Ζητούν αξιοπρεπείς συνθήκες φιλοξενίας οι μετανάστες-πρόσφυγες της Καλύμνου (φωτορεπορτάζ)

Στα παλιά σφα­γεία στα Κα­σό­νια φι­λο­ξε­νού­νται οι πρό­σφυ­γες και οι με­τα­νά­στες που κα­τα­φθά­νουν συχνά πυκνά στην Κά­λυ­μνο από τα πα­ρά­λια της Τουρ­κί­ας. Ο και­ρός φτιά­χνει σιγά σιγά και φέτος, όπως και πέ­ρυ­σι ακρι­βώς την ίδια εποχή, οι αφί­ξεις έχουν αρ­χί­σει να πλη­θαί­νουν σε σχέση με το προη­γού­με­νο διά­στη­μα.

Άν­θρω­ποι από χώρες σε εμπό­λε­μη κα­τά­στα­ση που προ­σπα­θούν ενα­γω­νί­ως να σω­θούν, ανα­ζη­τώ­ντας μια κα­λύ­τε­ρη τύχη, μια ει­ρη­νι­κή ζωή κάπου στην Ευ­ρώ­πη. Άν­θρω­ποι στους οποί­ους για το μικρό χρο­νι­κό διά­στη­μα που πα­ρα­μέ­νουν στο νησί, αντι­στοι­χούν όπως δια­πι­στώ­σα­με, ελά­χι­στα τε­τρα­γω­νι­κά στον κα­θέ­να, με κακές συν­θή­κες δια­τρο­φής και ακόμη χει­ρό­τε­ρες συν­θή­κες υγιει­νής.

Βρώ­μι­κα στρώ­μα­τα και κου­βέρ­τες που η μυ­ρω­διά τους είναι έντο­νη όταν μπαί­νει κα­νείς στο χώρο. Δυο με­γά­λες κα­τσα­ρό­λες με απο­φά­για της χθε­σι­νής μέρας στο πά­τω­μα, δίπλα σε απο­σκευ­ές και πα­πού­τσια. Οι τουα­λέ­τες, σκο­τει­νές, χωρίς φω­τι­σμό, δεν πλη­σιά­ζο­νται από την δυ­σω­δία. Μια μικρή εστία μό­λυν­σης, στον ίδιο χώρο όπου φι­λο­ξε­νού­νται από προ­χθές και τέσ­σε­ρα μικρά παι­διά.

Άν­θρω­ποι που μο­να­δι­κό τους αδί­κη­μα είναι η μη νό­μι­μη εί­σο­δος στη χώρα μας. «Θέ­λου­με να ζή­σου­με με ει­ρή­νη» μας λέει ο νε­α­ρός Yassein από το Ιράκ μη­χα­νι­κός τη­λε­πι­κοι­νω­νιών. «Δεν θέ­λου­με να τε­λειώ­σει η ζωή μας εδώ».

Μας μιλά για τους αστυ­νο­μι­κούς και μας λέει πως τους συ­μπε­ρι­φέ­ρο­νται με σε­βα­σμό, τους φέρ­νουν σα­πού­νια, οδο­ντό­κρε­μες. Πει­νά­νε όμως. «Μας έφε­ραν μια φορά χθες στις 4 το από­γευ­μα φα­γη­τό, το οποίο δεν έφτα­σε για όλους μας. Δεν μπο­ρού­με να κά­νου­με ένα μπά­νιο. Οι τουα­λέ­τες δεν είναι κα­θα­ρές και δεν έχουν φως».

Κά­ποιος μόλις έχει βγει από τη θά­λασ­σα. «Αυτός είναι τυ­χε­ρός γιατί ξέρει να κο­λυ­μπά και πλύ­θη­κε στη θά­λασ­σα» μας λένε.

Μας ρω­τούν αν γνω­ρί­ζου­με πότε θα φύ­γουν από την Κά­λυ­μνο. Θέ­λουν να τα­ξι­δέ­ψουν για τη Δανία, την Αγ­γλία και αλλού.

