Αρχαιολόγοι: Αντίθετοι με τη συγχώνευση Πολιτισμού – Παιδείας

Την κά­θε­τη αντί­θε­ση του για την εξαγ­γελ­λό­με­νη συγ­χώ­νευ­σή του Υπουρ­γεί­ου Πο­λι­τι­σμού με το Υπουρ­γείο Παι­δεί­ας στη σύν­θε­ση της νέας κυ­βέρ­νη­σης, εκ­φρά­ζει με ανα­κοί­νω­ση του ο Σύλ­λο­γος Ελ­λή­νων Αρ­χαιο­λό­γων.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται στη δή­λω­ση: «… Η συγ­χώ­νευ­σή του, ακόμη και με την ύπαρ­ξη Υφυ­πουρ­γού, έχει απο­δει­χτεί και στο πα­ρελ­θόν ότι δεν επι­φέ­ρει καμία εξοι­κο­νό­μη­ση στον κρα­τι­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και δεν προ­σφέ­ρει καμία ευ­ε­λι­ξία. Αντι­θέ­τως, αυ­ξά­νει τη γρα­φειο­κρα­τία, δυ­σκο­λεύ­ει την εκτέ­λε­ση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, την εκτέ­λε­ση των έργων ΕΣΠΑ και κα­θυ­στε­ρεί τις ανα­γκαί­ες νο­μο­θε­τι­κές ρυθ­μί­σεις που χρειά­ζο­νται για να άρουν όλο το προη­γού­με­νο μνη­μο­νια­κό νο­μι­κό κα­θε­στώς και να ανοί­ξουν το δρόμο σε γεν­ναί­ες πα­ρεμ­βά­σεις που θα στη­ρί­ζουν –και δεν θα στραγ­γα­λί­ζουν- την πο­λι­τι­στι­κή κλη­ρο­νο­μιά και τη σύγ­χρο­νη καλ­λι­τε­χνι­κή δη­μιουρ­γία».

Το κεί­με­νο της ανα­κοί­νω­σης ανα­φέ­ρει με­τα­ξύ άλλων:

«Η ανα­γκαιό­τη­τα ύπαρ­ξης αυ­τό­νο­μου Υπουρ­γεί­ου Πο­λι­τι­σμού είναι πάγια θέση του Συλ­λό­γου Ελ­λή­νων Αρ­χαιο­λό­γων, που έχει δια­μορ­φω­θεί μέσα από συ­νε­λεύ­σεις και συλ­λο­γι­κές δια­δι­κα­σί­ες του και εκ­φρά­στη­κε στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις και τα αι­τή­μα­τα του Συλ­λό­γου κάθε φορά που –μετά το 1977 που αυ­το­νο­μή­θη­κε από το τότε υπουρ­γείο Προ­ε­δρί­ας- το ΥΠΠΟΑ συγ­χω­νεύ­τη­κε είτε με το Του­ρι­σμού (2010-2012) είτε με το Παι­δεί­ας (2012-2013).

Ο πο­λι­τι­σμός, σε όλες τις εκ­φάν­σεις του, απο­τε­λεί ένα δη­μό­σιο αγαθό και θα έπρε­πε να απο­τε­λεί προ­τε­ραιό­τη­τα της Πο­λι­τεί­ας, πλάι στα δη­μό­σια αγαθά της παι­δεί­ας, υγεί­ας και πρό­νοιας, ιδιαί­τε­ρα σε μια πε­ρί­ο­δο κρί­σης όπως η ση­με­ρι­νή…

… Όταν σε μι­κρές επαρ­χια­κές πό­λεις τα μου­σεία και οι αρ­χαιο­λο­γι­κοί χώροι απο­τε­λούν τους μο­να­δι­κούς χώ­ρους πο­λι­τι­στι­κών δρα­στη­ριο­τή­των, όταν οι κά­τοι­κοι των πό­λε­ων προ­σπα­θούν να βρουν διε­ξό­δους ανα­ψυ­χής στα μου­σεία, στους ανοι­χτούς αρ­χαιο­λο­γι­κούς χώ­ρους, στις υπαί­θριες δω­ρε­άν εκ­δη­λώ­σεις τέ­χνης και πο­λι­τι­σμού, που ζω­ντα­νεύ­ουν τις γει­το­νιές και τις σώ­ζουν από την υπο­βάθ­μι­ση, όταν ακόμη και μέσα σε αυτή την κρίση πα­ρά­γε­ται ένας πλού­τος σύγ­χρο­νης καλ­λι­τε­χνι­κής δη­μιουρ­γί­ας από μικρά και πρω­το­πο­ρια­κά σχή­μα­τα και καλ­λι­τέ­χνες που, α στη­ρι­χτεί, μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει κε­φά­λαιο για τη χώρα, όταν η έλ­λει­ψη ιστο­ρι­κής μνή­μης ελ­λο­χεύ­ει τον κίν­δυ­νο να ανα­πα­ρά­γο­νται ολο­κλη­ρω­τι­κές ιδε­ο­λο­γί­ες, τότε η στή­ρι­ξη του πο­λι­τι­σμού είναι ανα­γκαία προ­ϋ­πό­θε­ση, για να στα­μα­τή­σει η με­τα­τρο­πή της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης σε βαθιά πο­λι­τι­στι­κή κρίση και κρίση αξιών.

Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο δε, όταν σή­με­ρα –όπως και πά­ντο­τε– ο πο­λι­τι­σμός μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει ερ­γα­λείο ανά­πτυ­ξης προς μια κα­τεύ­θυν­ση δια­φο­ρε­τι­κή από αυτή της στρε­βλής οι­κο­νο­μι­κής διό­γκω­σης, που μας οδή­γη­σε στην τω­ρι­νή βαθιά οι­κο­νο­μι­κή κρίση. Μία ανά­πτυ­ξη που θα θέτει ως προ­τε­ραιό­τη­τα την ποιό­τη­τα ζωής, την ανα­βάθ­μι­ση των πό­λε­ων και της υπαί­θρου μέσα από την δι­η­νε­κή προ­στα­σία του φυ­σι­κού και του πο­λι­τι­στι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος και την κα­τα­πο­λέ­μη­ση της ανερ­γί­ας (τα έργα πο­λι­τι­σμού είναι έργα έντα­σης ερ­γα­σί­ας, με 65% κ.μ.ο. των χρη­μα­το­δο­τή­σε­ων από το ΕΣΠΑ να κα­τευ­θύ­νε­ται σε προ­σλή­ψεις προ­σω­πι­κού, ενώ η εκτέ­λε­ση των έργων και η δη­μιουρ­γία ρεύ­μα­τος επι­σκε­πτών στη­ρί­ζει τον το­πι­κό πλη­θυ­σμό με την προ­σφο­ρά ερ­γα­σί­ας και την ανα­δια­νο­μή του ει­σο­δή­μα­τος), σε αντί­θε­ση με τα έργα χωρίς προ­φα­νή σκο­πι­μό­τη­τα και τις επεν­δύ­σεις χωρίς συ­νέ­χεια, που συ­νέ­χι­σαν να χρη­μα­το­δο­τού­νται από κρα­τι­κά και ευ­ρω­παϊ­κά κον­δύ­λια ακόμη και εν μέσω της τω­ρι­νής οι­κο­νο­μι­κής συ­γκυ­ρί­ας. Ως εκ τού­του, πρό­κει­ται για ένα πραγ­μα­τι­κά πα­ρα­γω­γι­κό Υπουρ­γείο, που προ­σφέ­ρει στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο με­γά­λα έσοδα και ρευ­στό­τη­τα, που μπο­ρεί και πρέ­πει να παί­ξει ση­μα­ντι­κό ρόλο στην οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή ανά­καμ­ψη της χώρας.

… Αντι­θέ­τως, η συγ­χώ­νευ­σή του, ακόμη και με την ύπαρ­ξη Υφυ­πουρ­γού, έχει απο­δει­χτεί και στο πα­ρελ­θόν ότι δεν επι­φέ­ρει καμία εξοι­κο­νό­μη­ση στον κρα­τι­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και δεν προ­σφέ­ρει καμία ευ­ε­λι­ξία. Αντι­θέ­τως, αυ­ξά­νει τη γρα­φειο­κρα­τία, δυ­σκο­λεύ­ει την εκτέ­λε­ση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, την εκτέ­λε­ση των έργων ΕΣΠΑ και κα­θυ­στε­ρεί τις ανα­γκαί­ες νο­μο­θε­τι­κές ρυθ­μί­σεις που χρειά­ζο­νται για να άρουν όλο το προη­γού­με­νο μνη­μο­νια­κό νο­μι­κό κα­θε­στώς και να ανοί­ξουν το δρόμο σε γεν­ναί­ες πα­ρεμ­βά­σεις που θα στη­ρί­ζουν –και δεν θα στραγ­γα­λί­ζουν- την πο­λι­τι­στι­κή κλη­ρο­νο­μιά και τη σύγ­χρο­νη καλ­λι­τε­χνι­κή δη­μιουρ­γία…. »

ΑΠΕ-ΜΠΕ