Στο εδώλιο με την κατηγορία του εμπρησμού από πρόθεση επιχειρηματίας της Ρόδου

Στο εδώλιο του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των με τις κατη­γο­ρίες της από­πει­ρας απάτης από την οποία ο υπαί­τιος σκόπευε να προ­σπο­ρί­σει περιου­σιακό όφελος άνω των 73.000 ευρώ, του εμπρη­σμού εκ προ­θέ­σεως και της απάτης σχε­τι­κής με τις ασφά­λειες, θα καθίσει ένας επι­χει­ρη­μα­τίας της Ρόδου.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης φέρεται να έχει ως εξής:

Την 14η Νοεμ­βρίου 2004 ο κατη­γο­ρού­με­νος εκμί­σθωσε δύο κατα­στή­ματα με ισόγειο και υπόγειο σε εμπο­ρικό κέντρο στο Φαλη­ράκι. Η διάρ­κεια της μίσθω­σης ορί­στηκε σε εξαετή και θα τα λει­τουρ­γούσε για πώληση δερ­μά­τι­νων ειδών και γου­να­ρι­κών.

Στα κατα­στή­ματα τα οποία χρη­σι­μο­ποιού­νταν ενο­ποι­η­μένα σαν ενιαίο, προ­κλή­θηκε πυρ­κα­γιά την 26η Φεβρουα­ρίου 2009.

Κατα­στρά­φηκε ολο­σχε­ρώς το κατά­στημα και ένα αυτο­κί­νητο που βρι­σκό­ταν εκεί κοντά.

Για τη διε­ρεύ­νηση των αιτιών της πυρ­κα­γιάς παραγ­γέλ­θηκε και διε­νερ­γή­θηκε πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη από μηχα­νο­λόγο μηχα­νικό και προ­έ­κυψε ότι δεν προ­κλή­θηκε βρα­χυ­κύ­κλωμα, ενώ ανι­χνεύ­τη­καν οι εύφλε­κτες ύλες βενζίνη, τολουό­λιο, και παρα­φί­νες με εννέα, δέκα και έντεκα άτομα άνθρακα σε διάφορα σημεία του κατα­στή­μα­τος κοντά σε εύφλε­κτα υλικά, όπως μπλου­ζά­κια και πετσέ­τες και κοντά στο γραφείο του κατα­στή­μα­τος.

Προ­έ­κυψε επι­πλέον ότι η ανά­φλεξη προ­κλή­θηκε από ανοικτή φλόγα.

Επι­πλέον ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε εγκα­τα­στή­σει στο κατά­στημα που εκδη­λώ­θηκε η πυρ­κα­γιά σύστημα συνα­γερ­μού, το οποίο ειδο­ποιούσε τον ίδιο και την εται­ρεία που εγκα­τέ­στησε το σύστημα σε περί­πτωση διάρ­ρη­ξης, μέσω της τηλε­φω­νι­κής σύν­δε­σης του Ο.Τ.Ε.

Πλην, όμως, όπως προ­κύ­πτει από έγγραφο του Ο.Τ.Ε., ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε οφειλές και η σύνδεση είχε δια­κο­πεί με απο­τέ­λε­σμα το σύστημα συνα­γερ­μού να μην μπορεί να ειδο­ποι­ή­σει σε περί­πτωση διάρ­ρη­ξης.

Περαι­τέρω από τα στοι­χεία που συγκέ­ντρωσε η εται­ρεία που εγκα­τέ­στησε τον συνα­γερμό προ­έ­κυψε ότι λίγες μέρες πριν την εκδή­λωση της πυρ­κα­γιάς ο κατη­γο­ρού­με­νος προ­έ­βαινε σε συνε­χείς ενερ­γο­ποι­ή­σεις και απε­νερ­γο­ποι­ή­σεις του συνα­γερ­μού χωρίς να υφί­στα­ται κάποιος ιδιαί­τε­ρος λόγος.

Επίσης, από δύο κατα­θέ­σεις προ­έ­κυψε ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος ήταν σε δεινή οικο­νο­μική κατά­σταση και είχε και οφειλές σε προ­μη­θευ­τές του.

Περαι­τέρω προ­έ­κυψε ότι είχε συνάψει με την “Εθνική Ασφα­λι­στική” συμ­βό­λαιο για το κατά­στημα που λει­τουρ­γούσε. Λίγες μέρες πριν την πυρ­κα­γιά ζήτησε και πέτυχε αύξηση του ασφα­λι­στι­κού κεφα­λαίου κατά 50.000 ευρώ, δηλαδή από 160.000 ευρώ σε 210.000 ευρώ.

Η ασφα­λι­στική εται­ρεία κάλεσε πραγ­μα­το­γνώ­μονα για να απο­τι­μή­σει τη ζημία. Ο κατη­γο­ρού­με­νος δεν απο­ζη­μιώ­θηκε καθώς η Πυρο­σβε­στική Υπη­ρε­σία δια της πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης που διε­νήρ­γησε απε­φάνθη ότι επρό­κειτο για εμπρη­σμό.

Το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών έκρινε ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος με σκοπό να καρ­πω­θεί παρά­νομα την απο­ζη­μί­ωση από την ασφα­λι­στική εται­ρεία έθεσε ο ίδιος την πυρ­κα­γιά πραγ­μα­τώ­νο­ντας ο ίδιος τον ασφα­λι­στικό κίνδυνο.