Με Τζον Λένον απαντάει ο Δραγασάκης στους Financial Times

Άρθρο του αντι­προ­έ­δρου της Ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης, Γιάννη Δρα­γα­σάκη, υπό τον τίτλο, “Το μόνο που ζητάμε είναι να δώσει η Ευρώπη μια ευκαι­ρία στην Ελλάδα”, (All we ask is that Europe give Greece a chance) φιλο­ξε­νεί σήμερα η βρε­τα­νική οικο­νο­μική εφη­με­ρίδα Financial Times.

Στη συγ­γραφή του άρθρου, όπως σημειώ­νε­ται στο ίδιο δημο­σί­ευμα, συμ­με­τεί­χαν ο υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών, Γιάνης Βαρου­φά­κης και ο υπουρ­γός Διεθνών Οικο­νο­μι­κών Υπο­θέ­σεων, Ευκλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος.

Ακο­λου­θεί το άρθρο που δημο­σιεύ­θηκε στους Financial Times:

“Απο­τε­λεί κοινή πεποί­θηση πως η ελλη­νική κυβέρ­νηση επι­διώ­κει ειδική μετα­χεί­ριση σε σχέση με άλλα οικο­νο­μικά πιε­σμένα μέλη της ευρω­ζώ­νης.

Δεν ζητάμε κάτι τέτοιο. Θέλουμε ίση μετα­χεί­ριση.

Από τότε που ξέσπασε η κρίση, η οικο­νο­μία μας έχει συρ­ρι­κνω­θεί κατά 26%. Η ανεργία έχει αυξηθεί από το 8% στο 26%. Οι μισθοί έχουν υπο­χω­ρή­σει 33%. Οι επι­πτώ­σεις αυτές είναι χει­ρό­τε­ρες από αυτές που βίωσε οποια­δή­ποτε χώρα κατά τη διάρ­κεια της δεκα­ε­τίας του 1930 και πολύ χει­ρό­τε­ρες από αυτές που προ­έ­βλε­παν τα δύο πρό­γραμμα προ­σαρ­μο­γής για την Ελλάδα.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ελλη­νική κυβέρ­νηση έχει ασκήσει κριτική στα προ­γράμ­ματα αυτά.

Η δημο­σιο­νο­μική προ­σαρ­μογή ήταν πολύ μεγα­λύ­τερη από ό,τι σε άλλες χώρες. Από το 2009, έχουν εφαρ­μο­στεί περι­κο­πές δαπανών και αυξή­σεις φόρων που αντι­στοι­χούν σε πάνω από το 45% του δια­θέ­σι­μου εισο­δή­μα­τος των νοι­κο­κυ­ριών. Στην Πορ­το­γα­λία ήταν 20%. Στην Ιταλία και στην Ιρλαν­δία 15%.

Όχι μόνο ήταν μεγα­λύ­τερα τα δημο­σιο­νο­μικά μέτρα, αλλά για κάθε ποσο­στιαία μονάδα προ­σαρ­μο­γής, η οικο­νο­μία συρ­ρι­κνώ­θηκε περισ­σό­τερο. Αυτό συνέβη γιατί η ελλη­νική οικο­νο­μία δεν είναι τόσο ανοιχτή όσο άλλες. Οποια­δή­ποτε πτώση στη ζήτηση επι­φέ­ρει μεγα­λύ­τερο πλήγμα στα εγχώρια προ­ϊ­ό­ντα από ό,τι στις εισα­γω­γές. Δια­δο­χι­κοί γύροι λιτό­τη­τας διό­γκω­σαν τη συρ­ρί­κνωση του ΑΕΠ. Και με αυτό αυξή­θηκε ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ, καθι­στώ­ντας τη δυνα­μική του χρέους μη δια­χει­ρί­σιμη. Η Ελλάδα δανεί­ζε­ται ακόμη περισ­σό­τερο για να πλη­ρώ­σει παλιό­τερα χρέη.

Μπήκαμε στην κρίση με ένα μεγάλο εξω­τε­ρικό έλλειμμα. Με τον πλη­θω­ρι­σμό κοντά στο μηδέν, οι περι­κο­πές στις τιμές που ήταν απα­ραί­τη­τες για την αύξηση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας έγιναν με μεγάλο κόστος για τις οικο­νο­μικά πιε­σμέ­νες χώρες της ευρω­ζώ­νης. Η παρα­γωγή έπρεπε να συρ­ρι­κνω­θεί, δημιουρ­γώ­ντας απο­πλη­θω­ρι­σμό και επι­δει­νώ­νο­ντας τη δυνα­μική του χρέους. Τα μεγάλα χρέη είναι δύσκολο να στα­θε­ρο­ποι­η­θούν όταν ο απο­πλη­θω­ρι­σμός αυξάνει την πραγ­μα­τική αξία του χρέους. Στη δεκα­ε­τία του 1920, το Ηνωμένο Βασί­λειο είχε μεγάλα πρω­το­γενή δημο­σιο­νο­μικά πλε­ο­νά­σματα, αλλά ο απο­πλη­θω­ρι­σμός αύξησε το λόγο του χρέους του προς το ΑΕΠ.

