Που είναι η Νέα Δημοκρατία;

Του Πανα­γιώτη Σακελ­λα­ρίου

Μη προσ­δο­κώ­ντας κάποιο όφελος, ως ένα απλό μέλος της παρά­τα­ξης, που την υπη­ρέ­τησα και από την θέση ευθύνης, του γενικού γραμ­μα­τέα της ΝΟΔΕ, επι­τρέψτε μου να παρα­θέσω τις σκέψεις μου, υψώ­νο­ντας φωνή αγα­νά­κτη­σης.

Οι εκλογές τελεί­ω­σαν.

θέλω να τονίσω ότι τόσο το απο­τέ­λε­σμα, όσο και ο τρόπος που πορεύ­θη­καν τα κόμματα, τοπικά και κεντρικά, τους τελευ­ταί­ους δυο μήνες, χρήζουν ανά­λυ­σης και κρι­τι­κής.

Αναμ­φι­σβή­τητα το Σύριζα και ο Αλέξης Τσίπρας είναι οι μεγάλοι νικητές των εκλογών.

Αν ψάξουμε για το μεγάλο ηττη­μένο, αυτός αναμ­φι­σβή­τητα, είναι η Νέα Δημο­κρα­τία.

Μόνο που απε­μπό­λησε και τα δύο αυτά χαρα­κτη­ρι­στικά.

Οι παρά­γο­ντες που έπαιξαν καθο­ρι­στικό, είναι πολυ­διά­στα­τοι: από την μια το ΣΥΡΙΖΑ πούλησε ελπίδα χωρίς αντί­κρι­σμα με όραμα, αλλά χωρίς σχέδιο, σε ένα λαό που έχει ταλαι­πω­ρη­θεί αφά­ντα­στα τα τελευ­ταία χρόνια, σε ένα λαό που στην απελ­πι­σία του έψαχνε με κάθε κόστος φως στο τούνελ, που μετέ­τρεψε την απελ­πι­σία σε οργή. Από την άλλη η Νέα Δημο­κρα­τία που με υψηλό κόστος κατά­φερε να κρα­τή­σει την Ελλάδα στο ευρώ και την ευρω­ζώνη, επέλεξε λάθος χρόνο στην εκλογή του πρό­ε­δρου της Δημο­κρα­τίας χωρίς να έχει εξα­σφα­λι­σμέ­νες τις απαι­τού­με­νες πολι­τι­κές συμ­μα­χίες και ακο­λού­θησε μια λάθος προ­ε­κλο­γική τακτική, επεν­δύ­ο­ντας στον φόβο, την πολυ­γλωσ­σία και τις ασά­φειες του Σύριζα και τον εμφυ­λιο­πο­λε­μικό πολι­τικό λόγο. Ενώ θα έπρεπε κατά την άποψη μου να ανα­δεί­ξει το τι παρέ­λαβε και που έφτασε τη χώρα, κάτω από ένα εχθρικό περι­βάλ­λον. Να εξη­γή­σει σαφώς, με προ­τά­σεις και δεσμεύ­σεις, το τι θα έπραττε αν εκλε­γό­ταν. Επίσης θα ήθελα να τονίσω την αδυ­να­μία της Νέας Δημο­κρα­τίας, της ουσια­στι­κής προ­σέλ­κυ­σης των ψηφο­φό­ρων του λεγο­μέ­νου «μεσαίου χώρου».

Δεν πιστεύω ότι η ιδε­ο­λο­γία, ο τρόπος έκφρα­σης και ο τρόπος πολί­τι­κης αντι­πα­ρά­θε­σης, που χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε αντα­να­κλά στην ιδε­ο­λο­γία της Νέας Δημο­κρα­τίας.

Δεν υπάρχει φιλε­λεύ­θερη παρά­ταξη, που να στη­ρί­ζει την οικο­νο­μική της πολι­τική σε φόρους δίχως όριο και δίχως τέλος. Που φορο­λο­γεί την κατοχή των ακι­νή­των και τη δημιουρ­γία και στρέ­φε­ται κατά της μεσαίας τάξης.

Στο τέλος δε, το γεγονός που προ­κά­λεσε κάκιστη εντύ­πωση, ήταν η άρνηση του κ. Σαμαρά να παρα­δώ­σει στον νέο Πρω­θυ­πουργό. Ευτυχώς έσωσαν την τιμή της παρά­τα­ξης ο πρώην πρό­ε­δρος της Βουλής, οι πρώην υπουρ­γοί και τα στελέχη της, που συμπε­ρι­φέρ­θη­καν όπως συμπε­ρι­φέ­ρο­νται σε όλες τις πολι­τι­σμέ­νες χώρες του κόσμου.

