Ο Καλύμνιος Μιχάλης Καμπουράκης: Aπό την Πολιτική Επιστήμη στην πασαρέλα

Ο Κα­λύ­μνιος με τον εντυ­πω­σια­κό σω­μα­τό­τυ­πο, τις σπου­δές στην Πο­λι­τι­κή Επι­στή­μη και τις φι­λο­σο­φι­κές ανη­συ­χί­ες εξη­γεί πώς είναι να βρί­σκε­σαι στο Μι­λά­νο με μια βα­λί­τσα στο χέρι, πολλά όνει­ρα και ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρα νού­με­ρα πα­ρα­πά­νω από το αν­δρι­κό αρ­χέ­τυ­πο μο­ντέ­λου

Είναι μέσα Φλε­βά­ρη. Το κρύο είναι σχε­δόν τσου­χτε­ρό. Κι όμως, ο -θε­ό­ρα­τος στην όψη- Μι­χά­λης Κα­μπου­ρά­κης έρ­χε­ται στο ρα­ντε­βού μας με αθλη­τι­κή βερ­μού­δα. «Δεν κρυώ­νω ποτέ», λέει απα­ντώ­ντας στο ξαφ­νια­σμέ­νο βλέμ­μα μου. Το 25χρονο μο­ντέ­λο έχει μόλις επι­στρέ­ψει από τη Νέα Υόρκη, όπου τα­ξί­δε­ψε δις αυτό τον μήνα για δου­λειά, ενώ σκέ­φτε­ται σο­βα­ρά τους επό­με­νους μήνες να δο­κι­μά­σει την τύχη του στην αγορά της Ιν­δί­ας.

Πριν καλά-καλά κα­θί­σου­με, δεν εμ­φα­νί­ζει στο τρα­πέ­ζι -ως εί­θι­σται- φαρδύ πλατύ το κι­νη­τό τη­λέ­φω­νό του, αλλά το ση­μειω­μα­τά­ριό του και ένα αντί­τυ­πο της «Πο­λι­τεί­ας» του Πλά­τω­να. Την ίδια στιγ­μή σχε­δόν ακα­ριαία απο­χω­ρί­ζε­ται τη μα­κρυ­μά­νι­κη μπλού­ζα του και μένει με ένα λιτό tank top. Ο Μ. Κα­μπου­ρά­κης είναι εντυ­πω­σια­κά γυ­μνα­σμέ­νος. «Δεν φταίω εγώ. Είμαι μυώ­δης από τη φύση μου», απα­ντά όταν από πε­ριέρ­γεια τον ρωτώ αν έχει δο­κι­μά­σει ποτέ συ­μπλη­ρώ­μα­τα δια­τρο­φής. «Ούτε όταν έκανα πρω­τα­θλη­τι­σμό στον ακο­ντι­σμό δεν δο­κί­μα­σα φάρ­μα­κα, τότε που οι προ­πο­νή­σεις κρα­τού­σαν οκτώ ώρες την ημέρα».

«Δεν φταίω εγώ. Είμαι μυώ­δης από τη φύση μου. Ούτε όταν έκανα πρω­τα­θλη­τι­σμό στον ακο­ντι­σμό δεν δο­κί­μα­σα φάρ­μα­κα, τότε που οι προ­πο­νή­σεις κρα­τού­σαν οκτώ ώρες την ημέρα. Στο Madwalk θυ­μά­μαι όλοι μι­λού­σαν για το πόσο τε­ρά­στια φαί­νο­νταν τα πόδια μου»

Αλλά να πά­ρου­με τα πράγ­μα­τα από την αρχή. Ο Μι­χά­λης γεν­νή­θη­κε στην Κά­λυ­μνο. Ψέ­μα­τα. Ο Μι­χά­λης γεν­νή­θη­κε στη Ρόδο, αφού τα νερά της μη­τέ­ρας του έσπα­σαν πάνω στο καΐκι του πα­τέ­ρα του με το οποίο είχαν βγει να ψα­ρέ­ψουν, όπως μου πε­ρι­γρά­φει. Με­γά­λω­σε σε μια κλα­σι­κή, ελ­λη­νι­κή πυ­ρη­νι­κή οι­κο­γέ­νεια ως ο μι­κρό­τε­ρος από τις τρεις αδελ­φές του. Ο πα­τέ­ρας του σφουγ­γα­ράς, η μη­τέ­ρα του μο­δί­στρα. «Πάντα ήθελα να φύγω από την Κά­λυ­μνο ή -για να το πω πιο σωστά- πάντα ήθελα να έρθω στην Αθήνα», αφη­γεί­ται.

Η επαφή με το πρώτο πρα­κτο­ρείο

Οπερ και εγέ­νε­το όταν πέ­ρα­σε στο πα­νε­πι­στή­μιο, στο Τμήμα Πο­λι­τι­κής Επι­στή­μης του Πα­ντεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου. Τα φοι­τη­τι­κά χρό­νια του είχαν πάρτυ με κα­λε­σμέ­νους καμιά 500αριά άτομα, όπως ανα­κα­λεί, λευ­κές νύ­χτες και ατε­λεί­ω­τες προ­πο­νή­σεις στο ακό­ντιο, στο αθλη­τι­κό κέ­ντρο του Αγίου Κοσμά. «Πώς προ­έ­κυ­ψε το μό­ντε­λινγκ; Ημα­σταν σε μια πα­ρα­λία και ένας φίλος μου είπε ότι άκου­σε από έναν γνω­στό του πως κά­ποιο πρα­κτο­ρείο ανα­ζη­τού­σε νέα, φρέ­σκα αν­δρι­κά πρό­σω­πα. Σκέ­φτη­κα “γιατί όχι;”».

