Γ. Νικητιάδης : “Αν ήθελα καρέκλα σε άλλο χώρο, την είχα. Το ΠΑΣΟΚ έχει πρόβλημα”

Λάβρος κατά του Ευάγ­γε­λου Βενι­ζέ­λου ήταν μιλώ­ντας σήμερα στον ρ/σ  Sky ο πρώην υφυ­πουρ­γός Πολι­τι­σμού Του­ρι­σμού Γιώργος Νικη­τιά­δης ο οποίος έκρουσε τον κώδωνα του κιν­δύ­νου για την πορεία του ΠΑΣΟΚ αλλά και γενι­κό­τερα για τον σοσιαλ­δη­μο­κρα­τικό χώρο. Ο κ. Γ. Νικη­τιά­δης έκανε λόγο για φέουδα στο ΠΑΣΟΚ που δεν επι­τρέ­πουν τον επα­να­προσ­διο­ρι­σμό που έχει ανάγκη το κόμμα και ανα­ρω­τή­θηκε αν η “μετα­γραφή” της Αντζε­λας Γκε­ρέ­κου είναι ο μόνος λόγος για τον οποίον ο Βαγ­γέ­λης Βενι­ζέ­λος θα πρέπει  να ειναι οργι­σμέ­νος με τη ΝΔ. Παράλ­ληλα ανα­φέ­ρει ότι αν ήθελε, είχε εξα­σφα­λι­σμένη καρέκλα σε άλλο κομ­μα­τικό χώρο όμως παρα­μέ­νει πιστός στις αρχές και τις αξίες του, αρνού­με­νος να μετα­πη­δή­σει σε άλλο πολι­τικό χώρο όπως έκαναν κάποιοι άλλοι.

Ανα­λυ­τικά οι δηλώ­σεις του κ. Γ. Νικη­τιάδη:

“Το σημε­ρινό ΠΑΣΟΚ έχει πρό­βλημα”

Παρα­μένω στον σοσιαλ­δη­μο­κρα­τικό χώρο, παρα­μένω πιστός στις ιδέες μου και τις πολι­τι­κές μου. Το ότι επιλέγω να στηρίξω αυτή τη στιγμή το Κίνημα του Γιώργου Παπαν­δρέου δεν νομίζω ότι με φέρνει σε αντι­πα­ρά­θεση με το κόμμα που ήμουν μέχρι χθες και το οποίο επίσης στηρίζω και θέλω να πιστεύω ότι θα πάει εξίσου καλά. Πιστεύω ότι μελ­λο­ντικά όλος αυτός ο χώρος θα κατα­φέ­ρει να ενο­ποι­η­θεί, να συγκρο­τη­θεί καλύ­τερα. Το πρό­βλημα είναι ότι το σημε­ρινό ΠΑΣΟΚ με τις δομές που λει­τουρ­γεί δεν κατα­φέρ­νει να έχει μία εμβέ­λεια, ένα εκτό­πι­σμα. Όπως βλέπετε αντί να έρχεται κόσμος, φεύγει κόσμος. Συνεπώς, θα πρέπει να δούμε τι είναι αυτό που δεν μας κάνει πια να αρέ­σουμε όπως έλεγε κάποτε η αεί­μνη­στη Μελίνα Μερ­κούρη ή για να το πω με όρους πολι­τι­κούς τι είναι αυτά που πρέπει να επα­να­προσ­διο­ρί­σουμε ποιες θέσεις, ποιες πολι­τι­κές, ποιες στρα­τη­γι­κές, πού κάναμε λάθη, πώς πρέπει να προ­χω­ρή­σουμε. Όταν ασχο­λεί­σαι με την πολι­τική θα πρέπει πάνω απ όλα να κατα­φέρ­νεις να βοηθάς την πατρίδα σου, τον λαό σου, τον τόπο σου και όχι να δια­σφα­λί­ζεις τη δική σου προ­σω­πική, υπαρ­ξιακή ανη­συ­χία.

“Αν ήθελα καρέκλα σε άλλο χώρο, την είχα”

Θα μπο­ρούσα αν ήθελα να βρεθώ σε θέση βου­λευτή σήμερα, σίγουρη και δια­σφα­λι­σμένη αλλά σε καμία περί­πτωση δεν το επέλεξα. Παρα­μένω στον ίδιο ιδε­ο­λο­γικό χώρο που ήμουν, στο χώρο της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας και πιστεύω ότι θα κατα­φέ­ρει κάποια στιγμή αυτός ο χώρος, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, να γίνει πάλι κυρί­αρ­χος και να κάνει τους λαούς να ευη­με­ρούν, όπως τους έκανε όταν κυριαρ­χούσε.

 “Πονάνε κι αυτοί που μένουν κι αυτοί που έφυγαν”

