Νέα Αγορά – Η Τοποθέτηση του Γιώργου Υψηλάντη, επικεφαλής ΡΟΠΟΑΝ

1/. Η ΠΡΟ­ΤΑ­ΣΗ ΤΗΣ ΡΟ­ΠΟ­ΑΝ

-Στό­χοι και προ­τε­ραιό­τη­τες

Η δική μας πρό­τα­ση, βα­σί­ζε­ται στους πο­λι­τι­κούς στό­χους και προ­τε­ραιό­τη­τες που θέ­του­με για το ζή­τη­μα:

Μας εν­δια­φέ­ρει το κτί­ριο, να υπάρ­χει ασφα­λές και ακέ­ραιο, στην μορφή που το κλη­ρο­νο­μή­σα­με ως τόπος, όχι για τα επό­με­να 40 χρό­νια μόνο, αλλά εις το δι­η­νε­κές, έστω κι αν χρεια­στεί να το ξα­να­χτί­σου­με εκ θε­με­λί­ων.

Μας εν­δια­φέ­ρει εκτός από ορό­ση­μο του τόπου μας και στοι­χείο της ιστο­ρί­ας και του πο­λι­τι­σμού μας, να αξιο­ποι­η­θεί ως ερ­γα­λείο στην προ­σπά­θεια ανά­πτυ­ξης της ντό­πιας επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας και της ανά­δει­ξης της πα­ρα­γω­γής του τόπου.

Μας εν­δια­φέ­ρει να έχει έσοδα (εύ­λο­γα, ανά­λο­γα με τις συν­θή­κες της οι­κο­νο­μί­ας και της το­πι­κής αγο­ράς), που θα δια­τί­θε­νται απο­κλει­στι­κά στην συ­νε­χή συ­ντή­ρη­ση και βελ­τί­ω­σή του ή και στην συ­ντή­ρη­ση και βελ­τί­ω­ση άλλων ακι­νή­των του δήμου, αν πε­ρισ­σεύ­ουν.

Τι λέει (συ­νο­πτι­κά κι επι­γραμ­μα­τι­κά) η πρό­τα­σή μας.

Γί­νε­ται έλεγ­χος της στα­τι­κής επάρ­κειας του κτι­ρί­ου και όλων των πα­ραρ­τη­μά­των του.

Συ­ντάσ­σε­ται με­λέ­τη απο­κα­τά­στα­σης της στα­τι­κής επάρ­κειας, ανα­κα­τα­σκευ­ής και ανα­διαρ­ρύθ­μι­σης των προς εκ­με­τάλ­λευ­ση χώρων στη βάση προ­κα­θο­ρι­σμέ­νων χρή­σε­ων, απο­κα­τά­στα­σης και βελ­τί­ω­σης των όψεων και των εγκα­τα­στά­σε­ων εξυ­πη­ρέ­τη­σής του, των υπο­δο­μών και των κοι­νό­χρη­στών του χώρων.

Εξα­σφα­λί­ζε­ται η ανα­γκαία χρη­μα­το­δό­τη­ση (χρη­μα­το­δο­τι­κά ερ­γα­λεία και ίδιοι πόροι).

Το Γρα­φείο Ακί­νη­της Πε­ριου­σί­ας του Δήμου, συ­νε­πι­κου­ρού­με­νο από τις υπό­λοι­πες υπη­ρε­σί­ες όταν απαι­τεί­ται κι έναν νο­μι­κό σύμ­βου­λο του δήμου σε μό­νι­μη βάση, ανα­λαμ­βά­νει τη δια­χεί­ρι­ση των μι­σθώ­σε­ων με βάση την αυ­στη­ρή τή­ρη­ση των νόμων που τις διέ­πουν.