Αν και η κρίση έχει κάνει τα πράγ­ματα χει­ρό­τερα για την Ελλάδα και άλλες χώρες, είχε αθέ­λη­τες αλλά θετικές επι­δρά­σεις για τις χώρες του πυρήνα της ευρω­ζώ­νης. Η Γερ­μα­νία και άλλες χώρες έχουν ευνοη­θεί από συναλ­λαγ­μα­τι­κές ισο­τι­μίες και επι­τό­κια που είναι χαμη­λό­τερα από αυτά που θα αντι­με­τώ­πι­ζαν αν είχαν τα δικά τους νομί­σματα.

Το πρό­γραμμα αγοράς τίτλων της Ευρω­παϊ­κής Κεντρι­κής Τρά­πε­ζας είχε ως στόχο να μειώσει το κόστος δανει­σμού των οικο­νο­μικά πιε­σμέ­νων χωρών μέσω της αγοράς του κρα­τι­κού τους χρέους. Επίσης εξά­λειψε ουσια­στικά το ελλη­νικό χρέος που είχαν στην κατοχή τους οι τρά­πε­ζες του πυρήνα. Οι ελλη­νι­κές τρά­πε­ζες ωστόσο, συνέ­χι­σαν να κατέ­χουν μεγάλη ποσό­τητα αυτού του χρέους και το κόστος της ανα­διάρ­θρω­σης του έπρεπε να κατα­βλη­θεί από τον Έλληνα φορο­λο­γού­μενο.

Οι κεφα­λαια­κές ροές από τις οικο­νο­μικά πιε­σμέ­νες χώρες έχουν στε­ρέ­ψει τη ρευ­στό­τητα από τα τρα­πε­ζικά τους συστή­ματα, ενώ έχουν αυξήσει τη δανειο­δο­τική ικα­νό­τητα των τρα­πε­ζών του πυρήνα. Η έξοδος ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού υψηλής εξει­δί­κευ­σης έχει περιο­ρί­σει την παρα­γω­γική δυνα­τό­τητα των οικο­νο­μικά πιε­σμέ­νων χωρών. Θα χρεια­στεί πάνω από μια γενιά για να αντι­στρα­φούν οι επι­πτώ­σεις αυτές.

Οι γεν­νή­το­ρες του ευρώ ορα­μα­τί­ζο­νταν μια νομι­σμα­τική ένωση στα πρότυπα του κλα­σι­κού κανόνα του χρυσού, κάτω από τον οποίο η προ­σαρ­μογή μεταξύ χωρών με εξω­τε­ρικά πλε­ο­νά­σματα και αυτών με εξω­τε­ρικά ελλείμ­ματα θα ήταν συμ­με­τρική. Με το ευρώ, το κόστος της προ­σαρ­μο­γής επι­βα­ρύ­νει τις ελλειμ­μα­τι­κές χώρες. Από το 2008 ως το 2014, τα εξω­τε­ρικά ισο­ζυ­γία των οικο­νο­μικά πιε­σμέ­νων χωρών έχουν μετα­κι­νη­θεί από τερά­στια ελλείμ­ματα σε πλε­ο­νά­σματα. Τα εξω­τε­ρικά πλε­ο­νά­σματα του πυρήνα παρα­μέ­νουν σταθερά.

Το απο­τέ­λε­σμα είναι πως η χώρα βρί­σκε­ται σε μια θέση σαν και αυτήν του Σίσυφου, ενός ανθρώ­που που είναι κατα­δι­κα­σμέ­νος να κου­βα­λάει μια πέτρα στην κορυφή ενός λόφου μόνο και μόνο για να τη δει να κατρα­κυ­λάει και πάλι προς τα κάτω. Οι Έλληνες εφάρ­μο­σαν μέτρα λιτό­τη­τας και έχουν υπο­φέ­ρει πολύ περισ­σό­τερο από ό,τι ανα­με­νό­ταν. Πολλοί από το 60% των νέων που βρί­σκο­νται εκτός αγοράς εργα­σίας θα κατη­γο­ριο­ποι­η­θούν μια μέρα ως μακρο­χρό­νια άνεργοι. Κιν­δυ­νεύ­ουμε να κατα­δι­κά­σουμε μια ολό­κληρη γενιά σε ένα μέλλον χωρίς ελπίδα. Για να το απο­φύ­γουμε αυτό, αυτό που ζητάμε από τους εταί­ρους μας στην ευρω­ζώνη είναι να αντι­με­τω­πί­σουν την Ελλάδα ως ισότιμο μέλος και να μας βοη­θή­σουν να βγούμε από αυτό το μαρ­τύ­ριο του Σίσυφου”.