Δημήτρης Πατσιογεώργος: Συμφωνήσει με τον Α.Σ. Ρόδος, αλλά αποφάσισε να σταματήσει το ποδόσφαιρο

Τελικά ο Δημή­τρης Πατσιο­γε­ώρ­γος δεν θα υπε­ρα­σπι­στεί την εστία του Α.Σ. Ρόδος στην νέα αγω­νι­στική περίοδο.

Τα «ελάφια» είχαν συμ­φω­νή­σει προ­φο­ρικά με τον 30χρονο γκολ­κί­περ (έτσι του­λά­χι­στον είχαν αφήσει να διαρ­ρεύ­σει), όμως ο αθλητής απο­φά­σισε να στα­μα­τή­σει την ενα­σχό­λησή του με το ποδό­σφαιρο, απο­κα­λύ­πτο­ντας την απόφασή του με ανάρ­τηση στο προφίλ που δια­τη­ρεί σε ιστο­σε­λίδα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, ανα­φέ­ρο­ντας τα ακό­λουθα:

«Το δια­πραγ­μα­τευό­μουν με τον εαυτό μου τα τελευ­ταία 2 χρόνια και ήρθε η στιγμή για αυτή την δύσκολη απόφαση σε μια ηλικία παρα­γω­γική ποδο­σφαι­ρικά να στα­μα­τήσω αυτό που λάτρεψα από μικρό παιδάκι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Θυμάμαι στα 14-15 να λέω ‘’Θεέ μου να γίνω επαγ­γελ­μα­τίας ποδο­σφαι­ρι­στής και δεν θέλω τίποτα άλλο’’ (θα ταυ­τί­ζο­νται πολλοί). Το κατά­φερα γρήγορα και ύστερα λες. Τι, αυτό ήτανε;

Οι στόχοι και τα όνειρα μεγα­λώ­νουν στη συνέ­χεια κι όταν αφο­σιώ­νε­σαι, δου­λεύ­εις και έχεις εξέλιξη θες να φτάσεις όσο πιο ψηλά. Υπάρ­χουν άνθρω­ποι που από το ξεκί­νημα πίστε­ψαν σε εμένα πάρα πολύ και ακόμη και σήμερα αν με συνα­ντή­σουν θα μου πουν εσύ γιατί δεν έφτασες εκεί; Θα έπρεπε να παίζεις πολύ ψηλό­τερα. Με στε­νο­χω­ρεί, η αλήθεια είναι αλλά ξέρω ότι ήταν κυρίως από δικά μου λάθη που από κάποια έμαθα, από κάποια όχι.

Αλλά το ποδό­σφαιρο είναι γιορτή, κύριοι, είναι χαρά, είναι όνειρα όπου και αν παίζεις.

Αν το σκεφτώ ,νομίζω όλοι μας, το χαι­ρό­μα­σταν περισ­σό­τερο μικροί στην αλάνα με τους φίλους μας και ακόμη και σαν επάγ­γελμα προ­σπα­θούσα να το βλέπω έτσι. Δυστυ­χώς ειδικά στο ποδό­σφαιρο όπως και στη ζωή δεν είναι όλα ρόδινα.

Θα τολμήσω να πω πως ένας χαρα­κτή­ρας καθαρός, όποια θέση και αν κατέχει ποδο­σφαι­ρικά έχει περισ­σό­τερα εμπόδια σε έναν χώρο όπως αυτός.

Στα­μα­τάω έτσι όπως ακριβώς θέλω, για αυτό το λόγο γράφω αυτά που γράφω. Στα­μα­τάω πρω­τα­θλη­τής αγω­νι­στικά αλλά κυρίως ηθικά.

Στα­μα­τάω όντας σε καλή ηλικία και κατά­σταση έχοντας προ­τά­σεις με καλά χρήματα για τα δεδο­μένα που επι­κρα­τούν και χωρίς να έχω εξα­σφα­λι­σμένο τίποτα. Στα­μα­τάω με το κεφάλι όσο πιο ψηλά μπο­ρούσα να φαντα­στώ χωρίς ποτέ μου να μπω σε κυκλώ­ματα.

Χωρίς διπλω­μα­τία και συμπε­ρι­φο­ρές για φου­στα­νά­κια.

Στα­μα­τάω έχοντας κρα­τή­σει χαρα­κτήρα ήθος και αλήθεια μέσα σε έναν βούρκο πονη­ριάς, ψευτιάς και ρου­φια­νιάς, μέσα σε ένα βούρκο που στην ουσία παλεύ­εις να βγεις από εκεί να φτάσεις σε ένα υψη­λό­τερο επίπεδο για να αρχί­σεις να το απο­λαμ­βά­νεις, πράγμα που το έχουν κατα­φέ­ρει αρκετοί και πραγ­μα­τικά είναι άξιοι θαυ­μα­σμού, ειδι­κό­τερα εκείνοι που είναι σωστά πρότυπα και δια­τή­ρη­σαν τον χαρα­κτήρα τους.

Υπάρχει βέβαια και λίγο ελπίδα μέσα σε αυτό τον βούρκο, ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ!

Γνώρισα και ανθρώ­πους που κρατάνε ένα επίπεδο που ξέρουν να επι­πλέ­ουν και στα σκατά και ας νομί­ζουν οι υπό­λοι­ποι το αντί­θετο.

ΥΓ: Σε αυτούς που ανήκουν σε κυκλώ­ματα και ξέρουμε όλοι τι κάνουν σε αγώνες κτλ.

Σκε­φτή­κανε ποτέ αυτοί ότι ο συμπαί­κτης τους, ο παίκτης τους, ο εργα­ζό­με­νος τους, που μπορεί να είναι ένα παιδί 18, 20, 22 ετών, έχει ιδρώσει, έχει ματώσει, έχει θυσιά­σει, έχει ΟΝΕΙΡΑ, και αυτοί παίζουν με αυτά για προ­σω­πικό τους κέρδος;

Το αναφέρω γιατί το έζησα και εγώ όπως και άλλα παιδιά σε μικρή ηλικία, με τρώει χρόνια και κόστισε ακριβά, και σίγουρα θα τρώει και άλλα παιδιά που ίσως να τα παρά­τη­σαν σε εκείνο το σημείο τόσο νωρίς.

Μίζες κτλ δεν θα τα αναλύσω.

Πραγ­μα­τικά στε­να­χω­ριέ­μαι για ορι­σμένα παιδιά είτε ποδο­σφαι­ρι­στές, είτε σε αλλά πόστα που παλεύ­ουν αγνά και ρομα­ντικά στο βούρκο της Β’ και Γ’ Εθνικής, εύχομαι να παρα­μεί­νουν δυνατοί και ακέ­ραιοι.

Θέλει στομάχι και ψυχραι­μία. Εγώ δεν είχα το δεύτερο για μεγάλο διά­στημα.

Καλή συνέ­χεια με υγεία και αγάπη».