Θ . Καραγιάννης : «Τα αίτια διάσπασης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. πρέπει να αναζητηθούν στην ηγεσία του κόμματος»

Ποιός ήταν ο λόγος που ώθησε αρκετά στελέχη του ΠΑΣΟΚ να απο­χω­ρή­σουν από το κόμμα; Δεν θα βοη­θούσε ίσως η αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ;

Ο λόγος που ώθησε την πλειο­ψη­φία των στε­λε­χών του ΠΑΣΟΚ να απο­χω­ρή­σουν από το κόμμα είναι λίγο πολύ γνωστός και έχει δια­τυ­πω­θεί τόσο από μεμο­νω­μένα μέλη όσο και από πολλά θεσμικά όργανα του κόμ­μα­τος (Τ.Ο, Ν.Ε.). Εν συντο­μία, ο λόγος αυτός συνο­ψί­ζε­ται στα εξής δύο σημεία, πρώτον στις αδια­φα­νείς και αντι­δη­μο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σίες λει­τουρ­γίας του κόμ­μα­τος, όπως επί παρα­δείγ­ματι η απόφαση συγκρό­τη­σης της ΕΛΙΑΣ καθώς και της ΔΗΠΑΡ χωρίς να έχει τεθεί αντί­στοιχο ερώτημα στην βάση. Δεύ­τε­ρον, η πολι­τική από­λυ­της ταύ­τι­σης με την πιο συντη­ρη­τική και αναμ­φι­σβή­τητα πιο ανα­πο­τε­λε­σμα­τική κυβέρ­νηση της μετα­πο­λί­τευ­σης. Το δεύτερο δε, πέρα από όλα τα υπό­λοιπα απο­τε­λεί υπέρ­τατη ύβρη για την ιστορία και την προ­σφορά του κινή­μα­τος.

Ένα συνέ­δριο που θα μας επέ­τρεπε να λύσουμε τις οποιεσ­δή­ποτε πολι­τι­κές μας δια­φο­ρές καθώς και να επα­να­προσ­διο­ρι­στούν – επι­και­ρο­ποι­η­θούν οι αρχές και οι αξίες μας θα ήταν ασφαλώς σωτήριο. Το συνέ­δριο αυτό ζητή­θηκε επι­μό­νως από τα θεσμικά όργανα του ΠΑΣΟΚ πολύ πιο πριν τις τελευ­ταίες Ευρω­ε­κλο­γές. Όμως αντί αυτού η ηγεσία απο­φά­σισε τη δημιουρ­γία της ΔΗ.ΠΑΡ., εγκα­λώ­ντας παράλ­ληλα όλους όσοι δεν είχαν στη­ρί­ξει ΠΑΣΟΚ στις Ευρω­ε­κλο­γές, γεγονός που ήταν αδύνατο αφού για πρώτη φορά μετά το 1981 το ΠΑΣΟΚ δεν είχε δικό του ψηφο­δέλ­τιο.Το ρήγμα επο­μέ­νως είναι βαθύ, η πολι­τική ηγεσία αγνοεί τη βάση, το ΠΑΣΟΚ έχει πλέον ταυ­το­ποι­η­θεί με τον ιστο­ρικό εχθρό του και το χει­ρό­τερο, ο συμ­βο­λι­σμός του ΠΑΣΟΚ τελεί υπό ομηρία από μία ομάδα εξου­σια­στών και παρα­γό­ντων η οποία εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται αυτό το γεγονός για να εξα­σφα­λί­σει το πολι­τικό της μέλλον.

Σε πρό­σφατη συνέ­ντευξή σας δηλώ­σατε πως δεν σας εκφρά­ζει πλέον το ΠΑΣΟΚ. Γιατί έγινε αυτό;

Το ΠΑΣΟΚ του Βενι­ζέ­λου έγινε παρα­κο­λού­θημα της πιο συντη­ρη­τι­κής κυβέρ­νη­σης, με τους υπουρ­γούς του να συμπε­ρι­φέ­ρο­νται τις περισ­σό­τε­ρες φορές σαν εκπρό­σω­ποι τύπου της Ν.Δ., ενώ παράλ­ληλα αγνο­ούσε τα αιτή­ματα της δικής του βάσης. Υπό αυτές τις συν­θή­κες δεν θα μπο­ρούσα να είμαι πλέον μέλος του ΠΑΣΟΚ του Βενι­ζέ­λου.

