Δεν έπαιξα τη χώρα στα ζάρια, δηλώνει ο Γ. Παπανδρέου

Για όλους και για όλα μιλάει ο πρό­ε­δρος του Κινή­μα­τος Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών και πρώην πρω­θυ­πουρ­γός Γιώργος Παπαν­δρέου, σε συνέ­ντευξη που παρα­χώ­ρησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και στον Βασίλη Μούρτη, την πρώτη που παρα­χω­ρεί σε ελλη­νικό μέσο, τρία χρόνια μετά την παραί­τησή του από την πρω­θυ­πουρ­γία της χώρας.

Στη συνέ­ντευξη αυτή ο κ. Παπαν­δρέου ανα­φέ­ρε­ται:

– στην απόφασή του να ιδρύσει το νέο ΚΙΝΗΜΑ, την οποία χαρα­κτη­ρί­ζει ως μια από τις πιο δύσκο­λες απο­φά­σεις, λόγω ιστο­ρίας.

– στη σύγκρουσή του με το σύστημα που ευθύ­νε­ται για την οικο­νο­μική κρίση και την κρίση δημο­κρα­τίας

– σε όσα του κατα­λο­γί­ζει ο Ε. Βενι­ζέ­λος ότι δεν ζήτησε έγκριση του μνη­μο­νίου με 180 ψήφους

– στην απει­λού­μενη χρε­ο­κο­πία της χώρας στις 19 Μαϊου 2010, που δεν έδινε, όπως ανα­φέ­ρει, τα χρονικά περι­θώ­ρια ούτε για εκλογές ούτε για δημο­ψή­φι­σμα

– στη συνά­ντησή του με τον Ντο­μι­νίκ Στρος Καν το καλο­καίρι του 2009 και τι συζή­τη­σαν

– στην υπο­τί­μηση του ελλη­νι­κού προ­βλή­μα­τος από τους ευρω­παί­ους εταί­ρους

– στις αντιρ­ρή­σεις πολλών χωρών και κυρίως της Γερ­μα­νίας να συμ­φω­νή­σουν στη δημιουρ­γία του μηχα­νι­σμού στή­ρι­ξης τον Μάρτιο του 2010

– στις πιέσεις που ασκή­θη­καν στην Ελλάδα από πολλές ευρω­παϊ­κές χώρες και κυρίως από τη Γερ­μα­νία, να συμ­με­τέ­χει και το ΔΝΤ στο μηχα­νι­σμό στή­ρι­ξης, αλλά και στην απρο­θυ­μία του Ταμείου να εμπλα­κεί στην ευρω­ζώνη.

– στην άρνηση της ΕΚΤ να δεχτεί ανα­διάρ­θρωση του ελλη­νι­κού χρέους

– στην αξιο­ποί­ηση της θέσης του ΔΝΤ για το κούρεμα του χρέους, κατά τη Σύνοδο Κορυφής της 26-27ης Οκτω­βρίου 2011 που έφερε το PSI και την ευνοϊκή στάση που τηρεί και σήμερα στο ζήτημα αυτό το Ταμείο

– χαρα­κτη­ρί­ζει μύθους τα λεγό­μενα ότι η κατα­στροφή της χώρας επήλθε από τις δικές του δηλώ­σεις περί δια­φθο­ράς και τη δήλωση Παπα­κων­στα­ντί­νου περί «Τιτα­νι­κού», εξη­γώ­ντας τι απο­τέ­λε­σμα έφερε η δήλωση του πρώην υπουρ­γού.

– στον κίνδυνο, όπως ανα­φέ­ρει, για την Ελλάδα να βρεθεί εκτός ευρώ από το 2010, λόγω της κατα­στρο­φι­κής πολι­τι­κής Καρα­μανλή, επί θητείας του οποίου επι­βε­βαιώ­θηκε η εξάρ­τηση της χώρας και ο λογα­ρια­σμός ήρθε το 2010

– στο μνη­μό­νιο το οποίο, όπως ανα­φέ­ρει, έφερε η κατα­στρο­φική πολι­τική Καρα­μανλή, η περί­ο­δος πρω­θυ­πουρ­γίας του οποίου καταγ­γέλ­θηκε από το Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο, την έκθεση του οποίου ψήφισε η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των ευρω­βου­λευ­τών, με εξαί­ρεση τους βου­λευ­τές της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ και ανα­ρω­τιέ­ται γιατί.

