Επαναλαμβάνεται η δίκη με κατηγορούμενο για τοκογλυφία έναν Ροδίτη

• Του έχει επι­βλη­θεί ποινή φυ­λά­κι­σης 12 μηνών και χρη­μα­τι­κή ποινή 1.000 ευρώ με 3ετή ανα­στο­λή, μετά από µήνυση γνω­στού επι­χει­ρηµατία του νη­σιού
• Αναι­ρέ­θη­κε η από­φα­ση ως ασα­φής
  και αναι­τιο­λό­γη­τη, ενώ κρί­θη­κε ότι υπήρ­ξε επι­λε­κτι­κή αξιο­λό­γη­ση των απο­δει­κτι­κών στοι­χεί­ων

Με την υπ’ αρίθμ. 66/2015 από­φα­ση του ΣΤ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρεί­ου Πάγου έγινε δεκτή η αί­τη­ση αναί­ρε­σης που άσκη­σε ένας κά­τοι­κος της Ρόδου κατά απο­φά­σε­ως του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, που τον έκρι­νε ένοχο το­κο­γλυ­φί­ας.

Στον κα­τη­γο­ρού­με­νο είχε επι­βλη­θεί ποινή φυ­λά­κι­σης 12 μηνών και χρη­μα­τι­κή ποινή 1.000 ευρώ με 3ετή ανα­στο­λή, μετά από µήνυση γνω­στού επι­χει­ρηµατία του νη­σιού.

Για το ίδιο αδί­κη­μα είχε κα­τα­μη­νυ­θεί και από άλλο επι­χει­ρη­μα­τία και είχε αθω­ω­θεί.

Το Τρι­με­λές Εφε­τείο Ρόδου, δέ­χθη­κε, ότι από τη συ­ζή­τη­ση της υπό­θε­σης απο­δεί­χθη­καν ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος στη Ρόδο στις 4.6.2007 κατά την πα­ρο­χή ή την πα­ρά­τα­ση προ­θε­σμί­ας πλη­ρω­μής συ­νο­μο­λό­γη­σε ή πήρε για τον εαυτό του πε­ριου­σια­κά ωφε­λή­μα­τα που υπερ­βαί­νουν το κατά νόμο θε­μι­τό πο­σο­στό τόκου και ει­δι­κό­τε­ρα:

Ο μη­νυ­τής συ­νή­ψε με τον κα­τη­γο­ρού­με­νο δά­νειο ύψους 30.000 ευρώ για έξι μήνες με ετή­σιο τόκο 9.75% δί­νο­ντάς του τρα­πε­ζι­κή επι­τα­γή της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας της εται­ρεί­ας του, εις δια­τα­γή του ιδίου, με λευκή ημε­ρο­μη­νία πλη­ρω­μής την οποία οπι­σθο­γρά­φη­σε ο μη­νυ­τής.

Επί πλέον ενέ­γρα­ψε προ­ση­μεί­ω­ση υπο­θή­κης υπέρ του αντι­δί­κου ποσού 35.000 ευρώ, επί ενός ακι­νή­του – οι­κί­ας ιδιο­κτη­σί­ας του κατά ποσό 1/2 εξ αδιαι­ρέ­του.

Ενώ ο μη­νυ­τής κα­τέ­βαλ­λε τμη­μα­τι­κά στον κα­τη­γο­ρού­με­νο το δά­νειο, αυτός απαί­τη­σε από τον εγκα­λού­ντα περί τις αρχές 2008, ένεκα κα­θυ­στέ­ρη­σης στην ολο­σχε­ρή εξό­φλη­σή του, να κάνει νέα προ­φο­ρι­κή συμ­φω­νία και να εξο­φλή­σει το δά­νειο σε δέκα μήνες, κα­τα­βάλ­λο­ντας 1.250 ευρώ μη­νιαί­ως, αξιώ­νο­ντας πα­ρά­νο­μα και καθ’ υπέρ­βα­ση του κατά νομό θε­μι­τού πο­σο­στού τόκου, 10% μη­νιαί­ως και γι αυτό εκ­δό­θη­κε σε αντι­κα­τά­στα­ση της ανω­τέ­ρω επι­τα­γής νέα με­τα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νη επι­τα­γή ποσού 30.000 ευρώ, της Εμπο­ρι­κής Τρά­πε­ζας πλη­ρω­τέα στις 31.1.2009.

Την δεύ­τε­ρη επι­τα­γή εξέ­δω­σε άλλη εται­ρεία που εδρεύ­ει στη Ρόδο σε δια­τα­γή του μη­νυ­τή, η οποία οπι­σθο­γρα­φή­θη­κε στον κα­τη­γο­ρού­με­νο μετά από απαί­τη­σή του.

Εξ αι­τί­ας δε με­ρι­κής αδυ­να­μί­ας κα­τα­βο­λής των υπερ­βο­λι­κών μη­νιαί­ων τόκων από τον Ιού­νιο 2008 έσπευ­σε να σφρα­γί­σει την επι­τα­γή όχι στην ημε­ρο­μη­νία πλη­ρω­μής, αλλά έξι μήνες πριν, στις 30.7.2008.

Εξέ­δω­σε δε δια­τα­γή πλη­ρω­μής εις βάρος του μη­νυ­τή, επι­διώ­κο­ντας να ει­σπρά­ξει τό­κους 100% για δέκα μήνες, καθ’ υπέρ­βα­ση του κατά Νόμο θε­μι­τού πο­σο­στού τόκου, αφού ο τόκος δι­καιο­πρα­ξί­ας το έτος 2008 ήταν 10% ετη­σί­ως και από τον Ιού­λιο του 2008 10,25% ετη­σί­ως.

