Κορκίδης: Η ρήξη με τους δανειστές δεν είναι λύση

Δυο μήνες μετά τις εκλο­γές της 25ης Ια­νουα­ρί­ου και κα­τό­πιν πολ­λών επα­φών μελών της ελ­λη­νι­κής Κυ­βέρ­νη­σης με τους Ευ­ρω­παί­ους εταί­ρους, αλλά και της συμ­φω­νί­ας της 20ης Φε­βρουα­ρί­ου, εξα­κο­λου­θούν να κυ­κλο­φο­ρούν έντο­να τα κα­τα­στρο­φι­κά σε­νά­ρια χρε­ο­κο­πί­ας από πι­στω­τι­κό γε­γο­νός, λόγω αδυ­να­μί­ας της Χώρας μας να εξυ­πη­ρε­τή­σει τις τρέ­χου­σες υπο­χρε­ώ­σεις του υπερ­βο­λι­κού Δη­μό­σιου χρέ­ους της, το­νί­ζει ο Β. Κορ­κί­δης.

Κάθε λοι­πόν κα­θυ­στέ­ρη­ση στη δια­δι­κα­σία και ολο­κλή­ρω­ση της δια­πραγ­μά­τευ­σης, πα­ρα­τεί­νει την αβε­βαιό­τη­τα, ενι­σχύ­ει τα διά­φο­ρα σε­νά­ρια φόβου και “στε­γνώ­νει” από την ήδη προ­βλη­μα­τι­κή ρευ­στό­τη­τα, την εσω­τε­ρι­κή αγορά.

Οι δε λε­ο­ντα­ρι­σμοί μέσω δη­λώ­σε­ων, για πι­θα­νή κα­τά­λη­ξη ρήξης με τους δα­νει­στές και εξό­δου απο την Ευ­ρω­ζώ­νη θα πρέ­πει να γίνει κα­τα­νοη­τό οτι είναι μια “αυ­το­κτο­νι­κή” συ­μπε­ρι­φο­ρά, που δεν θα απο­τε­λεί κα­τόρ­θω­μα, αλλά απο­τέ­λε­σμα από­λυ­της απο­τυ­χί­ας στη δια­χεί­ρι­ση της δια­πραγ­μά­τευ­σης. Ζη­τού­με­νο μετά από τη δρα­μα­τι­κή προει­δο­ποί­η­ση της Κο­μι­σιόν οτι το Τα­μείο μας θα είναι άδειο σε δύο εβδο­μά­δες, θα πρέ­πει να είναι μια αξιο­πρε­πής συμ­φω­νία, χωρίς εσω­κυ­βερ­νη­τι­κές δια­φω­νί­ες.

Το κλίμα ρήξης δη­μιουρ­γεί πα­νι­κό στην κοι­νω­νία και την οι­κο­νο­μία με από­δει­ξη τα 26 δις που “έφυ­γαν” από τις ελ­λη­νι­κές τρά­πε­ζες, με απο­τέ­λε­σμα οι κα­τα­θέ­σεις να έχουν μειω­θεί για πρώτη φορά κάτω από τα €140 δισ. Πα­ράλ­λη­λα πάνω από €15 δις διε­θνών κε­φα­λαί­ων ρευ­στο­ποι­ή­θη­καν, εγκα­τα­λεί­πο­ντας το Ελ­λη­νι­κό Χρη­μα­τι­στή­ριο.

Είναι λοι­πόν κα­θή­κον της Κυ­βέρ­νη­σης να συ­ζη­τή­σει και να πεί­σει το Brussels Group με τις προ­τά­σεις της, ώστε να απο­δε­χθούν οι θε­σμοί τη λίστα με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων των €3δισ. και επι­τέ­λους να εγκρί­νουν την εκτα­μί­ευ­ση μέ­ρους της δόσης των €7,2 δισ., που εκρεμ­μεί απο το 2014.

