Η επιστολή του Α. Τσίπρα και οι μικροομολογιούχοι

Στην ανοι­χτή επι­στο­λή που δη­μο­σιο­ποι­ή­θη­κε από τις στή­λες της γερ­μα­νι­κής εφη­με­ρί­δας «Handelsblatt» ο πρό­ε­δρος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ Α. Τσί­πρας υπο­σχέ­θη­κε μια «Νέα Συμ­φω­νία για όλη την Ευ­ρω­ζώ­νη εντός της οποί­ας να μπο­ρεί και ο δικός μας λαός να ανα­πνεύ­σει, να δη­μιουρ­γή­σει, να ζει με αξιο­πρέ­πεια».

Μία από τις πλέον κραυ­γα­λέ­ες αδι­κί­ες, στις οποί­ες πε­ριέ­πε­σαν οι κυ­βερ­νή­σεις, Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας ΠΑΣΟΚ ήταν η υφαρ­πα­γή των απο­τα­μιεύ­σε­ων των φυ­σι­κών προ­σώ­πων που δια­κρα­τού­σαν ομό­λο­γα Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου.

Με την ανα­διά­τα­ξη του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους που οι Ευ­ρω­παί­οι «φίλοι μας» μάς κα­θυ­στέ­ρη­σαν για το 2012 μας επέ­βα­λαν ένα πολύ με­γά­λο μέρος τους κό­στους να το επω­μι­σθούν οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες. Ιδιαί­τε­ρα τα φυ­σι­κά πρό­σω­πα είναι αυτά που έχουν νιώ­σει στο πετσί τους με πρω­το­φα­νή αγριό­τη­τα την πα­ρα­δειγ­μα­τι­κή τους τι­μω­ρία και αρ­πα­γή των κόπων τους επει­δή έκα­ναν το λάθος να εμπι­στευ­θούν το κρά­τος τους. Μπο­ρεί η Ελ­λά­δα να κέρ­δι­σε ονο­μα­στι­κή μεί­ω­ση χρέ­ους με την πράξη αυτή, αλλά ζη­μιώ­θη­κε με ισό­πο­ση μεί­ω­ση του ΑΕΠ της, καθώς τα χρή­μα­τα αυτά αφαι­ρέ­θη­καν από την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία.

Το χει­ρό­τε­ρο όλων, είναι ότι κα­τα­βα­ρα­θρώ­θη­κε οποια­δή­πο­τε υπο­λει­πό­με­νη εμπι­στο­σύ­νη υπήρ­χε από τους Έλ­λη­νες πο­λί­τες στο ελ­λη­νι­κό κρά­τος. Κι όπως όλοι γνω­ρί­ζου­με η εμπι­στο­σύ­νη είναι κάτι που μα­ζεύ­ου­με στα­γό­να στα­γό­να και χύ­νου­με με τον κουβά. Δεν είναι πα­ρά­ξε­νο λοι­πόν που μετά από την πε­ρι­βό­η­τη αυτή μεί­ω­ση χρέ­ους αντί η χώρα να ανα­σά­νει οι επεν­δύ­σεις, ει­δι­κά από τους Έλ­λη­νες, έχουν πε­ριο­ρι­στεί στο ελά­χι­στο.

Η χώρα μας, πρέ­πει να ανα­κτή­σει την Εθνι­κή της κυ­ριαρ­χία και να απο­κα­τα­στή­σει τη θέση της στην ΕΕ στην οποία έχου­με εντα­χθεί σαν ισό­τι­μος εταί­ρος. Τα πράγ­μα­τα δεν είναι εύ­κο­λα.

Το γε­γο­νός ότι το χρέος μας είναι πλέον δια­κρα­τι­κό, κατά ένα πολύ με­γά­λο μέρος δια­κρα­τού­με­νο από τα κράτη της ευ­ρω­παϊ­κής ένω­σης κάνει πιο δύ­σκο­λη την επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­ση του.

