WSJ: Η δραχμή θα αποφευχθεί μόνο με περισσότερη ελληνική τραγωδία

«Με ποιες πο­λι­τι­κές επι­λο­γές η νέα ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση θα κα­τα­φέ­ρει να κα­τευ­νά­σει ταυ­τό­χρο­να τους πι­στω­τές και τις αντι­δρά­σεις στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας;»

Αυτό το ερώ­τη­μα θέτει η αμε­ρι­κα­νι­κή εφη­με­ρί­δα Wall Street Journal, σε άρθρο της με τίτλο «Η δραχ­μή θα απο­φευ­χθεί μόνο με πε­ρισ­σό­τε­ρη ελ­λη­νι­κή τρα­γω­δία», στο οποίο ανα­φέ­ρε­ται στις σκλη­ρές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με τους δα­νει­στές τις τε­λευ­ταί­ες εβδο­μά­δες, αλλά και στα τρία στά­δια από τα οποία θα πρέ­πει να πε­ρά­σει η Αθήνα, προ­κει­μέ­νου η πε­ρι­πέ­τεια να μην κα­τα­λή­ξει σε επι­στρο­φή στο εθνι­κό νό­μι­σμα.

Όπως το­νί­ζε­ται στο άρθρο, η εύ­ρε­ση κοι­νού εδά­φους με­τα­ξύ εσω­τε­ρι­κού και εξω­τε­ρι­κού απο­τε­λεί το «κλει­δί» για την πα­ρα­μο­νή της Ελ­λά­δας στην Ευ­ρω­ζώ­νη.

Πρώτο στά­διο, σύμ­φω­να με την WSJ, απο­τε­λεί το κατά πόσο η Αθήνα είναι δια­τε­θει­μέ­νη να απο­δε­χθεί ένα σχε­δια­σμέ­νο κυ­ρί­ως από την Γερ­μα­νία πρό­γραμ­μα. Η συμ­φω­νία στο Eurogroup, συ­νε­χί­ζει το άρθρο, από τη μία επέ­φε­ρε ηρε­μία στους Ελ­λη­νες κα­τα­θέ­τες, μειώ­νο­ντας τις εκρο­ές, ωστό­σο ταυ­τό­χρο­να έρ­χε­ται σε σύ­γκρου­ση με τις προ­ε­κλο­γι­κές δε­σμεύ­σεις της κυ­βέρ­νη­σης, η οποία υπο­σχέ­θη­κε να βάλει τέλος σε μια «πε­ντα­ε­τία τα­πεί­νω­σης της χώρας».

«Δεύ­τε­ρο βήμα, απο­τε­λεί η συμ­φω­νία και η θέ­σπι­ση μέ­τρων μέχρι το κα­λο­καί­ρι, τα οποία θα ξε­κλει­δώ­σουν την απο­λύ­τως ανα­γκαία χρη­μα­το­δό­τη­ση, συ­νε­χί­ζο­ντας και ολο­κλη­ρώ­νο­ντας το τρέ­χον πρό­γραμ­μα διά­σω­σης», υπο­γραμ­μί­ζει το άρθρο και συ­νε­χί­ζει:

Υπό αυτό το πρί­σμα, «ο κ. Βα­ρου­φά­κης θα πρέ­πει να στρα­φεί σε πιο σο­βα­ρά μέτρα από αυτά που έστει­λε πρό­σφα­τα στις Βρυ­ξέλ­λες και αφο­ρού­σαν κυ­ρί­ως στην πά­τα­ξη της δια­φθο­ράς και της φο­ρο­δια­φυ­γής. Η θέ­σπι­ση αυτών των μέ­τρων θα απο­τε­λεί μια επώ­δυ­νη πα­ρα­χώ­ρη­ση για τον Ελ­λη­να πρω­θυ­πουρ­γό, ο οποί­ος αντι­με­τω­πί­ζει ήδη ηχη­ρές εσω­κομ­μα­τι­κές αντι­δρά­σεις».

Τέλος, ως τρίτο και τε­λευ­ταίο στά­διο, πα­ρου­σιά­ζε­ται η συμ­φω­νία για το πρό­γραμ­μα που θα ακο­λου­θή­σει το υπάρ­χον πλαί­σιο και θα επι­τρέ­ψει στην Αθήνα να αντα­πο­κρι­θεί στις υπο­χρε­ώ­σεις της μετά το κα­λο­καί­ρι, μέχρι την επι­στρο­φή της στις αγο­ρές.

«Παρά τη συμ­φω­νία, για να πάρει χρή­μα­τα η Ελ­λά­δα, κα­λεί­ται να απο­φύ­γει τις ασά­φειες και να συμ­φω­νή­σει σε συ­γκε­κρι­μέ­να μέτρα με τους θε­σμούς – πρό­σφα­τα γνω­στοί ως τρόι­κα -, δη­λα­δή το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Κο­μι­σιόν», το­νί­ζει η WSJ.

Από αυ­τούς, συ­νε­χί­ζει, ση­μα­ντι­κό­τε­ρος είναι ο ρόλος του πρώ­του, το οποίο άλ­λω­στε έβαλε στην αρ­χι­κή συμ­φω­νία με την Αθήνα η Αγκε­λα Μέρ­κελ, επει­δή «δεν εμπι­στευό­ταν τους ευ­ρω­παϊ­κούς θε­σμούς, για την επι­τή­ρη­ση της Ελ­λά­δας».

Ετσι, το­νί­ζει το άρθρο, από όλες τις πα­ρεμ­βά­σεις σχε­τι­κά με τη νέα συμ­φω­νία, «ση­μα­ντι­κό­τε­ρη ήταν αυτή της επι­κε­φα­λής του ΔΝΤ, Κρι­στίν Λα­γκάρντ, η οποία προει­δο­ποί­η­σε ότι οι ελ­λη­νι­κές θέ­σεις είναι ασα­φείς, ως προς τους το­μείς που το Τα­μείο θε­ω­ρεί ση­μα­ντι­κό­τε­ρους: τις συ­ντά­ξεις, την ερ­γα­τι­κή νο­μο­θε­σία, τους φό­ρους επί των πω­λή­σε­ων, τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και την ρύθ­μι­ση των επι­χει­ρή­σε­ων. Οι σκλη­ρές απαι­τή­σεις του ΔΝΤ κό­στι­σαν ακρι­βά στην προη­γού­με­νη κυ­βέρ­νη­ση, ωστό­σο μπο­ρεί να απο­δει­χθούν ακόμη πιο επι­βλα­βείς για μια ρι­ζο­σπα­στι­κή αρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση, όπως αυτή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ».

«Η Ελ­λά­δα κέρ­δι­σε μέχρι στιγ­μής την ευ­και­ρία να αντι­κα­τα­στή­σει αυτά τα μέτρα με δικά της», υπο­γραμ­μί­ζει η αμε­ρι­κα­νι­κή εφη­με­ρί­δα και κα­τα­λή­γει:

«Για να ακο­λου­θή­σει, όμως, τον δικό της δρόμο πρέ­πει να πεί­σει το ΔΝΤ ότι οι πο­λι­τι­κές του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι εξί­σου απο­τε­λε­σμα­τι­κός τρό­πος για να επι­τευ­χθεί ο στό­χος του προ­γράμ­μα­τος, που είναι η διά­σω­ση της κά­νο­ντας την οι­κο­νο­μία της πιο αντα­γω­νι­στι­κή μέσα στο ευρώ. Τόσο το Τα­μείο, όσο και το Βε­ρο­λί­νο εκ­φρά­ζουν ηχη­ρούς σκε­πτι­κι­σμούς…».