Οι χρή­σεις των κα­τα­στη­μά­των πρέ­πει να είναι στο­χευ­μέ­νες, στην ανά­δει­ξη των προ­ϊ­ό­ντων της ντό­πιας πα­ρα­γω­γής και επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας. (συ­νε­ται­ρι­σμοί και επι­χει­ρή­σεις ντό­πιων αγρο­τι­κών, κτη­νο­τρο­φι­κών προ­ϊ­ό­ντων, το­πι­κών πα­ρα­δο­σια­κών γλυ­κι­σμά­των και εδε­σμά­των, το­πι­κές επι­χει­ρή­σεις οι­κο­τε­χνί­ας, ντό­πιας κε­ρα­μι­κής και γε­νι­κό­τε­ρα καλ­λι­τε­χνι­κής δη­μιουρ­γί­ας, ντε­λι­κα­τέσ­σεν ελ­λη­νι­κών προ­ϊ­ό­ντων, μικρά μπι­στρό, κα­φε­τέ­ριες, με­ζε­δο­πω­λεία, βι­βλιο­πω­λεία, ρα­φτά­δι­κα, αρ­γυ­ρο­χρυ­σο­χο­εία, γρα­φεία πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών από νέους και νέες της Ρόδου, κλπ). Στό­χος δεν είναι μόνο η εί­σπρα­ξη ενοι­κί­ων, αλλά η πα­ρα­χώ­ρη­ση χώρου ανά­δει­ξης και προ­ώ­θη­σης προ­ϊ­ό­ντων που θα βοη­θή­σουν στην ανά­πτυ­ξη και την ευ­η­με­ρία του τόπου. Για ν’ απο­κτή­σει χα­ρα­κτή­ρα, χρώμα και ζωή το μνη­μείο. Για να πά­ψουν οι επι­σκέ­πτες μας να ψω­νί­ζουν στην το­πι­κή αγορά κα­ρι­κα­τού­ρες της άπω ανα­το­λής ή μαϊ­μού­δες της γεί­το­νος χώρας που τους πλα­σά­ρο­νται σή­με­ρα ως σου­βε­νίρ της Ρόδου!

Όλα τα πα­ρα­πά­νω βε­βαί­ως είναι άρ­ρη­κτα δε­μέ­να με την επί­λυ­ση προ­βλη­μά­των της πε­ριο­χής, όπως η ανά­γκη πε­ζο­δρό­μη­σης του κέ­ντρου, η επί­λυ­ση του κυ­κλο­φο­ρια­κού, η μα­ρί­να του Μαν­δρα­κιού, κλπ.

2/. Η ΠΡΟ­ΤΑ­ΣΗ ΤΟΥ ΔΗ­ΜΑΡ­ΧΟΥ

Με αι­τιο­λο­γι­κό ότι:

α- Ο Δήμος Ρόδου, δεν έχει 4,2 εκατ ευρώ, για να συ­νε­φέ­ρει την πε­ριου­σία του

β- Ως δη­μο­τι­κή αρχή, κι αυτό απο­τε­λεί πα­νη­γυ­ρι­κή ομο­λο­γία ανι­κα­νό­τη­τας, δη­λώ­νει αδυ­να­μία να λει­τουρ­γή­σει τα στοι­χειώ­δη. Τι δη­λα­δή; Να πα­ρα­κο­λου­θεί την συ­νέ­πεια από­δο­σης των ενοι­κί­ων και να πα­ρεμ­βαί­νει νο­μι­κά όπου απαι­τεί­ται για την εύ­ρυθ­μη από­δο­ση των ενοι­κί­ων και την απο­βο­λή των ενοι­κια­στών όταν απαι­τεί­ται. Αυτό δη­λα­δή, που κάνει ο τε­λευ­ταί­ος σο­βα­ρός δια­χει­ρι­στής μιας πο­λυ­κα­τοι­κί­ας.

προ­τεί­νει:

την εκ­χώ­ρη­ση της δια­χεί­ρι­σης του ακι­νή­του σε κά­ποιον ιδιώ­τη, ο οποί­ος θα κάνει τα πα­ρα­πά­νω, απο­ξε­νώ­νο­ντας τον Δήμο από την πε­ριου­σία του για τα επό­με­να 40 χρό­νια (!) ένα­ντι ενός ετή­σιου ανταλ­λάγ­μα­τος που δεν δια­φέ­ρει και πολύ από το άθροι­σμα των ει­σπρατ­τό­με­νων σή­με­ρα ενοι­κί­ων (αν βε­βαί­ως υπήρ­χε η βού­λη­ση και η ικα­νό­τη­τα εί­σπρα­ξής τους).

