Ο πρωθυπουργός της διπλανής πολυκατοικίας

Είναι απ’ αυτές τις πολυ­κα­τοι­κίες που υπάρ­χουν παντού. Θα μπο­ρούσα να ήμουν στο Γαλάτσι, στο Νέο Ηρά­κλειο, στη Νέα Ιωνία ή στο Παγκράτι και να στε­κό­μουν κάτω από ένα ίδιο κτίριο. Γι’ αυτό μάλλον είναι δύσκολο να πιστέ­ψεις πως σ’ αυτή την πολυ­κα­τοι­κία με τις μπεζ τέντες στα μπαλ­κό­νια μένει ο Ελληνας πρω­θυ­πουρ­γός. Το κάνουν, βέβαια, πιο εύκολο οι κύριοι που πηγαι­νο­έρ­χο­νται στο μικρό φυλάκιο της εισόδου. Στην οδό Αρμο­νίας στην Κυψέλη, μέχρι τις 25 του Ιανουα­ρίου, οι γεί­το­νες είναι ζήτημα αν είχαν δει τόσους αστυ­νο­μι­κούς όλη την προη­γού­μενη χρονιά. Παρά ταύτα, η ανα­γκα­στική συμ­βί­ωση δεν είναι πάντοτε ενο­χλη­τική, αν κρίνει κανείς απ’ την κ. Μάρθα που ξεκινά με το «ο Θεός να τους έχει καλά τους ανθρώ­πους, να φυλάνε τον Τσίπρα, να φυλάνε από σπόντα και μας!».

Πέρα απ’ τις αβάντες του να συνο­ρεύ­εις με το… παράρ­τημα του Μαξίμου, οι γεί­το­νες μοιάζει να το δια­σκε­δά­ζουν που έχουν για γείτονα τον πρω­θυ­πουργό, τον οποίο τις τελευ­ταίες εβδο­μά­δες παρα­κο­λου­θούν όπως οι… εντο­μο­λό­γοι το σπάνιο έντομο. Ο κ. Γιάννης λέει πως «είναι περίπου δύο χρόνια που μένει εδώ ο Αλ. Τσίπρας, στην αρχή δεν του δίναμε σημασία, ανέβηκε η προσοχή η δική μας με τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ». Και η κ. Μαρία, που τον συνο­δεύει, προ­σθέ­τει πως «καλό παιδί φαί­νε­ται, απ’ τους Αμπε­λό­κη­πους μας ήρθε εδώ, θα του κόψανε κι εκείνου τον μισθό μάλλον». Και μετά γελάει μόνη της και σκου­ντάει τον άντρα της να γελάσει κι εκείνος. Οι δυο τους, πάντως, ξεκα­θα­ρί­ζουν απ’ την αρχή πως «εμείς είμαστε ΚΚΕ», αλλά εκτι­μούν το γεγονός ότι «όποτε τον βλέ­πουμε τον Τσίπρα κάθεται συνο­δη­γός σε ένα κανο­νικό αυτο­κί­νητο, κι ανοίγει την πόρτα μόνος του». Μέχρι σήμερα δεν του έχουν μιλήσει ποτέ στον δρόμο, «να μην τον παιδεύω κι εγώ τόσα που έχει στο κεφάλι του», όπως λέει ο κ. Γιάννης. «Αλλά αν στο τέλος μας φου­ντά­ρει μ’ αυτά που κάνει, θα του τα πω ένα χεράκι!».