Το 2010 το με­γά­λο μέρος των ομο­λό­γων του ελ­λη­νι­κού δη­μο­σί­ου το δια­κρα­τού­σαν οι αγο­ρές, δη­λα­δή με­ρι­κές χι­λιά­δες επεν­δυ­τές, κυ­ρί­ως με­γά­λες Ευ­ρω­παϊ­κές τρά­πε­ζες και κερ­δο­σκο­πι­κά επεν­δυ­τι­κά κε­φά­λαια.. Οι επεν­δυ­τές αυτοί δεν είχαν δυ­να­τό­τη­τα συ­νο­χής και συ­νεν­νό­η­σης με­τα­ξύ τους ενώ σε πε­ρί­πτω­ση που προ­χω­ρού­σα­με σε χρε­ο­στά­σιο θα μπο­ρού­σαν να διεκ­δι­κή­σουν τα δι­καιώ­μα­τά τους μόνο μέσω της δι­κα­στι­κής οδού στα ελ­λη­νι­κά δι­κα­στή­ρια. Επι­πλέ­ον το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος του χρέ­ους διε­πό­ταν από ελ­λη­νι­κό δί­καιο. Αυτό ση­μαί­νει ότι με μια αλ­λα­γή του ελ­λη­νι­κού νόμου μπο­ρού­σα­με να δια­μορ­φώ­σου­με τους όρους των ομο­λό­γων αυτών όπως εμείς θέ­λα­με.

Πλέον, μετά από δύο δα­νεια­κές συμ­βά­σεις και τη με­τα­τρο­πή του χρέ­ους σε δια­κρα­τι­κό οποια­δή­πο­τε έν­νοια μο­νο­με­ρούς αλ­λα­γής των όρων του χρέ­ους μας δύ­να­ται να δια­τα­ρά­ξει τις δια­κρα­τι­κές σχέ­σεις τις Ελ­λά­δας με τα κράτη με τα οποία εί­μα­στε στο ίδιο ευ­ρω­παϊ­κό οι­κο­δό­μη­μα! Επί­σης οποια­δή­πο­τε προ­σπά­θεια αλ­λα­γής των όρων των δια­κρα­τι­κών δα­νεί­ων θα πρέ­πει να πε­ρά­σει και να εγκρι­θεί από όλα τα κοι­νο­βού­λια των χωρών που μας έχουν δα­νεί­σει!

Επι­πλέ­ον η σχέση δια­κρα­τι­κού δα­νει­στή και δα­νει­ζό­με­νου την οποία έχου­με δε­χθεί μας επι­βάλ­λει και όλους τους άλ­λους όρους τους οποί­ους οι δα­νει­στές με το μνη­μό­νιο μας ζη­τούν να εφαρ­μό­σου­με χωρίς να τους εν­δια­φέ­ρει αν τα μέτρα που εφαρ­μό­ζο­νται βοη­θούν τη χώρα ή την κα­τα­στρέ­φουν.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα το μόνο πράγ­μα που πραγ­μα­τι­κά εν­δια­φέ­ρει το δα­νει­στή είναι να πάρει σύ­ντο­μα τα χρή­μα­τά του πίσω, ενώ συ­μπε­ρι­φέ­ρε­ται στο δα­νει­ζό­με­νο με υπο­τι­μη­τι­κό τρόπο και σαν να είναι υπό­δου­λος του. Αυτό δε το γε­γο­νός είναι που συ­στη­μα­τι­κά βιώ­νου­με τα τε­λευ­ταία χρό­νια με τη συ­μπε­ρι­φο­ρά, τις δη­λώ­σεις και τις αξιώ­σεις των Ευ­ρω­παί­ων “εταί­ρων” κάθε φορά που επι­θε­ω­ρούν το ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα.

Το επι­χεί­ρη­μα ότι οι Ευ­ρω­παί­οι είναι σύμ­μα­χοί μας και μας δα­νεί­ζουν για να πε­τύ­χου­με στην προ­σπά­θεια ανα­διάρ­θρω­σης της χώρας μας θα είχε βάση αν το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος των δα­νεί­ων είχε χρη­σι­μο­ποι­η­θεί για να στη­ρι­χθεί η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία. Όμως το 85% των χρη­μά­των που μας έχει δοθεί με τη μορφή δα­νεί­ων έχει επι­στρέ­ψει και πάλι στις τρά­πε­ζες των ευ­ρω­παϊ­κών χωρών καθώς χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε για απο­πλη­ρω­μή των πα­λιών μας δα­νεί­ων.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα τα δά­νεια προς την Ελ­λά­δα χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν για να ανα­κε­φα­λαιο­ποι­η­θούν οι ευ­ρω­παϊ­κές τρά­πε­ζες από τις ζη­μιές τους στα ελ­λη­νι­κά ομό­λο­γα ενώ η χώρα μας αντί να εξα­σκή­σει εθνι­κή κυ­ριαρ­χία και να διεκ­δι­κή­σει ανα­διάρ­θρω­ση του χρέ­ους της στην αρχή της κρί­σης, φορ­τώ­θη­κε αυτά τα τε­ρά­στια δά­νεια που δεν μπο­ρεί να απο­πλη­ρώ­σει.

