Ζητούν αξιοπρεπείς συνθήκες φιλοξενίας οι μετανάστες-πρόσφυγες της Καλύμνου (φωτορεπορτάζ)

Στα παλιά σφαγεία στα Κασόνια φιλο­ξε­νού­νται οι πρό­σφυ­γες και οι μετα­νά­στες που κατα­φθά­νουν συχνά πυκνά στην Κάλυμνο από τα παράλια της Τουρ­κίας. Ο καιρός φτιά­χνει σιγά σιγά και φέτος, όπως και πέρυσι ακριβώς την ίδια εποχή, οι αφίξεις έχουν αρχίσει να πλη­θαί­νουν σε σχέση με το προη­γού­μενο διά­στημα.

Άνθρω­ποι από χώρες σε εμπό­λεμη κατά­σταση που προ­σπα­θούν ενα­γω­νίως να σωθούν, ανα­ζη­τώ­ντας μια καλύ­τερη τύχη, μια ειρη­νική ζωή κάπου στην Ευρώπη. Άνθρω­ποι στους οποίους για το μικρό χρονικό διά­στημα που παρα­μέ­νουν στο νησί, αντι­στοι­χούν όπως δια­πι­στώ­σαμε, ελά­χι­στα τετρα­γω­νικά στον καθένα, με κακές συν­θή­κες δια­τρο­φής και ακόμη χει­ρό­τε­ρες συν­θή­κες υγιει­νής.

Βρώμικα στρώ­ματα και κου­βέρ­τες που η μυρωδιά τους είναι έντονη όταν μπαίνει κανείς στο χώρο. Δυο μεγάλες κατσα­ρό­λες με απο­φά­για της χθε­σι­νής μέρας στο πάτωμα, δίπλα σε απο­σκευές και παπού­τσια. Οι τουα­λέ­τες, σκο­τει­νές, χωρίς φωτισμό, δεν πλη­σιά­ζο­νται από την δυσωδία. Μια μικρή εστία μόλυν­σης, στον ίδιο χώρο όπου φιλο­ξε­νού­νται από προχθές και τέσσερα μικρά παιδιά.

Άνθρω­ποι που μονα­δικό τους αδίκημα είναι η μη νόμιμη είσοδος στη χώρα μας. «Θέλουμε να ζήσουμε με ειρήνη» μας λέει ο νεαρός Yassein από το Ιράκ μηχα­νι­κός τηλε­πι­κοι­νω­νιών. «Δεν θέλουμε να τελειώ­σει η ζωή μας εδώ».

Μας μιλά για τους αστυ­νο­μι­κούς και μας λέει πως τους συμπε­ρι­φέ­ρο­νται με σεβασμό, τους φέρνουν σαπού­νια, οδο­ντό­κρε­μες. Πεινάνε όμως. «Μας έφεραν μια φορά χθες στις 4 το από­γευμα φαγητό, το οποίο δεν έφτασε για όλους μας. Δεν μπο­ρούμε να κάνουμε ένα μπάνιο. Οι τουα­λέ­τες δεν είναι καθαρές και δεν έχουν φως».

Κάποιος μόλις έχει βγει από τη θάλασσα. «Αυτός είναι τυχερός γιατί ξέρει να κολυμπά και πλύθηκε στη θάλασσα» μας λένε.

Μας ρωτούν αν γνω­ρί­ζουμε πότε θα φύγουν από την Κάλυμνο. Θέλουν να ταξι­δέ­ψουν για τη Δανία, την Αγγλία και αλλού.

Άνθρω­ποι από το Ιράν, το Ιράκ, το Αφγα­νι­στάν, τη Συρία που έχουν αρχίσει να κατα­φθά­νουν σωρηδόν από τα γει­το­νικά παράλια. Ήταν πέρυσι τέτοια εποχή όταν αφί­χθη­σαν οι πρώτοι πρό­σφυ­γες από τη Συρία και φιλο­ξε­νή­θη­καν αρχικά στο μονα­στήρι του Αγίου Παντε­λε­ή­μωνα. Στη συνέ­χεια μετα­φέρ­θη­καν στο θεα­τράκι του Δήμου στο Χωριό όπου κι εκεί οι συν­θή­κες φιλο­ξε­νίας ήταν τρα­γι­κές. Εθε­λο­ντές παρα­κα­λού­σαν για μήνες τους αρμό­διους να φτιά­ξουν τα ντους για να μπορούν οι άνθρω­ποι να κάνουν ένα μπάνιο.

Λόγω του μεγάλου αριθμού των φιλο­ξε­νού­με­νων και των άθλιων συν­θη­κών υγιει­νής άρχισαν οι δια­μαρ­τυ­ρίες από τα γει­το­νικά σχολεία. Κάποιοι μετα­νά­στες μετα­φέρ­θη­καν στις εγκα­τα­στά­σεις της Σχολής Δυτών για να οδη­γη­θούν το τελευ­ταίο διά­στημα στα παλαιά σφαγεία.