– στην υπο­τι­θέ­μενη, όπως λέει, συναί­νεση που είχε ζητήσει ο Κ. Καρα­μαν­λής το 2009 και ανα­φέ­ρει ότι ο τότε πρω­θυ­πουρ­γός δεν του πρό­τεινε κανένα συγκε­κρι­μένο μέτρο. Απε­να­ντίας, τονίζει, την ίδια ώρα γινόταν όργιο προ­σλή­ψεων και σπα­τά­λης

– στη συναί­νεση που ζήτησε ο ίδιος πριν το μνη­μό­νιο και δεν του δόθηκε από κανέναν

– στη συνά­ντησή του με τον τότε Διοι­κητή της Τρά­πε­ζας της Ελλάδας Γιώργο Προ­βό­πουλο, και τι του είπε ο κεντρι­κός Τρα­πε­ζί­της

– στο έλλειμμα που, όπως λεέι, αν ήταν 10% θα είχε ελεγ­χθεί με το συμ­μά­ζεμα της σπα­τά­λης που είχε αρχίσει η κυβέρ­νησή ενώ χαρα­κτη­ρί­ζει έγκλημα την απο­στολή στοι­χείων ελλείμ­μα­τος 6% δύο ημέρες πριν τις εκλογές

– στην άρνηση του Κ. Καρα­μανλή στη δια­κα­να­λική συνέ­ντευξη να απα­ντή­σει αν τα στοι­χεία που έδινε η κυβέρ­νηση ήταν αληθινά

– στο «λεφτά υπάρ­χουν», που πέρασε, όπως λέει, από «δια­κομ­μα­τική μοντα­ζιέρα», διότι η φράση απο­κά­λυ­πτε υπαρκτό πλούτο που σπα­τα­λιέ­ται, χαρί­ζε­ται και δεν φορο­λο­γεί­ται. Η φράση αυτή, τονίζει, απο­κά­λυ­πτε την αδήριτη ανάγκη μεγάλων αλλαγών που δεν ήθελαν και δεν θέλουν.

– συγκρί­νει τις «παροχές» του προ­γράμ­μα­τος ΠΑΣΟΚ 2009 με εκείνες των Ζαπ­πείων των 18 δις ευρώ

– δια­ψεύ­δει ότι «παρέ­δωσε την εξουσία» στον Α. Σαμαρά τον Ιούνιο του 2011 και απο­κα­λύ­πτει ότι ο Α. Σαμαράς είχε δεχτεί την πρόταση για κυβέρ­νηση μακράς πνοής, κάτι που, ουσια­στικά, υπο­νο­μεύ­θηκε από συνερ­γά­τες του τότε αρχηγού της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης. Και, όπως ανα­φέ­ρει, τότε «χάθηκε μια πολύ μεγάλη ευκαι­ρία» για τη χώρα

– στη στάση μελών της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, τα οποία έβαλλαν κατά της κυβέρ­νη­σης για προ­σω­πι­κούς λόγους και σημειώ­νει: «Δεν με ήθελαν πρω­θυ­πουργό ή δεν ήθελαν τον τότε υπουργό Οικο­νο­μι­κών».

– στον ανα­σχη­μα­τι­σμό του Ιουνίου, με την ανάθεση στον Ε. Βενι­ζέλο της αντι­προ­ε­δρίας και του υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών, τον οποίο χαρα­κτη­ρί­ζει δικό του συμ­βι­βα­σμό, προ­κει­μέ­νου να περάσει χωρίς κλυ­δω­νι­σμούς στο εσω­τε­ρικό του ΠΑΣΟΚ

– στη συμ­φω­νία της 27ης Οκτω­βρίου, στο «αίσχος» των παρε­λά­σεων και στην «εμφυ­λιο­πο­λε­μική ανα­τα­ραχή» στην κοι­νω­νία

– στην απόφασή του για δημο­ψή­φι­σμα, το οποίο, όπως λέει, θα είχε κάνει πριν το μνη­μό­νιο αν υπήρχε εφαρ­μο­στι­κός νόμος

– στην έντονη διαμάχη του με τον Νικολά Σαρκοζί, που ήθελε το ερώτημα να είναι «ευρώ ή όχι»

