαπλώ­νουν Τον Ιησού πάνω στον Σταυρό και Του καρ­φώ­νουν τα χέρια και τα πόδια. Για το ακριβές σημείο του καρ­φώ­μα­τος υπάρ­χουν δύο εκδοχές: το εσω­τε­ρικό της παλάμης, που φαί­νε­ται και σε πολλές εικόνες, ή το κέντρο της έσω επι­φα­νείας των καρπών.

Η πρώτη εκδοχή είναι για μένα η πιο προσιτή. Η παλάμη έχει μικρό πάχος, μεγάλη επι­φά­νεια και λόγω των τενό­ντων και των περι­τό­ναιων δεν σκί­ζε­ται το δέρμα. Υπάρ­χουν και τα μετα­κάρ­πια οστά, που μπορούν να συγκρα­τή­σουν το βάρος.

Αν, πάντως, το καρφί μπήκε ανάμεσα στα δύο κόκαλα, κερκίδα και ωλένη, έχουμε τραγικό πόνο γιατί τραυ­μα­τί­στηκε το μέσο νεύρο. Σκε­φτείτε ότι αν ακου­μπή­σουμε ελά­χι­στα το νεύρο του αγκώνα νιώ­θουμε έντονο πόνο. Φαντα­στείτε να περάσει καρφί από αυτό το νεύρο.

Ως προς το κάρφωμα των ποδιών οι δύο εκδοχές είναι ότι σταύ­ρω­ναν τα πόδια και το καρφί περ­νούσε από το ένα πόδι στο άλλο ή ότι καρ­φώ­θη­καν παράλ­ληλα. Ευρή­ματα του 1968 σε τάφους στην Ανα­το­λική Ιερου­σα­λήμ μάς δεί­χνουν ότι υπήρχαν και άλλοι που σταυ­ρώ­θη­καν στα πόδια με τον πρώτο τρόπο.

Eρ: Ο θάνατος τελικά από τι επήλθε; Γνω­ρί­ζουμε;

Ο Χριστός αντι­με­τω­πί­ζει μια σειρά από δυσμε­νείς παρά­γο­ντες:

– Υπο­χρε­ω­τική ορθο­στα­σία, που Του δημιουρ­γεί ορθο­στα­τική υπόταση.

– Υπο­χρε­ω­τική ακι­νη­σία, που δεν δίνει τη δυνα­τό­τητα στο φλεβικό αίμα να επι­στρέ­ψει στην καρδιά.

– Ειδική στάση του θώρακα, με το βάρος του σώματος να είναι σε μόνιμη έκπτυξη και να δυσκο­λεύει φοβερά την αναπνοή. Δεν μπορεί να κάνει εκπνοή παρά μόνο εισπνοή. Αυτό συντό­μευσε τον θάνατό Του.

Επι­πλέον αντι­με­τω­πί­ζει επι­πλο­κές τραυ­μά­των, αιμορ­ρα­γία, αφυ­δά­τωση, πείνα, δίψα και εξά­ντληση.

Eρ: Το τελικό «πόρισμα»;

-Επρόκειτο για πολυ­πα­ρα­γο­ντικό θάνατο. Πολλά πράγ­ματα έδρασαν για την κατά­ληξη, με τελικό αίτιο την ασφυξία μαζί με την κυκλο­φο­ρική ανε­πάρ­κεια. Μια σημα­ντική λεπτο­μέ­ρεια είναι και η επι­δρομή των σαρ­κο­φά­γων εντόμων.

Το αίμα φέρνει από πολύ μακριά έντομα που κόβουν κομ­μά­τια από τις πληγές ενός ακί­νη­του ανθρώ­που! Οι πιο φοβερές στιγμές για Τον Κύριο ήταν μετά το κάρφωμα στον Σταυρό.

Eρ: Πώς εξη­γείτε την αντοχή που έδειξε;

-Ο Χριστός δεν πέθανε πριν από τη Σταύ­ρωση γιατί υπήρχε λόγος. Υπερέβη τα ανθρώ­πινα μέτρα και για μένα το ότι άντεξε και ανέβηκε στον Σταυρό είναι ακόμα ένα δείγμα της θεό­τη­τάς Του.

Eρ: Μπο­ρείτε να μας περι­γρά­ψετε τι αισθα­νό­ταν ο Ιησούς φορώ­ντας το ακάν­θινο στεφάνι;

-Πρώτα πρώτα, να σας πω ότι είναι πρω­το­φα­νής τρόπος αντι­με­τώ­πι­σης. Ποτέ πριν δεν είχε γίνει κάτι τέτοιο και ποτέ ξανά δεν επα­να­λή­φθηκε. Επρό­κειτο για φρίκη! Το κατα­σκεύ­α­σαν από μια τζι­τζι­φιά, ευλύ­γι­στο φυτό που ευδο­κι­μεί στην περιοχή, με πολύ μεγάλα και σκληρά αγκάθια.

Μέχρι τότε τα στε­φά­νια των κατα­δί­κων ήταν σιδε­ρέ­νια και προ­σαρ­μό­ζο­νταν με βάση τη διά­με­τρο του κρανίου. Εδώ ήταν βασα­νι­στή­ριο. Το τριχωτό της κεφαλής είναι αγγειο­βρι­θέ­στατο.

Έχει πολύ καλή αιμά­τωση και ειδική νεύρωση. Η αιμορ­ρα­γία, λοιπόν, ήταν μεγάλη και αφό­ρη­τος ο πόνος από τα αγκάθια στα νεύρα.

Eρ: Κατά καιρούς έχουν ακου­στεί θεωρίες ότι Ο Χριστός δεν είχε πεθάνει στον Σταυρό και ότι έτσι δικαιο­λο­γεί­ται (λογικά) η Ανά­στασή του. Κατά τη γνώμη σας, αυτό μπορεί να στέκει;

-Τυχαία έγινε, νομί­ζετε, ο λογ­χι­σμός της πλευράς; Καθόλου τυχαία. Αυτό το γεγονός είναι το πιστο­ποι­η­τικό του θανάτου. Η λόγχη τρύπησε την πλευρά και βγήκε «αίμα και ύδωρ». Από όποια πλευρά και να έγινε ο λογ­χι­σμός, με αυτό το βαρύ όπλο των δυόμισι μέτρων, δεν υπάρχει περί­πτωση ο οποιοσ­δή­ποτε να μείνει ζωντα­νός. Με τίποτα!

Ερ: Άρα καταρ­ρί­πτο­νται όλα;

-Φυσικά. Οι αρνητές βέβαια λένε ό,τι θέλουν, αλλά δεν κατα­λα­βαίνω γιατί ασχο­λού­νται με Τον Χριστό αφού γι’ αυτούς δεν υπάρχει.

Πηγή: Κυρια­κά­τικη Δημο­κρα­τία

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.