3/. Η ΑΠΑ­ΝΤΗ­ΣΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟ­ΤΑ­ΣΗ ΤΟΥ ΔΗ­ΜΑΡ­ΧΟΥ

Κατ’ αρχήν στις επι­κα­λού­με­νες δι­καιο­λο­γί­ες:

α- Από πού προ­κύ­πτει ότι το κό­στος συ­ντή­ρη­σης, επι­σκευών και ανά­δει­ξης της Νέας Αγο­ράς, είναι 4,2 εκατ ευρώ; Υπάρ­χει κά­ποια με­λέ­τη που να το τεκ­μη­ριώ­νει; Όχι φυ­σι­κά, δεν υπάρ­χει. Τέσ­σε­ρα χρό­νια από την ανά­λη­ψη των κα­θη­κό­ντων σας, δεν εν­δια­φερ­θή­κα­τε ή δεν υπήρ­ξα­τε ικα­νοί να την κά­νε­τε. Τι υπάρ­χει; Μια εκτί­μη­ση κό­στους, ενός μη­χα­νι­κού της αρ­μό­διας υπη­ρε­σί­ας. Όπως λέμε οι μη­χα­νι­κοί, δια πυ­ρο­βο­λι­σμού! Μπο­ρεί λοι­πόν να είναι 2,2 ή και 10,2 εκατ. ευρώ.

Από πού προ­κύ­πτει ο ισχυ­ρι­σμός ότι ο Δήμος δεν έχει αυτά τα χρή­μα­τα και πρέ­πει να τα βάλει κά­ποιος ιδιώ­της; Τζά­μπα θα τα βάλει; Από τις κι­νή­σεις των προ­ε­κλο­γι­κών σας δα­πα­νών, φαί­νε­ται ότι ο Δήμος τα έχει αυτά τα χρή­μα­τα. Μόνο σε πίσ­σες, θα ρί­ξε­τε του­λά­χι­στον 5 εκατ. Και δεν έχετε για τη Νέα Αγορά;

Αλλά ακόμα κι αν δεχθώ ότι δεν σας πε­ρισ­σεύ­ουν, γιατί δεν τα ανα­ζη­τή­σε­τε μέσα από τα διά­φο­ρα χρη­μα­το­δο­τι­κά ερ­γα­λεία; Μα πώς να τα ανα­ζη­τή­σε­τε βέ­βαια, τη στιγ­μή που δεν έχετε με­λέ­τη στα χέρια σας!

Κι αν σώνει και καλά θέ­λα­τε τη μό­χλευ­ση ιδιω­τι­κών κε­φα­λαί­ων, γιατί δεν προ­σφεύ­γα­τε σε ένα ΣΔΙΤ; Και ιδιω­τι­κά κε­φά­λαια θα βρί­σκα­τε και ο Δήμος θα είχε την δια­χεί­ρι­ση του ακι­νή­του του και το εύ­λο­γο τί­μη­μα θα κα­τέ­βα­λε σ’ έναν ορί­ζο­ντα 20-25 χρό­νων, που είναι ο συ­νή­θης για ΣΔΙΤ.

β- Και πάμε στην ομο­λο­γία απο­τυ­χί­ας και έλ­λει­ψης ικα­νό­τη­τάς σας. Τι χρειά­ζε­ται κά­ποιος για να πα­ρα­κο­λου­θεί την ομαλή ροή των μι­σθώ­σε­ων των ακι­νή­των του; Έναν υπάλ­λη­λο να πα­ρα­κο­λου­θεί μήνα-μήνα την κα­τα­βο­λή των ενοι­κί­ων και σε πε­ρί­πτω­ση κα­θυ­στέ­ρη­σης να προ­βαί­νει στις ανα­γκαί­ες ενέρ­γειες με τη βο­ή­θεια ενός δι­κη­γό­ρου του Δήμου; Τι σας λεί­πει; Ο υπάλ­λη­λος ή ο δι­κη­γό­ρος; Έχου­με αρ­κε­τούς κι απ’ τα δύο. Κι ο ιδιώ­της τι πα­ρα­πά­νω θα έκανε; Θα έβαζε και μπρά­βους, να πλα­κώ­νουν τον κ. Κα­τσι­δώ­νη, αν κα­θυ­στε­ρού­σε τα νοί­κια του;

