ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Με στρατιωτικές τιμές η κηδεία του στρατηγού Κωνσταντίνου Κόρκα: «Υπήρξε ο τελευταίος ίσως μιας ηρωικής γενιάς»

news room 7 λεπτά ανάγνωση
Κόρκα κηδεία

Τον επι­κή­δειο λόγο απηύ­θυνε ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρα­τη­γός Κων­στα­ντί­νος Φλώρος.

Την Τρίτη 31 Μαΐου 2022, ο Υπουρ­γός Εθνικής Αμύνης κ. Νικό­λαος Πανα­γιω­τό­που­λος, ο Υφυ­πουρ­γός Εθνικής Άμυνας κ. Νικό­λαος Χαρ­δα­λιάς και o Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρα­τη­γός Κων­στα­ντί­νος Φλώρος παρέ­στη­σαν στην Εξόδιο Ακο­λου­θία του Στρα­τη­γού Κων­στα­ντί­νου Κόρκα, που τελέ­σθηκε στο Κοι­μη­τή­ριο Παπάγου.

Στον εκλι­πό­ντα απε­δό­θη­σαν οι προ­βλε­πό­με­νες τιμές και η τελετή πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε δημοσία δαπάνη με μέριμνα των Ενόπλων Δυνά­μεων.

Ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρα­τη­γός Κων­στα­ντί­νος Φλώρος απηύ­θυνε τον επι­κή­δειο λόγο. «Ένας τέτοιος εκλε­κτός άνδρας, ένας πραγ­μα­τικά μεγάλος Έλληνας υπήρξε ο Ιερο­λο­χί­της, Κατα­δρο­μέας και Ήρωας Στρα­τη­γός Κων­στα­ντί­νος Κόρκας, τον οποίο σήμερα με οδύνη και θλίψη απο­χαι­ρε­τούμε».

«Ο αεί­μνη­στος Στρα­τη­γός Κων­στα­ντί­νος Κόρκας υπήρξε ο τελευ­ταίος ίσως μιας ηρωικής και δοξα­σμέ­νης Γενιάς που την επέλεξε η Μοίρα αλλά κι η ίδια αντα­πο­κρί­θηκε σ’ αυτό το κάλεσμα και επέλεξε να ζήσει μέσα στον κίνδυνο, προ­κει­μέ­νου να οδη­γή­σει την Ελλάδα στην Ελευ­θε­ρία. Και το έκανε. Το έκανε με κόπο, ιδρώτα και πολύ αίμα», ανέφερε επίσης στον επι­κή­δειο λόγο του ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ.

 

Στην Εξόδιο Ακο­λου­θία παρευ­ρέ­θη­σαν επίσης οι Βου­λευ­τές κ. Γεώρ­γιος Κου­μου­τσά­κος και κ. Κων­στα­ντί­νος Μπο­γδά­νος, ο Αρχηγός ΓΕΣ Αντι­στρά­τη­γος Χαρά­λα­μπος Λαλού­σης, ο Αρχηγός ΓΕΑ Αντι­πτέ­ραρ­χος (Ι) Θεμι­στο­κλής Μπου­ρο­λιάς ο Υπαρ­χη­γός ΓΕΝ Υπο­ναύ­αρ­χος Γεώρ­γιος Καμπου­ρά­κης ΠΝ ως εκπρό­σω­πος του Αρχηγού ΓΕΝ, ο Γενικός Επι­θε­ω­ρη­τής Στρατού – Διοι­κη­τής Δόγ­μα­τος και Εκπαί­δευ­σης (ΓΕΠΣ-ΔΙΔΟΕ) Αντι­στρά­τη­γος Νικό­λαος Φλάρης, ο Διοι­κη­τής της Διοί­κη­σης Ειδικού Πολέμου (ΔΕΠ) του ΓΕΕΘΑ Αντι­στρά­τη­γος Γεώρ­γιος Τσι­τσι­κώ­στας, ο Επί­τι­μος ΑΓΕΣ Στγος ε.α Φρα­γκού­λης Σ. Φράγκος, ο τέως ΥΦΕΘΑ και Επί­τι­μος ΑΓΕΣ Στγος ε.α Αλκι­βιά­δης Στε­φα­νής, εν ενερ­γεία και εν απο­στρα­τεία Αξιω­μα­τι­κοί.