Πρέπει να θυμη­θούμε ότι κάποτε στην ίδια θέση βρέ­θη­καν, ο Γιώργος Ράλλης, ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης και ο Κώστας Καρα­μαν­λής, που όταν παρέ­δι­δαν την εξουσία το έκαναν διδά­σκο­ντας δημο­κρα­τικό ήθος, αξιο­πρέ­πεια και πολι­τικό πολι­τι­σμό.

Δυστυ­χώς, είτε μας αρέσει είτε όχι, τα απο­τε­λέ­σματα των τελευ­ταίων εκλο­γι­κών ανα­με­τρή­σεων απο­τε­λούν δυο από τις χει­ρό­τε­ρες εκλο­γι­κές επι­δό­σεις της Ν.Δ. Από το 18% των εκλογών του Ιουνίου του 2012 έως το 27,8% της περα­σμέ­νης Κυρια­κής. Μάλιστα η Ν.Δ., απο­φεύ­γει να σχο­λιά­σει και ξεπερ­νάει το γεγονός ότι ότι είναι πίσω από το ΣΥΡΙΖΑ με 8.5% και πως το κόμμα που ηγείται ο Αλέξης Τσίπρας αύξησε τη δύναμή του κατά 9.45% (περίπου 600.000 ψήφους σε σύγκριση με τις βου­λευ­τι­κές εκλογές του 2012.

Ποιος αλήθεια πιστεύει ότι με τα συγκε­κρι­μένα χαρα­κτη­ρι­στικά και νοο­τρο­πίες, μπορεί να κερ­δί­σει τον κ. Τσίπρα σε εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές;

Η πολι­τική γεν­ναιό­τητα απαιτεί ανάληψη ευθυνών, προ­κει­μέ­νου η Ν.Δ. να μην κατα­ντή­σει όπως το ΠΑΣΟΚ .

Κάποιος πρέπει επίσης να πει σε κάποιους ακρο­δε­ξιούς και νεο­φερ­μέ­νους, ότι η Ν.Δ είναι δημο­κρα­τικό κόμμα και υπάρ­χουν εσω­κομ­μα­τι­κές δια­δι­κα­σίες. Δεν θα τις κατα­λύ­σουν ούτε θα αλλοιώ­σουν την ιδε­ο­λο­γική φυσιο­γνω­μία του κόμ­μα­τος.

Η Νέα Δημο­κρα­τία είναι η μεγάλη κεντρο­δε­ξιά παρά­ταξη, δεν συνερ­γά­ζε­ται με τα άκρα. Είναι η παρά­ταξη του μεσαίου χώρου και της μεσαίας τάξης, δεν είναι παρά­ταξη μορ­φω­μά­των.

Σε τοπικό επίπεδο είδαμε ακριβώς τις ίδιες παθο­γέ­νειες.

Μία κομ­μα­τική οργά­νωση, που απου­σί­αζε από τον προ­ε­κλο­γικό αγώνα αλλά και από το δημόσιο διάλογο. Χωρίς συντε­ταγ­μέ­νες πολι­τι­κές κινή­σεις και δράσεις. Δεν νομίζω και δεν τα λέω αυτά για να κατη­γο­ρήσω κανένα, όμως υπήρξε και υπάρχει πρό­βλημα και πιστεύω ότι πρέπει να λυθεί, του­λά­χι­στο αν θεω­ρούμε ότι ανή­κουμε σε σοβαρή κομ­μα­τική παρά­ταξη. Μεμο­νω­μέ­νες εξαι­ρέ­σεις υπήρξαν, όμως σε μια εκλο­γική μάχη αυτό δεν αρκεί. Απε­να­ντίας παρα­τη­ρή­θηκε το φαι­νό­μενο, το σύνολο των στε­λε­χών είτε, να ασχο­λεί­ται απο­κλει­στικά με την στήριξη, υπο­ψη­φίων βου­λευ­τών. Λάθος, μέγα λάθος, που να είστε σίγου­ροι ότι θα δημιουρ­γή­σει μελ­λο­ντικά προ­βλή­ματα στην τοπική Νέα Δημο­κρα­τία.

Η αδυ­να­μία παρά­γω­γης πολί­τι­κου λόγου από τις τοπικές κομ­μα­τι­κές οργα­νώ­σεις με την ταυ­τό­χρονη εξάρ­τηση τους από μερίδα, παρα­γό­ντων και παρα­γο­ντί­σκων, απο­τε­λεί­ωσε τις όποιες δυνα­τό­τη­τες προ­σέλ­κυ­σης φίλα προ­σκεί­με­νων ψηφο­φό­ρων.