Άνθρω­ποι που το μεγάλο ταξίδι της ζωής τους περι­λαμ­βά­νει και μια στάση στην Κάλυμνο. Άντρες, γυναί­κες και παιδιά που εγκα­τα­λεί­πουν τις πατρί­δες τους και παίρ­νουν το ρίσκο να κάνουν το διάπλου της Μεσο­γείου ο οποίος έχει γίνει «η πιο θανά­σιμη δια­δρομή του κόσμου» (πάνω από 3.400 μετα­νά­στες έχασαν τη ζωή τους στη Μεσό­γειο το 2014 σύμφωνα με την Ύπατη Αρμο­στεία του ΟΗΕ).

Άνθρω­ποι ταλαι­πω­ρη­μέ­νοι, φοβι­σμέ­νοι, ευγνώ­μο­νες για τους τόπους που τους υπο­δέ­χο­νται, ζητώ­ντας το ελά­χι­στο: αξιο­πρε­πείς συν­θή­κες για τις λίγες ώρες που τους φιλο­ξε­νούμε. Για να νιώσουν άνθρω­ποι, να πάρουν δύναμη και κου­ρά­γιο για τα δύσκολα που έρχο­νται και που γνω­ρί­ζουν πως δεν θα στα­μα­τή­σουν ποτέ από την στιγμή που εγκα­τέ­λει­ψαν την πατρίδα τους…

Σε ξενο­δο­χείο στη Λέρο

Εν τωμε­ταξύ την περα­σμένη Δευτέρα το Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο Νοτίου Αιγαίου προ­χώ­ρησε στη λήψη από­φα­σης «για την χρήση του κτιρίου «Βίλλα Άρτεμις» στο νησί της Λέρου, για την φιλο­ξε­νία μετα­να­στών και προ­σφύ­γων σε αξιο­πρε­πείς συν­θή­κες δια­βί­ω­σης για τις πρώτες 48 ώρες από την άφιξή τους. Το κτίριο παρα­χω­ρή­θηκε τον περα­σμένο Δεκέμ­βριο από την 2η ΥΠΕ στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, μετά από αίτημα του Περι­φε­ρειάρχη Γιώργου Χατζη­μάρ­κου, ο οποίος, άμεσα με την ανάληψη των καθη­κό­ντων του, ανα­ζή­τησε και προ­χώ­ρησε στην υλο­ποί­ηση λύσης στο πρό­βλημα της παρά­τυ­πης μετα­νά­στευ­σης και του κύματος των προ­σφύ­γων που αντι­με­τω­πί­ζουν τα νησιά, με βάση τις δια­κη­ρυγ­μέ­νες θέσεις του για την ανάγκη ανθρω­πι­στι­κής αλλά και ρεα­λι­στι­κής προ­σέγ­γι­σης του ζητή­μα­τος».

Κάτι αντί­στοιχο θα μπο­ρούσε να συμβεί και στην Κάλυμνο, αλλά και στα υπό­λοιπα νησιά του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου με μέριμνα της πολι­τείας.

«Πρέπει να συμ­φι­λιω­θούμε με την παγκό­σμια πραγ­μα­τι­κό­τητα»

Παρα­θέ­τουμε από­σπα­σμα από πρό­σφατη συνέ­ντευξη της ανα­πλη­ρώ­τριας υπουρ­γού Μετα­να­στευ­τι­κής Πολι­τι­κής κ. Τασίας Χρι­στο­δου­λο­πού­λου:

«Αυτό που ζητάμε από τους πολίτες είναι να γίνουν σκε­πτό­με­νοι. Να σκε­φτούν τι είναι πόλεμος και ποιος τον προ­κα­λεί. Οσοι έρχο­νται πάνω στα σαπιο­κά­ραβα δεν προ­κα­λούν τους πολέ­μους, είναι τα θύματα των πολέμων. Ας σκε­φτούν έπειτα ότι δεν μπο­ρούμε να ζητάμε από την Ευρώπη να πάρει ένα μερίδιο από τους πρό­σφυ­γες, όταν βλέπει πως εμείς δεν θέλουμε κανέναν στη γει­το­νιά μας. Πρέπει, τέλος, να συμ­φι­λιω­θούμε με την παγκό­σμια πραγ­μα­τι­κό­τητα, για να δούμε πώς μπο­ρούμε να τα βγά­λουμε πέρα με τον καλύ­τερο δυνατό τρόπο. Αλλιώς, το μόνο που μένει είναι να τους πνί­ξουμε ή να τους κλεί­σουμε σε αχανή στρα­τό­πεδα συγκέ­ντρω­σης.

Ξέρουμε όμως πράγ­ματι τι είναι τα στρα­τό­πεδα συγκέ­ντρω­σης; Σκέ­φτο­μαι να έρθω σε συνεν­νό­ηση με το υπουρ­γείο Παι­δείας, ώστε να πηγαί­νουν οι καθη­γη­τές τούς μαθητές στην Αμυ­γδα­λέζα, όταν κλείσει. Φτάνουν τα μουσεία. Είναι ώρα να δουν οι μαθητές τα σύγ­χρονα μνημεία του πολι­τι­σμού μας, για να μάθουν πώς ζουν σήμερα κρα­τού­με­νοι οι ανή­λι­κοι που έχασαν τους γονείς τους στον πόλεμο, για να δουν πώς ζουν αυτοί τους οποίους φοβού­νται και κατη­γο­ρούν οι γονείς τους».

kalymnosola.wordpress.co