Ο Αρειος Πάγος έκρι­νε ότι με τις άνω όμως πα­ρα­δο­χές, υπάρ­χει ασά­φεια στο αι­τιο­λο­γι­κό της από­φα­σης του δι­κα­στη­ρί­ου, κα­θό­σον ενώ δέ­χε­ται ότι: «…ο μη­νυ­τής κα­τέ­βαλ­λε τμη­μα­τι­κά στον ανω­τέ­ρω κα­τη­γο­ρού­με­νο το ως άνω δά­νειο και αυτός απαί­τη­σε από τον εγκα­λού­ντα περί τις αρχές 2008 ένεκα κα­θυ­στέ­ρη­σης στην ολο­σχε­ρή εξό­φλη­ση του να κάνει νέα προ­φο­ρι­κή συμ­φω­νία και να εξο­φλή­σει το λη­φθέν δά­νειο σε δέκα μήνες, κα­τα­βάλ­λο­ντας 1250 ευρώ μη­νιαί­ως, αξιώ­νο­ντας πα­ρά­νο­μα και καθ’ υπέρ­βα­ση του κατά νόμου θε­μι­τού πο­σο­στού τόκου 10% μη­νιαί­ως και γι’ αυτό εκ­δό­θη­κε σε αντι­κα­τά­στα­ση της ανω­τέ­ρω επι­τα­γής νέα με­τα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νη επι­τα­γή ποσού 30.000 ευρώ», δεν διευ­κρι­νί­ζει, όπως θα έπρε­πε, πότε και πως συ­γκε­κρι­μέ­να έγινε η τμη­μα­τι­κή από­δο­ση ώστε να προ­κύ­πτει αν υπήρ­χε ή όχι κα­θυ­στέ­ρη­ση στην από­δο­ση του δα­νεί­ου και σε ποιο ποσό και χρόνο.

Επι­πλέ­ον κρί­θη­κε ότι ενώ δέ­χε­ται ότι απαί­τη­σε το λη­φθέν δά­νειο να το εξο­φλή­σει σε δέκα μήνες κα­τα­βάλ­λο­ντας 1250 ευρώ μη­νιαί­ως δη­λα­δή να κα­τα­βά­λει (1250επί 10μήνες=) 12.500 ευρώ, εν τού­τοις το ίδιο ποσό το συν­δέ­ει με αξί­ω­ση πα­ρά­νο­μα και καθ’ υπέρ­βα­ση του κατά νόμο θε­μι­τού πο­σο­στού τόκου 10% μη­νιαί­ως, αλλά και χωρίς πα­ράλ­λη­λα να ανα­φέ­ρει ποιο ήταν το κε­φά­λαιο του δα­νεί­ου επί του οποί­ου αξί­ω­νε την ως άνω κα­τα­βο­λή του αθέ­μι­του τόκου, με απο­τέ­λε­σμα η από­φα­ση να στε­ρεί­ται της απαι­του­μέ­νης από το Σύ­νταγ­μα και τον Κ.Π.Δ. ει­δι­κής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης αι­τιο­λο­γί­ας.

Πε­ραι­τέ­ρω, όπως έκρι­νε ο Αρειος Πάγος, η προ­σβαλ­λο­μέ­νη από­φα­ση δεν έχει την απαι­τού­με­νη ει­δι­κή και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη αι­τιο­λο­γία και ως προς τα απο­δει­κτι­κά μέσα τα οποία ελή­φθη­σαν υπόψη από το Δι­κα­στή­ριο αφού, απ’ όλο το πε­ριε­χό­με­νο του αι­τιο­λο­γι­κού της προ­σβαλ­λο­μέ­νης απο­φά­σε­ως, το οποίο απο­τε­λεί πιστή αντι­γρα­φή του δια­τα­κτι­κού αυτής και το τε­λευ­ταίο πιστή αντι­γρα­φή του κα­τη­γο­ρη­τη­ρί­ου, δεν είναι απο­λύ­τως βέ­βαιο ότι το τε­λευ­ταίο για τον σχη­μα­τι­σμό της κα­τα­δι­κα­στι­κής του κρί­σε­ως έλα­βεν υπ’ όψη του και συ­νε­ξε­τί­μη­σε, με τα λοιπά απο­δει­κτι­κά στοι­χεία και τα πιο κάτω ανα­φε­ρό­με­να και ανα­γνω­σθέ­ντα στο ακρο­α­τή­ριο έγ­γρα­φα ήτοι το από 3-5-2008 φω­το­α­ντί­γρα­φο χει­ρό­γρα­φης ανα­φο­ράς του κα­τη­γο­ρού­με­νου, ει­δο­ποι­η­τή­ριο ΕΛΤΑ 331, φω­το­α­ντί­γρα­φο της από 14-7-2008 επι­στο­λής του, ακρι­βές αντί­γρα­φο από­φα­σης του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, ει­δι­κής δια­δι­κα­σί­ας – πι­στω­τι­κών τί­τλων και το από 29-10-2011 ιδιω­τι­κό συμ­φω­νη­τι­κό με­τα­ξύ του ίδιου και του μη­νυ­τή.

Ο Αρειος Πάγος έκρι­νε ότι το  Δι­κα­στή­ριο της ου­σί­ας προ­έ­βη σε επι­λε­κτι­κή αξιο­λό­γη­ση των απο­δει­κτι­κών στοι­χεί­ων χωρίς να δι­καιο­λο­γεί τη μη λήψη υπόψη των άνω εγ­γρά­φων.

Αναί­ρε­σε έτσι την από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου και πα­ρέ­πεμ­ψε την υπό­θε­ση για νέα συ­ζή­τη­ση στο ίδιο δι­κα­στή­ριο συ­ντι­θέ­με­νο από άλ­λους δι­κα­στές.