Άν­θρω­ποι από το Ιράν, το Ιράκ, το Αφ­γα­νι­στάν, τη Συρία που έχουν αρ­χί­σει να κα­τα­φθά­νουν σω­ρη­δόν από τα γει­το­νι­κά πα­ρά­λια. Ήταν πέ­ρυ­σι τέ­τοια εποχή όταν αφί­χθη­σαν οι πρώ­τοι πρό­σφυ­γες από τη Συρία και φι­λο­ξε­νή­θη­καν αρ­χι­κά στο μο­να­στή­ρι του Αγίου Πα­ντε­λε­ή­μω­να. Στη συ­νέ­χεια με­τα­φέρ­θη­καν στο θε­α­τρά­κι του Δήμου στο Χωριό όπου κι εκεί οι συν­θή­κες φι­λο­ξε­νί­ας ήταν τρα­γι­κές. Εθε­λο­ντές πα­ρα­κα­λού­σαν για μήνες τους αρ­μό­διους να φτιά­ξουν τα ντους για να μπο­ρούν οι άν­θρω­ποι να κά­νουν ένα μπά­νιο.

Λόγω του με­γά­λου αριθ­μού των φι­λο­ξε­νού­με­νων και των άθλιων συν­θη­κών υγιει­νής άρ­χι­σαν οι δια­μαρ­τυ­ρί­ες από τα γει­το­νι­κά σχο­λεία. Κά­ποιοι με­τα­νά­στες με­τα­φέρ­θη­καν στις εγκα­τα­στά­σεις της Σχο­λής Δυτών για να οδη­γη­θούν το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα στα πα­λαιά σφα­γεία.

Άν­θρω­ποι που το με­γά­λο τα­ξί­δι της ζωής τους πε­ρι­λαμ­βά­νει και μια στάση στην Κά­λυ­μνο. Άντρες, γυ­ναί­κες και παι­διά που εγκα­τα­λεί­πουν τις πα­τρί­δες τους και παίρ­νουν το ρίσκο να κά­νουν το διά­πλου της Με­σο­γεί­ου ο οποί­ος έχει γίνει «η πιο θα­νά­σι­μη δια­δρο­μή του κό­σμου» (πάνω από 3.400 με­τα­νά­στες έχα­σαν τη ζωή τους στη Με­σό­γειο το 2014 σύμ­φω­να με την Ύπατη Αρ­μο­στεία του ΟΗΕ).

Άν­θρω­ποι τα­λαι­πω­ρη­μέ­νοι, φο­βι­σμέ­νοι, ευ­γνώ­μο­νες για τους τό­πους που τους υπο­δέ­χο­νται, ζη­τώ­ντας το ελά­χι­στο: αξιο­πρε­πείς συν­θή­κες για τις λίγες ώρες που τους φι­λο­ξε­νού­με. Για να νιώ­σουν άν­θρω­ποι, να πά­ρουν δύ­να­μη και κου­ρά­γιο για τα δύ­σκο­λα που έρ­χο­νται και που γνω­ρί­ζουν πως δεν θα στα­μα­τή­σουν ποτέ από την στιγ­μή που εγκα­τέ­λει­ψαν την πα­τρί­δα τους…