Όσο δε για τις καλές προ­θέ­σεις των εταί­ρων μας θα πρέ­πει να εί­μα­στε ιδιαί­τε­ρα σκε­πτι­κοί καθώς ο Αμε­ρι­κα­νός υπουρ­γός οι­κο­νο­μι­κών Τιμ Γκάιτ­νερ σε πρό­σφα­το βι­βλίο ανα­φέ­ρει ξε­κά­θα­ρα ότι οι επι­θυ­μία των Ευ­ρω­παί­ων ηγε­τών δεν ήταν να λύ­σουν το πρό­βλη­μα αλλά να δώ­σουν στην Ελ­λά­δα ένα πολύ καλό μά­θη­μα ώστε να την τι­μω­ρή­σουν.

Πώς αλ­λιώς μπο­ρού­με άλ­λω­στε να εξη­γή­σου­με την απαί­τη­σή τους στην ανα­διά­τα­ξη του χρέ­ους που έγινε το 2012 το με­γα­λύ­τε­ρο βάρος να το επω­μι­σθούν οι Έλ­λη­νες; Οι Ευ­ρω­παί­οι φίλοι μας επέ­βα­λαν να συμ­με­τέ­χουν υπο­χρε­ω­τι­κά όλα τα φυ­σι­κά πρό­σω­πα αλλά και τα δη­μό­σια τα­μεία στην Ελ­λά­δα αλλά να εξαι­ρε­θούν πε­ρισ­σό­τε­ρο από 50 δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ομο­λό­γων που δια­κρα­τού­σαν οι κε­ντρι­κές τρά­πε­ζες της Ευ­ρώ­πης. Πως αλ­λιώς μπο­ρού­με να εξη­γή­σου­με την απαί­τη­σή τους τα φυ­σι­κά πρό­σω­πα δη­λα­δή οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες που εμπι­στεύ­θη­καν τη χώρα τους αγο­ρά­ζο­ντας απο­τα­μιευ­τι­κά ομό­λο­γα να μην απο­κα­τα­στα­θούν ούτε έμ­με­σα ούτε άμεσα και με κα­νέ­να τρόπο! Δεν είχαν όμως την ίδια απαί­τη­ση για τα νο­μι­κά πρό­σω­πα και τις τρά­πε­ζες για τις οποί­ες θέ­σπι­σαν φο­ρο­α­παλ­λα­γές με νόμο που προη­γή­θη­κε του νόμου του PSI…

Ζη­τού­με­νο σε οποιο­δή­πο­τε πρό­γραμ­μα συμ­φω­νη­θεί στο μέλ­λον από τη νέα κυ­βέρ­νη­ση θα είναι, πέρα από την απο­κα­τά­στα­ση της αξιο­πι­στί­ας στο εξω­τε­ρι­κό, να απο­κα­τα­στή­σει και την αξιο­πι­στία στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας μας. Η απο­κα­τά­στα­ση των ομο­λο­γιού­χων φυ­σι­κών προ­σώ­πων, θα ήταν ένα απτό δείγ­μα γρα­φής προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση.

Γιατί η αλή­θεια είναι ότι η δι­καιο­σύ­νη, η ανα­λο­γι­κό­τη­τα και η ισο­νο­μία του προ­γράμ­μα­τος και των πο­λι­τι­κών που θα εφαρ­μο­στούν εφε­ξής, θα απο­τε­λέ­σουν την προ­ϋ­πό­θε­ση για να στη­ρί­ξουν όλοι οι Έλ­λη­νες τη νέα αυτή προ­σπά­θεια.

Οι Έλ­λη­νες είναι αυτοί που κα­λού­νται να βά­λουν πλάτη και πρέ­πει πρώτα αυτοί να κα­τα­λά­βουν, να νιώ­σουν και να πι­στέ­ψουν ότι αυτό γί­νε­ται για το καλό τους και όχι εις βάρος τους! Μόνο τότε θα το υπο­στη­ρί­ξουν και θα πε­τύ­χει!

*Ο κ. Γιάν­νης Μα­ρι­νό­που­λος είναι Πρό­ε­δρος ΔΣ του Συλ­λό­γου Φυ­σι­κών Προ­σώ­πων Ομο­λο­γιού­χων Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου

Πηγή capital.gr