Τι απα­ντάτε σε εκεί­νους που υπο­στη­ρί­ζουν πως με την ίδρυση του Κινή­μα­τος Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών επήλθε επίσημα η διά­σπαση του ΠΑΣΟΚ;

Όπως ανέφερα παρα­πάνω, το αίτημα της βάσης για συνέ­δριο είχε τεθεί έντονα πολύ πριν τις Ευρω­ε­κλο­γές. Η ηγεσία ωστόσο, αγνόησε το αίτημα αυτό και προ­χώ­ρησε στον σχη­μα­τι­σμό πολι­τι­κών συνα­σπι­σμών χωρίς σαφές οργα­νό­γραμμα, καθι­στώ­ντας ισά­ξιους και ισο­δυ­νά­μους συμ­μά­χους του ΠΑΣΟΚ νεφε­λώδη σχήματα, που δημιουρ­γή­θη­καν για να εξυ­πη­ρε­τή­σουν προ­σω­πι­κες στρα­τη­γι­κές όπως την “ΡΙΚΣΣΥ” του Λοβερ­δου και την “Δυνα­μική Ελλάδα” του Μόσια­λου και την κίνηση των 58. Επο­μέ­νως, τα αίτια της διά­σπα­σης του κόμ­μα­τος θα πρέπει να ανα­ζη­τη­θούν στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και να μην απο­δί­δο­νται στην πρω­το­βου­λία δημιουρ­γίας του Κινή­μα­τος Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών.

Αυτοί λοιπόν είναι που επα­νηλ­λει­μέ­νως προ­σπά­θη­σαν να δια­λύ­σουν και να δια­σπά­σουν τον χώρο και το κόμμα, ακόμη και όταν αυτό ψυχο­ρα­γούσε στο 3 και 4 τοις εκατό αφού προη­γου­μέ­νως το κατέ­λα­βαν πρα­ξι­κο­πη­μα­τικά το Νοέμβρη του 11. Εμείς προ­σπα­θούμε να επα­νε­νώ­σουμε το 43% των πραγ­μα­τι­κών δημο­κρα­τών και σοσια­λι­στών που υπάρχει εκεί έξω. Η ίδρυση του Κινή­μα­τος είναι μία πράξη λύτρω­σης και δημιουρ­γι­κής ρήξης με το κομ­μα­τικό κατε­στη­μένο που έχει ως απο­τέ­λε­σμα την απε­λευ­θέ­ρωση δυνά­μεων που είχαν απο­στα­σιο­ποι­η­θεί. Τώρα, όλοι εμείς έχουμε το δικό μας σπίτι, τώρα έχουμε το δικό μας κόμμα, το οποίο μας επι­τρέ­πει να εκφρα­στούμε πολι­τικά. Ένα χώρο όπου προ­στα­τεύ­ουμε τις ιδέες και τις αρχές μας, όχι τους μισθούς και τις καρέ­κλες μιας θλι­βε­ρής και καταρ­ρέ­ου­σας παρα­γο­ντι­κής νομεν­κλα­τού­ρας.

Πώς σχο­λιά­ζετε τη θέση που έχει το κόμμα στις δημο­σκο­πή­σεις; Ποια ποσοστά προσ­δοκά το Κίνημα Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών να λάβει από τα Δωδε­κά­νησα;

Το παι­χνίδι των δημο­σκο­πή­σεων απέ­να­ντί μας φάνηκε απο τις εσω­κομ­μα­τι­κές εκλογές 2007 και είναι πλέον γνωστό. Να θυμίσω πως τότε οι δυνά­μεις που εξέ­φραζε ο Γ. Παπαν­δρέου φέρο­νταν να κινού­νται στο 15-17%. Το απο­τέ­λε­σμα ήταν τελικά 55% παρόλη την προ­πα­γάνδα και τον ανήθικο πόλεμο. Όσον αφορά τα ποσοστά μας στα Δωδε­κά­νησα θα μπο­ρέ­σει ο καθένας να το εξάγει αν πάρει το ποσοστό των πραγ­μα­τι­κών προ­ο­δευ­τι­κών δυνά­μεων του τόπου και αφαι­ρέ­σει την δύναμη που μπορεί να έχει ένας μηχα­νι­σμός συμ­φε­ρό­ντων που επί κυβέρ­νη­σης ΝΔ, κατείχε κυβερ­νη­τι­κές θέσεις, έπαιρνε μισθούς και έχει τους δικούς του λόγους να συνε­χί­σει να είναι η ουρά της Δεξιάς των Μπαλ­τά­κων και των Βορί­δη­δων.