Με συ­νο­πτι­κές δια­δι­κα­σί­ες ο Μι­χά­λης βρέ­θη­κε στο πρώτο πρα­κτο­ρείο του. Λί­γους μήνες αρ­γό­τε­ρα όλοι ανα­ρω­τιού­νταν για το όνομα του νε­ο­φώ­τι­στου «ακα­τέρ­γα­στου» μο­ντέ­λου με το πυκνό μούσι και τη μάλ­λον vintage τρι­χο­φυ­ΐα, το οποίο ο Από­στο­λος Μη­τρό­που­λος ανέ­βα­σε στην πα­σα­ρέ­λα του Madwalk – «θυ­μά­μαι όλοι μι­λού­σαν για το πόσο τε­ρά­στια φαί­νο­νταν τα πόδια μου», λέει γε­λώ­ντας. Από τις πρώ­τες δου­λειές του ήταν η φω­το­γρά­φη­σή του με φου­στα­νέ­λα από τον Βέλγο φω­το­γρά­φο Κιμ ντε Μο­λε­νά­ερ, η οποία μου εξη­γεί πως πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε σε μια τα­ρά­τσα στα Πε­τρά­λω­να. Τότε είχε μούσι έξι μηνών, ατί­θα­σα μαλ­λιά και 20 κιλά πα­ρα­πά­νω.

Στο book του πλέον πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται πα­σα­ρέ­λες στην Εβδο­μά­δα Μόδας του Μι­λά­νου (Bikkembergs και Ports 1961), άπει­ρα κά­στινγκ -ανά­με­σά τους και μια option για τον Armani-, καθώς και πλή­θος φω­το­γρα­φή­σε­ων -ντυ­μέ­νος, μα και ημί­γυ­μνος- από φω­το­γρά­φους όπως ο Νε­ο­ϋ­ορ­κέ­ζος Ρικ Ντέι

Ολα τα απο­χω­ρί­στη­κε όταν απο­φά­σι­σε να δο­κι­μά­σει την τύχη του στο Μι­λά­νο. «Μά­ζε­ψα τα πράγ­μα­τά μου και έφυγα. Δεν ήξερα κα­νέ­ναν και τί­πο­τα. Απλά πήγα απο­φα­σι­σμέ­νος να δο­κι­μα­στώ». Απ’ ό,τι φαί­νε­ται σή­με­ρα, το εν­νο­ού­σε. Στο book του πλέον πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται πα­σα­ρέ­λες στην Εβδο­μά­δα Μόδας του Μι­λά­νου (Bikkembergs και Ports 1961), άπει­ρα κά­στινγκ -ανά­με­σά τους και μια option για τον Armani-, καθώς και πλή­θος φω­το­γρα­φή­σε­ων -ντυ­μέ­νος, μα και ημί­γυ­μνος- από φω­το­γρά­φους όπως ο Νε­ο­ϋ­ορ­κέ­ζος Ρικ Ντέι. «Εχω από­λυ­τη πει­θαρ­χία, νιώθω άνε­τος με το σώμα μου, είμαι χα­μαι­λέ­ων στη δου­λειά. Μπορώ να με­τα­μορ­φώ­νο­μαι».

Η ει­κό­να του επι­βε­βαιώ­νει του λόγου του αλη­θές. Τα μαλ­λιά που βλέ­πε­τε στις φω­το­γρα­φί­ες έχουν δώσει τη θέση τους σε ένα αυ­στη­ρό, κοντό κού­ρε­μα και το μούσι του έχει κο­ντύ­νει εντυ­πω­σια­κά. «Αυτό που βλέ­πεις είναι το αγα­πη­μέ­νο μου κού­ρε­μα. Το έχω ονο­μά­σει “Playmobil”. Είναι το πιο εύ­κο­λο και άνετο. Τώρα που ήμουν στο Μι­λά­νο και πήγα στο πρα­κτο­ρείο μου έπα­θαν σοκ. Σχε­δόν δεν με ανα­γνώ­ρι­ζαν», λέει, ενώ λίγο προ­τού τον αφήσω προ­κει­μέ­νου να πάει για τη δεύ­τε­ρη προ­πό­νη­ση της ημέ­ρας στο γυ­μνα­στή­ριο παρέα με το τά­μπλετ του πάνω στον διά­δρο­μο, αφού «ο χρό­νος δεν περ­νά­ει αλ­λιώς», μου λέει πως είναι έτοι­μος να δο­κι­μά­σει την τύχη του στην άγνω­στη και αχαρ­το­γρά­φη­τη για εκεί­νον αγορά της Ιν­δί­ας. Αλ­λω­στε ως γιος σφουγ­γα­ρά έχει μάθει παι­διό­θεν να βουτά στα βαθιά.

protothema.gr