Αλ­λω­στε ο κε­ντρι­κός στό­χος του δια­λό­γου της Κυ­βέρ­νη­σης με την αγορά μέσα από τις δομές κοι­νω­νι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης ευ­θυ­γραμ­μί­ζε­ται με την ανα­γκαιό­τη­τα για άμεση υλο­ποί­η­ση πο­λι­τι­κών που θα απε­γκλω­βί­σουν όσο το δυ­να­τόν νω­ρί­τε­ρα τις Μι­κρο­με­σαί­ες Επι­χει­ρή­σεις από την ασφυ­ξία στην οποία έχουν πε­ριέλ­θει εξαι­τί­ας συσ­σω­ρευ­μέ­νων ανα­σταλ­τι­κών πα­ρα­γό­ντων, όπως είναι η έλ­λει­ψη ρευ­στό­τη­τας, η δυ­σκο­λία πρό­σβα­σης στη χρη­μα­το­δό­τη­ση είτε μέσω των τρα­πε­ζών είτε μέσω των κοι­νο­τι­κών προ­γραμ­μά­των, η φο­ρο­ε­πι­δρο­μή, η μεί­ω­ση των ει­σο­δη­μά­των, η γρα­φειο­κρα­τία στο Δη­μό­σιο και βε­βαί­ως η αδυ­να­μία εξυ­γί­αν­σης του χώρου από πρα­κτι­κές πα­ρα­οι­κο­νο­μί­ας.

Το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα ως γνω­στό, πα­ρα­τη­ρεί­ται με­γά­λη ανα­στά­τω­ση στην αγορά, καθώς υπάρ­χει μια κλι­μά­κω­ση της απαί­τη­σης πολ­λών οίκων για προ­πλη­ρω­μή πα­ραγ­γε­λιών και πλήρη κά­λυ­ψη με έκ­δο­ση τρα­πε­ζι­κών εγ­γυ­ή­σε­ων από την πλευ­ρά των ελ­λη­νι­κών ει­σα­γω­γι­κών επι­χει­ρή­σε­ων. Η αβε­βαιό­τη­τα που επι­κρα­τεί σε σχέση με τις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις και ει­δι­κό­τε­ρα με το αν θα προ­κύ­ψει συμ­βι­βα­στι­κή επω­φε­λής προς τη χώρα συμ­φω­νία με τους Ευ­ρω­παί­ους εταί­ρους, που θα θέσει τέλος στα σε­νά­ρια κα­τα­στρο­φο­λο­γί­ας περί εξό­δου της χώρας από την Ευ­ρω­ζώ­νη και το κοινό νό­μι­σμα, προ­κα­λεί ανα­τα­ρά­ξεις στις συ­ναλ­λα­κτι­κές επι­χει­ρη­μα­τι­κές σχέ­σεις.

Η δυ­σπι­στία σε βάρος της ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μί­ας μετά τη πρό­σφα­τη τρι­πλή υπο­βάθ­μι­ση της, από τον οίκο Fitch σε CCC από B, είναι πάλι πα­ρού­σα. Λαμ­βά­νει δε, ανη­συ­χη­τι­κές δια­στά­σεις ει­δι­κά στον κλάδο του εμπο­ρί­ου αλλά και στην εγ­χώ­ρια βιο­μη­χα­νία και με­τα­ποί­η­ση.

Πόσο εύ­κο­λο είναι όμως σή­με­ρα για μια ει­σα­γω­γι­κή επι­χεί­ρη­ση να προ­ε­ξο­φλεί εις ολό­κλη­ρον και μά­λι­στα τοις με­τρη­τοίς τις πα­ραγ­γε­λί­ες που έχει ανά­γκη από το εξω­τε­ρι­κό; Κα­θό­λου. Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι ότι του­λά­χι­στον 200.000 μι­κρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις αδυ­να­τούν να αντα­πε­ξέλ­θουν στις οι­κο­νο­μι­κές απαι­τή­σεις της λει­τουρ­γί­ας τους. Από τη ζο­φε­ρή οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση που επι­κρα­τεί, του­λά­χι­στον 1 στις 5 εμ­φα­νί­ζε­ται αδύ­να­μη να κα­λύ­ψει τις οι­κο­νο­μι­κές της υπο­χρέ­ω­σεις και πάνω από 2 στις 5 έχουν λη­ξι­πρό­θε­σμες οφει­λές σε εφο­ρία και Ασφα­λι­στι­κά Τα­μεία. Οι ει­σα­γω­γι­κές επι­χει­ρή­σεις κα­λού­νται να βρουν τρό­πους να αντα­πο­κρι­θούν στην απαί­τη­ση για έκ­δο­ση «ακρι­βών» εγ­γυ­η­τι­κών επι­στο­λών και να αντι­με­τω­πί­σουν τη μεί­ω­ση των ορίων ασφά­λι­σης των πι­στώ­σε­ων από το εξω­τε­ρι­κό. Τρό­ποι αντι­με­τώ­πι­σης μιας κα­τά­στα­σης, “Αδρά­νειας, Απρα­ξί­ας και Ασφυ­ξί­ας” της πραγ­μα­τι­κής οι­κο­νο­μί­ας, εάν δεν “κλει­δώ­σει” μια νέα συμ­φω­νία επα­νεκ­κί­νη­σης είναι αμ­φί­βο­λο ότι υπάρ­χουν.