Με ποιό κρι­τή­ριο θα πρέπει να ψηφί­σουν οι πολίτες; Ποιό θα πρέπει να είναι το δια­κύ­βευμα και τι δεν θα πρέπει να λησμο­νή­σουν;

Μονα­δικό κρι­τή­ριο, η διάσωση της χώρας και των πολιτών της απο την κρίση που κλη­ρο­νό­μησε απο την αλήστου μνήμης πεντα­ε­τία Καρα­μανλή για τον οποίο κανείς δεν μιλάει. Ναι, σε συνερ­γα­σίες μεταξύ κομ­μά­των, με ξεκά­θα­ρους όμως στόχους και προ­ο­δευ­τική ατζέντα, ναι σε μια νέα εθνική συμ­φι­λί­ωση και έναν κοινό αγώνα που θα μπο­ρέ­σει να γίνει κοινά απο­δε­κτός απο το σύνολο της κοι­νω­νίας. Στην βάρκα αυτή είμαστε 11 εκα­τομ­μύ­ρια ψυχές. Είμαστε όλοι μαζί. Ή ‘όλοι μαζί θα σωθούμε αλλά­ζο­ντας ριζικά, ή όλοι μαζί θα βου­λιά­ξουμε. Και αυτό θα γίνει συνε­χί­ζο­ντας τις βαθιές μεταρ­ρυθ­μί­σεις που ξεκί­νη­σαν την διετία δια­κυ­βέ­νη­σης Παπαν­δρέου και πάνω σε αυτό το πνεύμα, όχι τάζο­ντας λαγούς με πετρα­χή­λια προς πάσα κατεύ­θυνση, όχι μπα­ρου­φο­λο­γώ­ντας όπως στα Ζάππεια 1-2-3.

Θα πρέπει, εμείς οι πολίτες, να επα­να­φέ­ρουμε τον πραγ­μα­τικό πολι­τικό λόγο στο προ­σκή­νιο. Να κατα­λά­βουμε ότι η απο­λι­τική συμπε­ρι­φορά που επέ­δειξε ο λαός μας ιδιαί­τερα τις δύο τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες, απο­τε­λούσε στην πραγ­μα­τι­κό­τητα συστα­τικό στοι­χείο της πολι­τι­κής όπως αυτή οργα­νω­νό­ταν από τις κυρί­αρ­χες ελίτ. Η έλλειψη πλη­ρο­φό­ρη­σης -όταν αγο­ρά­ζαμε εφη­με­ρί­δες cd- η δια­στρε­βλω­μένη πλη­ρο­φό­ρηση όταν βλέπαμε τηλε­ο­πτι­κές ειδή­σεις ή η απο­θέ­ωση του μεση­με­ρια­νού τηλε­ο­πτι­κού ξεκα­τι­νιά­σμα­τος, ανήκουν κι αυτά σε ένα συγκε­κρι­μένο είδος πολι­τι­κής. Έτσι ακριβώς επι­κρά­τη­σαν η ρητο­ρική μπουρ­δο­λο­γία και ο κομ­μα­τι­κός καριε­ρι­σμός που ανήκουν σε συγκε­κρι­μένο είδος “πολι­τι­κής” και που είναι ο κύριος παρά­γο­ντας επι­κρά­τη­σης πολι­τι­κών σχη­μα­τι­σμών που επεν­δύ­ουν στην από­γνωση και όχι στην γνώση.

Για ποιούς λόγους θα πρέπει να επι­λε­γεί το Κίνημα Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών από τους πολίτες;

Γιατί πρέπει να δημιουρ­γη­θεί ένα αρραγές εθνικό μέτωπο που να στη­ρί­ζει τις επι­λο­γές που θέλουν επι­τέ­λους ένα σύγ­χρονο ευρω­παϊκό κράτος, που να μπορεί να σταθεί στα πόδια του και οι πολίτες του να ευη­με­ρούν, όχι όμως με δανεικά. Γιατί πρέπει να δημιουρ­γη­θεί ένα Ελλη­νικό Σχέδιο – δέσμευση για βαθιές μεταρ­ρυθ­μί­σεις. Για μία Μεγάλη Συμφωνία-Συμβόλαιο με τους εταί­ρους μας και τους λαούς των άλλων χωρών. Συμ­βό­λαιο το οποίο οι Έλληνες και οι Ελλη­νί­δες έχουμε κάθε δικαί­ωμα να απο­φα­σί­σουμε με δημο­ψή­φι­σμα. Γιατί μόνο αν ο πολίτης αισθαν­θεί πραγ­μα­τικά συμ­μέ­το­χος, θα παλέψει για την επι­τυ­χία της όποιας συμ­φω­νίας. Η συλ­λο­γική μας απόφαση λοιπόν ως πολίτες είναι η καλύ­τερη εγγύηση επι­τυ­χίας μιας Μεγάλης Συμ­φω­νίας. Η πρόταση του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ μας για το Ελλη­νικό Σχέδιο είναι βασι­σμένη σε τρεις άξονες, ένα αδιά­σπα­στο τρί­πτυχο , Απε­λευ­θέ­ρωση, Ανθρω­πιά, Ανά­πτυξη.