Ανα­λυ­τικά ο επι­κή­δειος που απηύ­θυνε ο Αρχηγός ΓΕΕΘ για τον στρα­τηγό Κων­στα­ντίνο Κόρκα:

Κυρίες και κύριοι,

Από τα κλασικά χρόνια της ελλη­νι­κής αρχαιό­τη­τας, από τα χρόνια του Λυσία και του Περικλή, οι Έλληνες συνή­θι­ζαν να εκφω­νούν επι­τά­φιους λόγους προς τιμήν εκλε­κτών συμπο­λι­τών τους, προ­κει­μέ­νου να απα­θα­να­τί­σουν τον εξαί­ρετο βίο τους στη συλ­λο­γική εθνική μνήμη.

Ένας τέτοιος εκλε­κτός άνδρας, ένας πραγ­μα­τικά μεγάλος Έλληνας υπήρξε ο Ιερο­λο­χί­της, Κατα­δρο­μέας και Ήρωας Στρα­τη­γός Κων­στα­ντί­νος Κόρκας, τον οποίο σήμερα με οδύνη και θλίψη απο­χαι­ρε­τούμε. Τα τρία αυτά εξόχως τιμη­τικά επίθετα, «Ιερο­λο­χί­της», «Κατα­δρο­μέας» και «Ήρωας», που κοσμού­σαν και λάμπρυ­ναν το όνομα και το βαθμό του όσο ήταν μαζί μας, θα συνο­δεύ­ουν πλέον αιωνίως και εις το διη­νε­κές τη μνήμη του. Κάθε ένα από αυτά αντι­στοι­χεί στους τρεις μεγί­στους και κορυ­φαί­ους τίτλους που κέρδισε «με το σπαθί και με το αίμα του» κυριο­λε­κτικά, αφού τραυ­μα­τί­στηκε δύο φορές πάνω στη μάχη.

Ο αεί­μνη­στος Στρα­τη­γός Κων­στα­ντί­νος Κόρκας υπήρξε ο τελευ­ταίος ίσως μιας ηρωικής και δοξα­σμέ­νης Γενιάς που την επέλεξε η Μοίρα αλλά κι η ίδια αντα­πο­κρί­θηκε σ’ αυτό το κάλεσμα και επέλεξε να ζήσει μέσα στον κίνδυνο, προ­κει­μέ­νου να οδη­γή­σει την Ελλάδα στην Ελευ­θε­ρία. Και το έκανε. Το έκανε με κόπο, ιδρώτα και πολύ αίμα!!!

Ακο­λου­θώ­ντας κάποιος τα βαθιά χνάρια του βίου του ανδρός, ακο­λου­θεί ουσια­στικά τα χνάρια του θρύλου και της Ιστο­ρίας. Κι αυτό γιατί αξιώ­θηκε να δώσει το δυνα­μικό «παρών» στα μεγάλα γεγο­νότα που σημά­δε­ψαν την Ιστορία της Νεό­τε­ρης Ελλάδας, να γνω­ρί­σει πολύ σημα­ντι­κούς ανθρώ­πους και να συνυ­πη­ρε­τή­σει μαζί τους εν Όπλοις διά πυρός και σιδήρου… Το πέρασμά του, από όπου κι αν πέρασε, μια πραγ­μα­τική ευλογία για την Πατρίδα και τις Ένοπλες Δυνά­μεις.

Το 1941 τον βρί­σκουμε πρω­το­ετή Εύελπι στο Κολυ­μπάρι των Χανίων να πολεμά ως διμοι­ρί­της τους Ναζί εισβο­λείς κατά την επική μάχη της Κρήτης, όπου θα λάβει το βάπτι­σμα του πυρός. Μέσα στην κόλαση του Κρη­τι­κού Έπους! Μετά την πύρρειο νίκη των Γερ­μα­νών θα επι­στρέ­ψει στην Αθήνα και από εκεί, φλε­γό­με­νος από πόθο για ελευ­θε­ρία και δράση, θα μεταβεί κρυφά, μέσω Μικράς Ασίας και Κύπρου, στη Μέση Ανατολή προ­κει­μέ­νου να συνε­χί­σει από εκεί τον Αγώνα για την Πατρίδα. Τον αγώνα για τον ελεύ­θερο κόσμο. Φτά­νο­ντας στη Χάιφα του Ισραήλ, εντάσ­σε­ται στο 5ο Τάγμα της 2 ης Ελλη­νι­κής Ταξιαρ­χίας που βρι­σκό­ταν στην περιοχή. Όταν εκδί­δε­ται η διαταγή για την εθε­λο­ντική συγκρό­τηση ενός Λόχου Επι­λέ­κτων, θα είναι από τους πρώτους που θα σπεύ­σουν να εντα­χθούν σε αυτόν, δείγμα κι αυτό της πύρινης και ατρό­μη­της καρδιάς του και του ατσά­λι­νου χαρα­κτήρα του. Στις 12 Σεπτεμ­βρίου του 1942 θα συνα­ντή­σει τον θρυλικό Συνταγ­μα­τάρχη Χρι­στό­δουλο Τσι­γά­ντε και θα τον ακο­λου­θή­σει ως πιστός και φιλό­τι­μος στρα­τιώ­της στον Πόλεμο ως μέλος του Ιερού Λόχου της Μέσης Ανα­το­λής.