Σε ξε­νο­δο­χείο στη Λέρο

Εν τω­με­τα­ξύ την πε­ρα­σμέ­νη Δευ­τέ­ρα το Πε­ρι­φε­ρεια­κό Συμ­βού­λιο Νο­τί­ου Αι­γαί­ου προ­χώ­ρη­σε στη λήψη από­φα­σης «για την χρήση του κτι­ρί­ου «Βίλλα Άρ­τε­μις» στο νησί της Λέρου, για την φι­λο­ξε­νία με­τα­να­στών και προ­σφύ­γων σε αξιο­πρε­πείς συν­θή­κες δια­βί­ω­σης για τις πρώ­τες 48 ώρες από την άφιξή τους. Το κτί­ριο πα­ρα­χω­ρή­θη­κε τον πε­ρα­σμέ­νο Δε­κέμ­βριο από την 2η ΥΠΕ στην Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, μετά από αί­τη­μα του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου, ο οποί­ος, άμεσα με την ανά­λη­ψη των κα­θη­κό­ντων του, ανα­ζή­τη­σε και προ­χώ­ρη­σε στην υλο­ποί­η­ση λύσης στο πρό­βλη­μα της πα­ρά­τυ­πης με­τα­νά­στευ­σης και του κύ­μα­τος των προ­σφύ­γων που αντι­με­τω­πί­ζουν τα νησιά, με βάση τις δια­κη­ρυγ­μέ­νες θέ­σεις του για την ανά­γκη αν­θρω­πι­στι­κής αλλά και ρε­α­λι­στι­κής προ­σέγ­γι­σης του ζη­τή­μα­τος».

Κάτι αντί­στοι­χο θα μπο­ρού­σε να συμ­βεί και στην Κά­λυ­μνο, αλλά και στα υπό­λοι­πα νησιά του Ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου με μέ­ρι­μνα της πο­λι­τεί­ας.

«Πρέ­πει να συμ­φι­λιω­θού­με με την πα­γκό­σμια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα»

Πα­ρα­θέ­του­με από­σπα­σμα από πρό­σφα­τη συ­νέ­ντευ­ξη της ανα­πλη­ρώ­τριας υπουρ­γού Με­τα­να­στευ­τι­κής Πο­λι­τι­κής κ. Τα­σί­ας Χρι­στο­δου­λο­πού­λου:

«Αυτό που ζη­τά­με από τους πο­λί­τες είναι να γί­νουν σκε­πτό­με­νοι. Να σκε­φτούν τι είναι πό­λε­μος και ποιος τον προ­κα­λεί. Οσοι έρ­χο­νται πάνω στα σα­πιο­κά­ρα­βα δεν προ­κα­λούν τους πο­λέ­μους, είναι τα θύ­μα­τα των πο­λέ­μων. Ας σκε­φτούν έπει­τα ότι δεν μπο­ρού­με να ζη­τά­με από την Ευ­ρώ­πη να πάρει ένα με­ρί­διο από τους πρό­σφυ­γες, όταν βλέ­πει πως εμείς δεν θέ­λου­με κα­νέ­ναν στη γει­το­νιά μας. Πρέ­πει, τέλος, να συμ­φι­λιω­θού­με με την πα­γκό­σμια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, για να δούμε πώς μπο­ρού­με να τα βγά­λου­με πέρα με τον κα­λύ­τε­ρο δυ­να­τό τρόπο. Αλ­λιώς, το μόνο που μένει είναι να τους πνί­ξου­με ή να τους κλεί­σου­με σε αχανή στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης.

Ξέ­ρου­με όμως πράγ­μα­τι τι είναι τα στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης; Σκέ­φτο­μαι να έρθω σε συ­νεν­νό­η­ση με το υπουρ­γείο Παι­δεί­ας, ώστε να πη­γαί­νουν οι κα­θη­γη­τές τούς μα­θη­τές στην Αμυ­γδα­λέ­ζα, όταν κλεί­σει. Φτά­νουν τα μου­σεία. Είναι ώρα να δουν οι μα­θη­τές τα σύγ­χρο­να μνη­μεία του πο­λι­τι­σμού μας, για να μά­θουν πώς ζουν σή­με­ρα κρα­τού­με­νοι οι ανή­λι­κοι που έχα­σαν τους γο­νείς τους στον πό­λε­μο, για να δουν πώς ζουν αυτοί τους οποί­ους φο­βού­νται και κα­τη­γο­ρούν οι γο­νείς τους».

kalymnosola.wordpress.co