Χαμηλό προφίλ

Η αλήθεια πάντως είναι πως το χαμηλό προφίλ του νέου πρω­θυ­πουρ­γού εκτι­μά­ται στην Ανω Κυψέλη. Ο κ. Μάνος, γύρω στα 60, λέει πως «εγώ δεν τον έχω δει, αλλά η κυρία που μένει ένα μπαλ­κόνι πέρα απ’ το σπίτι του ορκί­ζε­ται πως κάθε μέρα κατε­βά­ζει μόνος του τα σκου­πί­δια στον δρόμο!». Και η κ. Μαίρη θέλει οπωσ­δή­ποτε να γράψω πως «η γυναίκα του είναι πολύ καλή κυρία, γιατί όλο με τα παιδιά τη βλέπω, και τους χαϊ­δεύει και τα κεφα­λά­κια τους». Τα πιο τετριμ­μένα στιγ­μιό­τυπα όταν απο­κτούν πρω­θυ­πουρ­γική λάμψη, μοιά­ζουν μονα­δικά – κι έτσι, όλη η Ανω Κυψέλη τον τελευ­ταίο μήνα, ζει και ανα­πνέει στους ρυθμούς της οικο­γέ­νειας Τσίπρα.

Παιδική χαρά

Οι μαμάδες που ήταν στο παιδικό πάρτι που πήγε τα παιδιά της η κ. Μπέτυ Μπα­ζιάνα, σύντρο­φος του πρω­θυ­πουρ­γού, έγιναν πρόσωπα της εβδο­μά­δας στη γει­το­νιά, ενώ η κυρία που μένει στο απέ­να­ντι σπίτι απ’ τον κ. Τσίπρα, έχει περι­γρά­ψει σε αμέ­τρητα μέσα ενη­μέ­ρω­σης «την μπα­σκέτα, την αιώρα και το ψηλό φυτό που έχει ο πρω­θυ­πουρ­γός στο μπαλ­κόνι», ενώ μπορεί να μιλάει επί ένα πλήρες πεντά­λε­πτο για το «δώμα της πολυ­κα­τοι­κίας που το έχουν κάνει παιδική χαρά για τα μικρά». Αλλά το αγα­πη­μένο… «χαϊλάιτ» της γει­τό­νισ­σας, είναι η σκηνή με την πρώτη κυρία της χώρας, που «την έχω δει να απλώνει μόνη της την μπου­γάδα της». Μια πλη­ρο­φο­ρία που για κάποιο παρά­ξενο λόγο κάνει τους δημο­σιο­γρά­φους να ενθου­σιά­ζο­νται πιο πολύ κι απ’ το Γ. Βαρου­φάκη όταν λέει «ουάου»…

Και καθώς οι δημο­σιο­γρά­φοι απ’ τις εκλογές και μετά δεν στα­μα­τούν να έρχο­νται στην οδό Αρμο­νίας και να ρωτούν τους γεί­το­νες, πλέον δεν υπάρχει κανείς στην Ανω Κυψέλη που να μην έχει κάτι να πει για τον πρω­θυ­πουργό του «δίπλα τετρα­γώ­νου». Οι αστυ­νο­μι­κοί μπορεί να σε κοιτούν καχύ­πο­πτα όταν πηγαί­νεις πάνω – κάτω στην οδό Αρμο­νίας, αλλά συν­δυά­ζο­ντας τις πλη­ρο­φο­ρίες απ’ τους περί­οι­κους, μαθαί­νεις τα πάντα για το πρό­γραμμα της πρώτης φαμί­λιας της χώρας: απ’ το τι ώρα πάει ο μεγάλος γιος της οικο­γέ­νειας για ποδό­σφαιρο, μέχρι πόσες φορές κάνουν τα παιδιά του αγγλικά κάθε εβδο­μάδα. Βλέπετε, σε μια γει­το­νιά σαν την Ανω Κυψέλη, τα ενδια­φέ­ρο­ντα είναι περιο­ρι­σμένα. Το ξέφωτο κάτω απ’ τα μπαλ­κό­νια είναι γεμάτο σκου­πί­δια (όχι όμως αυτά που κατε­βά­ζει ο πρω­θυ­πουρ­γός!), και στους τοίχους βλέπεις παντού προ­χει­ρο­φτιαγ­μένα γκρά­φιτι. Οπότε η ανηφόρα της οδού Αρμο­νίας που αιφ­νι­δίως απέ­κτησε κατοί­κους – σελέ­μπριτι, είναι μια κάποια λύση για την πλήξη των γηγενών…

Έντυπη