Η εκπαί­δευση στις ανορ­θό­δο­ξες πολε­μι­κές τακτι­κές θα ται­ριά­ξει αμέσως με τον παρά­τολμο χαρα­κτήρα του. Γι’ αυτό και θα είναι από τους πρώτους που θα λάβουν εκπαί­δευση αλε­ξι­πτω­τι­στή, πραγ­μα­το­ποιώ­ντας άλμα στον κόλπο του Σουέζ. Τυχεροί αυτοί που τον έχουν ακούσει να τα εξι­στο­ρεί. Πραγ­μα­τικά τυχεροί!!!

Ως Ιερο­λο­χί­της της Μέσης Ανα­το­λής θα πολε­μή­σει στην πρώτη γραμμή του Μετώπου στα σύνορα Λιβύης και Τυνη­σίας, θα συμ­με­τά­σχει στη φοβερή μάχη του Κσαρ Ριλάν και θα φθάσει ως απε­λευ­θε­ρω­τής μέχρι την αρχαία Καρ­χη­δόνα. Ως Ιερο­λο­χί­της του Ελλη­νι­κού Αρχι­πε­λά­γους στη συνέ­χεια θα πραγ­μα­το­ποι­ή­σει πολε­μικό άλμα πάνω από τη Σάμο, θα συμ­με­τά­σχει στις κατα­δρο­μι­κές επι­χει­ρή­σεις για την απε­λευ­θέ­ρωση των νησιών μας και θα αξιωθεί να είναι παρών κατά την υπο­γραφή της παρά­δο­σης των Γερ­μα­νι­κών Φρουρών της Δωδε­κα­νή­σου που έλαβε χώρα στη Σύμη, μαζί με τον Διοι­κητή του τον Χρι­στό­δουλο Τσι­γά­ντε.

Ως Αξιω­μα­τι­κός των νεό­τευ­κτων τότε Κατα­δρο­μών, των θρυ­λι­κών Λοκα­τζή­δων, ως Διοι­κη­τής του 14ου Λόχου Ορεινών Κατα­δρο­μών, θα δια­πρέ­ψει κατά τις επι­χει­ρή­σεις της περιό­δου 1946-1949, πιστο­ποιώ­ντας την ηρωική του δράση με τα τραύ­ματα τα οποία υπέστη στα πεδία των μαχών. Μετά το πέρας των επι­χει­ρή­σεων θα διοι­κή­σει επί­λε­κτες Μονάδες, όπως την Τρίτη Μοίρα Αμφί­βιων Κατα­δρο­μών, θα δια­τε­λέ­σει πρώτος Διοι­κη­τής του Δ΄ Σώματος Στρατού, της 1ης Στρα­τιάς, για να κλείσει τη λαμπρή στα­διο­δρο­μία του ως Γενικός Επι­θε­ω­ρη­τής Στρατού και να απο­στρα­τευ­τεί με το βαθμό του Αντι­στρα­τή­γου και τον τίτλο του «Επί­τι­μου Διοι­κη­τού 1ης Στρα­τιάς». Ο αεί­μνη­στος Στρα­τη­γός έζησε μια ζωή -θα λέγα­με­μυ­θι­στο­ρη­μα­τική μέσα στη στρα­τιω­τική δράση, στη φωτιά και στον κίνδυνο. Μια ζωή μακρά, μια ζωή έντονη, μια ζωή γεμάτη με ανι­διο­τελή εθνική προ­σφορά, μια ζωή γεμάτη με Ελλάδα, μια ζωή πραγ­μα­τικά αξιο­ζή­λευτη. Ποιος αλήθεια από μας δεν ζηλεύει μια τέτοια ζωή; Και ο επί­γειος βίος του έκλεισε με τον καλύ­τερο ίσως και πλέον τιμη­μένο τρόπο, αφού πέρασε στην αιω­νιό­τητα λίγα λεπτά αφότου τίμησε τους πεσό­ντες συμπο­λε­μι­στές του προχτές στο Καβούρι, στο ετήσιο Μνη­μό­συνο των πεσό­ντων Ιερο­λο­χι­τών και Κατα­δρο­μέων.