Έχω την αίσθηση ότι κομ­μα­τική οργά­νωση πλην ελα­χί­στων εξαι­ρέ­σεων, λει­τούρ­γησε ως παρα­μά­γαζο. Άλλωστε δεν είναι μόνο δική μου άποψη.

Έμπειρα και κατα­ξιω­μένα στελέχη παρα­με­ρί­στη­καν η αν θέλετε δεν κλή­θη­καν να βοη­θή­σουν, ούτε μία εκδή­λωση δεν μπόρεσε να διορ­γα­νω­θεί στη Ρόδο, στην Κω και στα άλλα νησιά.

Εκλο­γι­κοί αντι­πρό­σω­ποι δεν υπήρχαν, επι­τροπή εκλο­γι­κού αγώνα δεν υπήρξε. Οι Τοπικές Οργα­νώ­σεις απο­δυ­να­μώ­θη­καν, γιατί ίσως κάποιοι δεν ήθελαν την οργα­νω­μένη βάση της Ν.Δ ενεργή. Δεν ήθελαν τα μέλη της ΝΔ να συμ­με­τέ­χουν, να απο­φα­σί­σουν για τους υπο­ψή­φιους βου­λευ­τές.

Πότε και που υπήρξαν δια­δι­κα­σίες συμ­με­το­χής των μελών της Ν.Δ στην επιλογή των υπο­ψή­φιων βου­λευ­τών; Κατα­λα­βαίνω ο χρόνος ήταν λίγος, όμως κάποια πράγ­ματα μπο­ρού­σαν να γίνουν.

Ποιοι δεν ήθελαν να ακου­στεί η φωνή της βάσης της Ν.Δ;

Από την Κυριακή της 25ης Ιανουα­ρίου, το βράδυ, υπάρχει ένα και μόνο ερώτημα: Ποια Νέα Δημο­κρα­τία; Που είναι η Νέα Δημο­κρα­τία σήμερα;

Κάθε εκλο­γική ανα­μέ­τρηση, προ­κα­λεί κλυ­δω­νι­σμούς, τριβές, προ­βλη­μα­τι­σμούς και ανα­γκα­στική αλλαγή πλεύσης. Είναι μια μεγάλη κου­βέ­ντα με πολλές παρα­μέ­τρους. Πρέπει όμως να επι­κρα­τή­σει η φωνή της λογικής και η νηφα­λιό­τητα και να προ­χω­ρή­σουμε ως κόμμα, στην ειλι­κρινή και σε βάθος αυτο­κρι­τική μας.

Πρέπει να ανοίξει διά­λο­γος, για να συζη­τη­θούν τα αίτια της ήττας, αλλά και η ιδε­ο­λο­γική φυσιο­γνω­μία του κόμ­μα­τος. Πρέπει να μπούμε σε μια φάση ανα­συ­γκρό­τη­σης και να υπάρξει μια δια­δι­κα­σία αυτο­γνω­σίας, κάτι που δεν έχει γίνει εδώ και πολλά χρόνια.

Την απά­ντηση θα την δώσουμε όλοι εμείς, θα την δώσουν τα μέλη και οι φίλοι της μεγάλης κεντρο­δε­ξιάς παρά­τα­ξης.

Είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι, η ηγεσία της Ν.Δ. έχει χρέος να ξεκι­νή­σει μια ανοιχτή συζή­τηση για την απο­τί­μηση του εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος, αλλά και για την πορεία της παρά­τα­ξης, γιατί δια­φο­ρε­τικά δεν μπορεί να πορευ­θεί με προ­ο­πτική και αισιο­δο­ξία στο μέλλον.

Τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσει ο λαός, η βάση της Νέας Δημο­κρα­τίας, συντε­ταγ­μένα και ομαλά χωρίς να υπάρξει η απειλή της διά­σπα­σης ή του κατα­κερ­μα­τι­σμού.

Η Νέα Δημο­κρα­τία θα απο­βάλ­λει και θα περι­θω­ριο­ποι­ή­σει τα ακραία στοι­χεία, θα ξανα­γί­νει η παρά­ταξη του μεσαίου χώρου και θα ξανα­κερ­δί­σει την εμπι­στο­σύνη του Ελλη­νι­κού λαού.

Πανα­γιώ­της Σακελ­λα­ρίου

Αρχι­τέ­κτων Μηχα­νι­κός

Πρώην Γ. Γραμ­μα­τέας ΝΟΔΕ