– στο ταξίδι του στις Κάννες, όπου, όπως λέει, πήγε με τυπική κοι­νο­βου­λευ­τική πλειο­ψη­φία, καθώς, ουσια­στικά είχε ήδη ανα­τρα­πεί

– σε όσα έχουν γραφεί για τη συνεν­νό­ηση Μπαρόζο – Βενι­ζέ­λου, για τα οποία λέει ότι δεν θέλει να πιστέ­ψει. Αλλά, επι­ση­μαί­νει ότι, ξαφνικά άρχισε να αλλάζει η στάση της ΝΔ για τη Συμ­φω­νία της 27ης Οκτω­βρίου επι­βε­βαιώ­νο­ντας, στην ουσία, τα περί παρέμ­βα­σης του πρώην προ­έ­δρου της Κομι­σιόν.

– στην κατά­σταση που επι­κρα­τούσε στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, τους όρους για ψήφο εμπι­στο­σύ­νης και τη σκέψη του να προ­κα­λέ­σει την πτώση του στη Βουλή και γιατί την απέρ­ριψε.

– στη στάση του στη Βουλή τα 2,5 τελευ­ταία χρόνια, τις ενστά­σεις του, την ψήφιση όλων σχεδόν των νομο­σχε­δίων, εξα­πο­λύ­ο­ντας, ταυ­τό­χρονα, βέλη προς την ηγεσία της κυβέρ­νη­σης, λέγο­ντας ότι εγώ δεν έχω ιστορία ανα­τρο­πών κυβερ­νή­σεων, άλλοι έχουν.

– στην απο­τυ­χία, όπως υπο­στη­ρί­ζει, της κυβέρ­νη­σης να οδη­γή­σει την Ελλάδα σε ασφαλή έξοδο από το μνη­μό­νιο

– στη στάση που τήρησε εντός ΠΑΣΟΚ όπου κράτησε χαμη­λούς τόνους για λόγους αρχής και σεβα­σμού προς τη νέα ηγεσία

-στα εγχει­ρή­ματα της «Ελιάς» και της ΔΗ.ΠΑΡ, τα οποία χαρα­κτη­ρί­ζει δύο προ­σπά­θειες των πρω­τα­γω­νι­στών να κρύψουν το ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι θυμή­θη­καν την ενότητα της παρά­τα­ξης προ­ε­κλο­γικά και για τις ψήφους

– στις μετε­κλο­γι­κές συνερ­γα­σίες, λέγο­ντας ότι εμείς δεν θα κάνουμε συμ­φω­νία «κου­ρε­λό­χαρτο»

– στην αδυ­να­μία του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ να συνερ­γα­στεί με τον Α. Σαμαρά μετά τα δείγ­ματα γραφής που έδωσε 2,5 χρόνια

– στον ΣΥΡΙΖΑ που αδυ­να­τεί να απε­μπλα­κεί από ένα παρω­χη­μένο μοντέλο συγκε­ντρω­τι­κού κρα­τι­σμού

– στο σχέδιο που προ­τεί­νει και το οποίο είναι ελλη­νικό και όχι της τρόϊκας ή επι­βαλ­λό­μενο από το εξω­τε­ρικό

– στη δια­φω­νία του με το «άνευ όρων ΝΑΙ» από τον Α. Σαμαρά και το «εντελώς ΟΧΙ» από τον Α. Τσίπρα.

– στις συνερ­γα­σίες οι οποίες πρέπει να έχουν απα­ραι­τή­τως ξεκά­θαρο προ­ο­δευ­τικό πλαίσιο

– στα οικο­νο­μικά του ΠΑΣΟΚ τονί­ζο­ντας «δεν με κρατάει κανείς» και στην πρότασή του να γίνει έλεγχος στα οικο­νο­μικά όλων των κομ­μά­των από το 2000 «για να δούμε ποιοι προ­σπά­θη­σαν να βάλουν τάξη»

– στα δικά του λάθη, τονί­ζο­ντας ότι γνω­ρί­ζει ποια είναι και προ­σθέ­το­ντας ότι έχει διδα­χτεί από αυτά, ότι έμαθε και ότι είναι απο­φα­σι­σμέ­νος

Και κατα­λή­γει λέγο­ντας: «Δεν κρύ­φτηκα, δεν φυγο­μά­χησα, δεν έριξα την καυτή πατάτα σε άλλον, δεν έπαιξα τη χώρα στα ζάρια».

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