Επει­δή αδυ­να­τώ να πι­στέ­ψω ότι υπάρ­χει τόσο έλειμ­μα ικα­νό­τη­τας εκ μέ­ρους σας, ει­κά­ζω ότι δύο πράγ­μα­τα σας ωθούν σ’ αυτήν την πρό­τα­ση. Το ένα μπο­ρεί να είναι η αδυ­να­μία απο­γα­λα­κτι­σμού από τις πρα­κτι­κές που ακο­λου­θού­σαν οι δη­μο­τι­κές αρχές δια­χρο­νι­κά, που δεν ήθε­λαν να χα­λά­σουν τις καρ­διές τους με κα­νέ­ναν, συ­ντη­ρώ­ντας ένα μι­κρο­ψη­φο­θη­ρι­κό πε­λα­τεια­κό σύ­στη­μα σχέ­σε­ων με τους ενοι­κια­στές. Κι επει­δή αυτό δεν μου προ­κύ­πτει από την έως τώρα στάση σας απέ­να­ντι σ’ αυ­τούς που βγά­λα­τε από τα κα­τα­στή­μα­τα τους, κάτι άλλο πρέ­πει να συμ­βαί­νει. Αυτό το άλλο αδυ­να­τώ να το προσ­διο­ρί­σω και σί­γου­ρα δεν είναι στον χα­ρα­κτή­ρα μου να υιο­θε­τή­σω τα όσα ανα­πό­δει­κτα και ανυ­πό­στα­τα κυ­κλο­φο­ρούν στην πιά­τσα. Εσείς όμως οφεί­λε­τε να μας πείτε ξε­κά­θα­ρα. Δεν μπο­ρεί­τε ή δεν θέ­λε­τε; Και για ποιο λόγο;

γ- Κλεί­νο­ντας δεν μπο­ρού­με να μην σχο­λιά­σου­με την πο­λι­τι­κή διά­στα­ση της πρό­τα­σής σας.

Κύριε Δή­μαρ­χε, αλή­θεια θε­ω­ρεί­τε ότι η πρό­τα­σή σας, έχει κά­ποια ανα­πτυ­ξια­κή στό­χευ­ση; Τι θα φέρει στον τόπο; Επεν­δυ­τι­κά κε­φά­λαια; Θέ­σεις ερ­γα­σί­ας; Μό­χλευ­ση των προ­σπα­θειών των το­πι­κών Μι­κρο­με­σαί­ων Επι­χει­ρή­σε­ων να αυ­ξή­σουν τον κύκλο ερ­γα­σιών τους; Τί­πο­τα απ’ όλα αυτά δεν ισχύ­ει. Το μόνο που ισχύ­ει είναι ότι βά­ζε­τε έναν ει­σπρά­κτο­ρα των ενοι­κί­ων να κάνει τη δου­λειά σας. Αν αυτό σας λεί­πει, ας βά­ζα­τε μια «ει­σπρα­κτι­κή» να το κάνει για σας, όπως κά­νουν οι τρά­πε­ζες. Η ουσία είναι ότι δεν έχετε όραμα, σχέ­διο και τα­κτι­κή για την ανά­πτυ­ξη του τόπου.

Και δεν δι­καιού­στε όντας Δή­μαρ­χος σε απο­δρο­μή, λί­γους μήνες πριν τις εκλο­γές να δε­σμεύ­σε­τε το κο­ρυ­φαίο ακί­νη­το του Δήμου Ρόδου, για τα επό­με­να 40 χρό­νια.

Για την πρό­τα­ση σας, θα επα­να­λά­βω κάτι που έχω ήδη πει: «Θα μπο­ρού­σε να κα­το­χυ­ρω­θεί ως ο ορι­σμός του ανα­πτυ­ξια­κού ορά­μα­τος του κ. Χα­τζη­διά­κου για τον τόπο!»

Κι είναι βε­βαί­ως προ­φα­νές ότι την απορ­ρί­πτου­με και την κα­τα­ψη­φί­ζου­με.