Η επι­στρο­φή στη συ­ναλ­λα­κτι­κή εμπι­στο­σύ­νη με­τα­ξύ των ξένων αγο­ρών και της ελ­λη­νι­κής εξαρ­τά­ται απο­κλει­στι­κά από την έκ­βα­ση της δια­πραγ­μά­τευ­σης της Κυ­βέρ­νη­σης με τους Ευ­ρω­παί­ους εταί­ρους. Σ’ αυτήν έχει ενα­πο­θέ­σει τις ελ­πί­δες της η αγορά για να δια­μορ­φω­θεί εκ νέου ένα κλίμα ασφά­λειας και εμπι­στο­σύ­νης προς όφε­λος της μι­κρο­με­σαί­ας ελ­λη­νι­κής επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας. Από αυτή την εξέ­λι­ξη θα κα­θο­ρι­στεί ο θά­να­τος ή η ανα­γέν­νη­σή της αγο­ράς. Ελ­πί­ζω να κυ­ριαρ­χή­σει η λο­γι­κή και το δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον. Να βγού­με επι­τέ­λους από την αδρά­νεια και το σκο­τά­δι ενός διαρ­κώς επερ­χό­με­νου τέ­λους.

Ούτε το “μαρ­τύ­ριο της στα­γό­νας” που περ­νά­με σή­με­ρα, ούτε ο “ξαφ­νι­κός θά­να­τος” εξό­δου μας από το ευρώ, είναι επι­λο­γές του ελ­λη­νι­κού λαού και δεν νο­μι­μο­ποιού­νται να είναι στις επι­λο­γές της δια­πραγ­μα­τευ­τι­κής ομά­δας της Κυ­βέρ­νη­σης. Η δε πο­λυ­τέ­λεια προ­τί­μη­σης “κόμ­μα­τος και χρώ­μα­τος”, αλλά και προ­σω­πι­κών από­ψε­ων δεν μπο­ρεί να υφί­στα­ται μπρο­στά στην προ­τε­ραιό­τη­τα διά­σω­σης της Πα­τρί­δας μας. Η κα­τά­λη­ξη σε μια άτα­κτη χρε­ο­κο­πία από πι­στω­τι­κό γε­γο­νός, μετά από 5 χρό­νια άνι­σου αγώνα με θύ­μα­τα εκα­τομ­μύ­ρια Έλ­λη­νες πο­λί­τες, θα είναι από τους πο­λι­τι­κούς του τόπου μια εθνι­κή εγκλη­μα­τι­κή ενέρ­γεια.

Κοινή επι­δί­ω­ξη πρέ­πει να είναι η ανα­γέν­νη­ση και όχι ο “θά­να­τος” των μι­κρο­με­σαί­ων, η λει­τουρ­γία και όχι η απρα­ξία της πραγ­μα­τι­κής οι­κο­νο­μί­ας, η απα­σχό­λη­ση και όχι η ανερ­γία, η πα­ρου­σία και όχι η απο­μό­νω­ση της χώρας, η αξιο­πρέ­πεια και όχι η πτώ­χευ­ση του ελ­λη­νι­κού λαού. Ένας “έντι­μος συμ­βι­βα­σμός” προ­ϋ­πο­θέ­τει “ει­λι­κρι­νείς υπο­χω­ρή­σεις” εκα­τέ­ρω­θεν.

Η ρήξη δεν είναι λύση, κα­τα­λή­γει ο κ. Κορ­κί­δης.

ΑΠΕ-ΜΠΕ