Στο Καστελόριζο δεν είναι Ελληνες;

Το σού­περ επι­τυ­χη­μέ­νο μότο του ΑΝΤ1 ανα­φέ­ρει πως «τα ωραιό­τε­ρα πράγ­μα­τα στη ζωή δεν είναι πράγ­μα­τα». Αν το πα­ρα­φρά­σου­με, θα μπο­ρού­σα­με να πούμε πως «τα ωραιό­τε­ρα προ­γράμ­μα­τα στη tv δεν είναι τα εμπο­ρι­κά προ­γράμ­μα­τα». Το βράδυ της Κυ­ρια­κής, για πα­ρά­δειγ­μα, θα έπρε­πε να πε­ρι­μέ­νεις μέχρι την 1 το ξη­μέ­ρω­μα για να πα­ρα­κο­λου­θή­σεις μία από τις κα­λύ­τε­ρες εκ­πο­μπές της ελ­λη­νι­κής τη­λε­ό­ρα­σης. Το «Σε πρώτο πλάνο» με την Κα­τε­ρί­να Αντω­νο­πού­λου, το οποίο αυτή την φορά πα­ρου­σί­α­σε την κα­τά­στα­ση που ζουν και είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να αντι­με­τω­πί­σουν οι κά­τοι­κοι του ακρι­τι­κού Κα­στε­λό­ρι­ζου. Εντά­ξει, εί­πα­με καλή εκ­πο­μπή, ωραίο το θέμα αλλά τα οπί­σθια των celebrities, ο Τόνι Σφή­νος, τα ουρ­λια­χτά γνω­στής ολυ­μπιο­νί­κης (πήρε 4 δε­κά­ρια πώς να κρα­τη­θεί) και το σόλο του Λάκη του Γα­βα­λά που­λά­νε πε­ρισ­σό­τε­ρο. Σε κά­νουν κα­λύ­τε­ρο άν­θρω­πο, ρε παιδί μου.

Για όσους δεν το γνω­ρί­ζουν, το Κα­στε­λό­ρι­ζο ή Με­γί­στη είναι ένα από τα Δω­δε­κά­νη­σα, το ανα­το­λι­κό­τε­ρο από όλα και το ανα­το­λι­κό­τε­ρο άκρο της Ελ­λά­δας. Το νησί απέ­χει 1,25 ναυ­τι­κά μίλια από τις νο­τιο­δυ­τι­κές τουρ­κι­κές ακτές και συ­νο­δεύ­ε­ται από μια με­γά­λη ναυ­τι­κή πα­ρά­δο­ση, με έντο­να τα ση­μά­δια της ναυ­τι­κής και εμπο­ρι­κής ανά­πτυ­ξης που κά­πο­τε γνώ­ρι­σε. Αρ­κε­τοί από εσάς ίσως να το γνω­ρί­ζε­τε και από την βρα­βευ­μέ­νη με Oscar ται­νία Mediterraneo. Μια ται­νία που γυ­ρί­στη­κε με φόντο το μα­γευ­τι­κό τοπίο του νη­σιού και έκανε γνω­στό το Κα­στε­λό­ρι­ζο σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο.

Οι νε­ό­τε­ροι θα το έμα­θαν όταν ο ΓΑΠ ανα­κοί­νω­σε με φόντο το λι­μά­νι το 2010, την… έμπνευ­σή του για την οι­κο­νο­μι­κή βο­ή­θεια του ΔΝΤ.

Αφορ­μή, πά­ντως, για να βρε­θεί εκεί η τη­λε­ο­πτι­κή κά­με­ρα και να πα­ρου­σιά­σει την κα­τά­στα­ση, στά­θη­κε ο θά­να­τος ενός 57χρο­νου πριν λίγες μέρες. Ο άτυ­χος άν­δρας «έσβη­σε» αβο­ή­θη­τος, καθώς δεν υπήρ­χε για­τρός ενώ το ελι­κό­πτε­ρο του ΕΚΑΒ έφτα­σε μετά από 2,5 ώρες! Θα ανα­ρω­τη­θεί κα­νείς, μα πώς είναι δυ­να­τόν; Και, όμως, είναι! Εξάλ­λου, οι μαρ­τυ­ρί­ες των κα­τοί­κων ήταν απο­κα­λυ­πτι­κές!