Οι άνθρω­ποι που μένουν στο ΠΑΣΟΚ πονάνε πάρα πολύ και γι αυτό μένουν παραλ­λή­λως όμως πιστεύω ότι κι εκείνοι που εντάσ­σο­νται στο Κίνημα του Γιώργου Παπαν­δρέου πονάνε κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο και θέλουν να δημιουρ­γή­σουν ξανά το μεγάλο ΠΑΣΟΚ που μπορεί να λέγεται Κίνημα Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών, μπορεί να λέγεται Μεγάλη Δημο­κρα­τική Παρά­ταξη, αυτό για μένα είναι δευ­τε­ρεύων. Το πρω­τεύων είναι να υπη­ρε­τή­σεις σκοπούς, στόχους και ιδέες και να κατα­φέ­ρεις να πάει ο τόπος σου μπροστά. Το να φεύγει κανείς από το ΠΑΣΟΚ, δεν το κάνει επειδή είναι ευχα­ρι­στη­μέ­νος με τις λει­τουρ­γίες του. Εγώ προ­σω­πι­κώς εδώ και 2,5 χρόνια μονίμως, διαρκώς και χωρίς καμία επι­φύ­λαξη λέω ότι το κόμμα μου έχει κάνει πολλά λάθη. Θα πρέπει να αλλάξει, να κάνει συνέ­δριο να επα­να­προ­σα­να­το­λι­στεί, να επα­νε­ξε­τά­σει την ιδε­ο­λο­γία του και τις στρα­τη­γι­κές του. Όταν όμως βλέπεις ότι οι δομές είναι τέτοιες και τα χαρα­κώ­ματα και τα φέουδα είναι τέτοια που δεν επι­τρέ­πουν να ασχο­λη­θείς με κάτι τέτοιο, αντι­λαμ­βά­νε­σθε ότι εκ των πραγ­μά­των αναζητώ κάτι που θα μου δώσει την δυνα­τό­τητα να υπάρξει ξανά ένα μεγάλο σοσιαλ­δη­μο­κρα­τικό κόμμα και μου είναι αδιά­φορο αν θα λέγεται ΠΑΣΟΚ ή ΣΟΚ ή Κίνημα ή Κίνημα Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών.

“Τώρα θυμή­θηκε ο Βενι­ζέ­λος να οργι­στεί με τη ΝΔ;”

Καθόλου δεν μου αρέσει το ότι σήμερα το ΠΑΣΟΚ έχει φτάσει στο σημείο να αναζητά να δια­φο­ρο­ποι­η­θεί από τη ΝΔ επειδή η κ. Γκε­ρέ­κου πήγε στη ΝΔ. Αυτή είναι η διαφορά μας από τη ΝΔ και βρήκαμε τώρα αφορμή να στέλ­νουμε επι­στο­λές; Τόσα και τόσα είναι εκείνα στα οποία δια­φέ­ρουμε από τη ΝΔ και δεν εστάλη ποτέ μια επι­στολή από τον κ. Βενι­ζέλο με την οποία να εκφρά­ζει την οργή του. Η μετα­γραφή της κ. Γκε­ρέ­κου ήταν λόγος για να εξε­γερ­θούμε, που μπορεί να μην ήταν και τελικά ποτέ σοσιαλ­δη­μο­κρά­τισσα και απλώς να βολεύ­τηκε στο ψηφο­δέλ­τιό μας και τώρα πήγε να βολευ­τεί αλλού; Εμείς αν βρί­σκαμε δηλαδή έναν ανοι­χτό­μυαλο Νεο­δη­μο­κράτη που θα ήθελε να έρθει στο ψηφο­δέλ­τιό μας, θα του λέγαμε όχι δεν σε θέλουμε;

“Συμ­βαί­νουν πρω­τό­γνωρα πράγ­ματα”

Παρα­κο­λου­θούμε πρω­τά­κου­στα, πρω­τό­γνωρα πράγ­ματα και είναι η συνέ­πεια της έλλει­ψης ιδε­ο­λο­γίας, πολι­τι­κής, αρχών και αξιών με βάση τις οποίες πρέπει να λει­τουρ­γούμε. Είναι η συνέ­πεια της έλλει­ψης ειλι­κρι­νούς επι­κοι­νω­νίας ή ακόμα η παντε­λής έλλειψη επι­κοι­νω­νίας. Δεν υπάρχει εξήγηση για παρά­δειγμα γιατί η κ. Γκε­ρέ­κου βρί­σκε­ται σήμερα στο χώρο της ΝΔ. Προ­φα­νώς κάτι άλλο επε­δί­ωκε και όχι να υπη­ρε­τή­σει τη σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία διότι δεν φαντά­ζο­μαι τώρα που πήγε στη ΝΔ να συνε­χί­ζει να λέει ότι πιστεύει σε αυτήν. Το ίδιο ισχύει και για τον κ. Οικο­νό­μου που μέχρι πρό­τι­νος ήταν στο ΠΑΣΟΚ, μετά στη ΔΗΜΑΡ και ξαφνικά τον βλέ­πουμε στο χώρο της ΝΔ. Τι να πούμε τώρα δηλαδή, ότι ξαφνικά ο Αρι­στε­ρός Βασίλης Οικο­νό­μου είδε το Αρι­στερό φως στο δεξιό χώρο της ΝΔ; Δεν μπο­ρούμε να το πούμε αυτό, προ­φα­νώς κάτι άλλο είναι που τον ανη­συ­χεί και προ­φα­νέ­στατα εκείνο που τον ανη­συ­χεί είναι να μπο­ρέ­σει να δια­τη­ρή­σει τη θέση του. Αυτό δυστυ­χώς, είναι ένα μόνιμο πρό­βλημα. Χρόνια υπο­στη­ρίζω ότι οι άνθρω­ποι που ασχο­λού­νται με την πολι­τική και δεν έχουν επαγ­γέλ­ματα θέλουν να είναι γαν­τζω­μέ­νοι στις καρέ­κλες τους, λόγω ανα­σφά­λειας. Αυτό είναι πολύ κακό και γι΄αυτό και ήμουν πάντα υπέρ της κατάρ­γη­σης του σταυρού ώστε να μην έχει ανάγκη ούτε ο πολι­τι­κός να κάνει εκα­το­ντά­δες ρου­σφέ­τια ή να πουλάει και να που­λιέ­ται στα συμ­φέ­ρο­ντα. Ας ανα­λά­βουν τις ευθύνες τους οι ηγεσίες να ορίζουν τους ικανούς κι αν δεν μπορούν είναι δικό τους το πρό­βλημα και ο λαός θα τους κρίνει.