Στο νησί θα έπρε­πε να υπάρ­χουν 5 για­τροί! Ναι, πως. Στην Ελ­λά­δα του 2014 αυτή η ”dream team”, αυτή η μα­γι­κή πε­ντά­δα έχει φρο­ντί­σει να παίρ­νει κάθε πι­θα­νή και απί­θα­νη άδεια, ώστε να… γλι­τώ­νει από τα τα­ξί­δια και την ερη­μιά. Ο… όρκος στον Ιπ­πο­κρά­τη, βλέ­πε­τε, και το ελ­λη­νι­κό κρά­τος(λέμε τώρα) σε όλο του το με­γα­λείο! Η έλ­λει­ψη για­τρών, πά­ντως, είναι απλά η κο­ρυ­φή της πυ­ρα­μί­δας των ελ­λεί­ψε­ων! Άραγε αυτοί οι 5 που λεί­πουν από το πόστο τους αλλά προ­φα­νώς πλη­ρώ­νο­νται, μήπως θα έπρε­πε να πάνε στο σπι­τά­κι τους; Θα μου πεις, βέ­βαια, ποιος να ασχο­λη­θεί με αυ­τούς; Ο υπουρ­γός twitter και τη­λε­ο­πτι­κών πα­ρα­θύ­ρων «Μπου­μπού­κος» που έβαλε… εί­σο­δο στα νο­σο­κο­μεία(έστω και προ­σω­ρι­νά) ακρι­βό­τε­ρη και από το κα­λύ­τε­ρο club της Αθή­νας;

Δά­σκα­λοι δεν υπάρ­χουν, ούτε κα­θη­γη­τές. Τα παι­διά ανα­γκά­ζο­νται να κά­νουν ιδιαί­τε­ρα μα­θή­μα­τα, στην κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση. Ούτε φαρ­μα­κείο, επί­σης. Σε αρ­κε­τές πε­ρι­πτώ­σεις ούτε τα κύρια αγαθά δεν έχουν οι άν­θρω­ποι, τους οποί­ους έχει πα­ρα­τή­σει η Ελ­λά­δα. Για να εί­μα­στε ακρι­βείς, το ελ­λη­νι­κό κρά­τος, διότι Ελ­λά­δα είναι αυτοί οι ίδιοι. Είναι οι άν­θρω­ποι που πα­ρα­μέ­νουν στο νησί, πα­λεύ­ουν και κά­νουν ό,τι μπο­ρούν για να επι­βιώ­σουν με αξιο­πρέ­πεια. Είναι οι άν­θρω­ποι που τους έβλε­πες να βουρ­κώ­νουν και να δη­λώ­νουν πως «εδώ είναι ο πα­ρά­δει­σός μας και ας ζούμε με ρίσκο και ελ­λεί­ψεις». Ελ­λά­δα είναι εκεί­νοι που παρά την προ­κλη­τι­κή αδια­φο­ρία του κρά­τους και την επί της ου­σί­ας «αδειά­στε το νησί» αντι­με­τώ­πι­ση, βρί­σκο­νται εκεί, στην γη των προ­γό­νων τους. Μια… ανάσα από την Τουρ­κία, την πόλη Κας που αρ­κε­τές φορές έκανε αυτό που δεν σκέ­φτη­καν ποτέ στο ελ­λη­νι­κό κρά­τος. Βο­ή­θη­σαν. Έδω­σαν λύ­σεις και έτει­ναν χείρα φι­λί­ας. Στα δύ­σκο­λα.

Η εκ­πο­μπή για το Κα­στε­λό­ρι­ζο ήταν το κα­λύ­τε­ρο πα­ρά­δειγ­μα για το πού μπο­ρεί να φτά­σει η αναλ­γη­σία ενός κρά­τους, το οποίο συ­γκρί­νε­ται πλέον μόνο με εκεί­νο του Πα­κι­στάν. Ήταν μία ακόμη από­δει­ξη για την κα­τά­ντια που δεν φτά­νει μόνο μέχρι το συ­γκε­κρι­μέ­νο νησί αλλά σχε­δόν σε όλους τους ακρι­τι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της χώρας. Όπως είναι και το πιο τρανό πα­ρά­δειγ­μα για το πόσο μπο­ρείς να αγα­πή­σεις και να προ­σφέ­ρεις στον τόπο σου, ακόμη και αν αυτοί που πρέ­πει σε έχουν γραμ­μέ­νο εκεί που δεν πιά­νει με­λά­νι. Ακόμη και αν σου συ­μπε­ρι­φέ­ρο­νται σαν τρί­της και τέ­ταρ­της κα­τη­γο­ρί­ας πο­λί­τη…

gazzetta.gr