Έπραξε για τελευ­ταία φορά το καθήκον του εδώ στη γη κι ύστερα η Ψυχή του, η μεγάλη αυτή Ελλη­νική Ψυχή, φτε­ρού­γισε στους ουρα­νούς για να λάβει τη θέση της εκεί ψηλά, πολύ ψηλά, εκεί που βρί­σκε­ται το Πάνθεον των Αθά­να­των Ηρώων του Έθνους. Μαζί μ’ αυτούς που όσο ήταν εν ζωή δεν κου­ρα­ζό­ταν να επαινεί και να θαυ­μά­ζει και είναι τυχεροί όσοι είχαν το προ­νό­μιο να τον ακού­σουν από πρώτο χέρι. Είχα τη μεγάλη τιμή να τον ζήσω από κοντά, είχα το μεγάλο προ­νό­μιο να με τιμήσει με τη φιλία του, είχα την τύχη να μαθη­τεύσω κοντά του και να γνωρίσω από πρώτο χέρι την βαθιά πατριω­τική και διδα­κτική προ­σω­πι­κό­τητά του. Τον άκουγα και ταξί­δευα νοερά στα πεδία των μαχών, στις ερήμους, τα βουνά και τα βράχια που βρέθηκε με το όπλο στο χέρι. Με το όπλο στο χέρι και την Ελλάδα στην καρδιά του.

Ο χαρα­κτή­ρας του μαχη­τι­κός, χει­μαρ­ρώ­δης και ακα­τά­βλη­τος. Η ψυχή του φλογερή, γεμάτη σφρίγος νεανικό, φωτι­ζό­ταν από τη λάμψη ανω­τέ­ρων ιδα­νι­κών. Το στόμα του ασί­γα­στος κήρυκας αρχών και αξιών. Και το μυαλό του πάντοτε διαυγές και λαμπερό, πλημ­μυ­ρι­σμένο με ένδοξες μνήμες, λει­τουρ­γούσε για μας τους νεό­τε­ρους σαν μια ζωντανή, πολυ­σέ­λιδη και υπερ­πο­λύ­τιμη εθνική βιβλιο­γρα­φία. Αεί­μνη­στε Στρα­τηγέ, Ιερο­λο­χίτη, Κατα­δρο­μέα και Ήρωα Στρα­τηγέ, Τίμησες τη στολή του Έλληνος Αξιω­μα­τι­κού και το Εθνό­σημο όσο λίγοι. Το παρά­δειγμά σου φάρος και δείκτης αλά­θη­τος φωτίζει και θα φωτίζει σαν δυνατός προ­βο­λέας την τραχιά οδό της Τιμής και του Χρέους που είμαστε προ­ο­ρι­σμέ­νοι να πορευ­τούμε. Και θα την πορευ­τούμε έως τέλους, να είσαι βέβαιος.

Η Ελλάς, οι Ένοπλες Δυνά­μεις της και ειδικά οι Κατα­δρο­μές, πεν­θούνε, σε ευγνω­μο­νούν και σ’ απο­χαι­ρε­τούν. Σ’ απο­χαι­ρε­τούν με συγκί­νηση και υπε­ρη­φά­νεια, ως έναν από τους εκλε­κτούς, έναν από εκεί­νους που ο αρχαίος Λυσίας τους απο­κα­λεί μακά­ριους και αξιο­ζή­λευ­τους, επι­ση­μαί­νο­ντας γι’ αυτούς στον Επι­τά­φιό του:

«Νομίζω πως μόνον τέτοιοι άνθρω­ποι είναι καλύ­τερο να γεν­νιού­νται, οι οποίοι αν και έλαβαν θνητά σώματα, άφησαν αθάνατη μνήμη εξαι­τίας της ανδρείας τους» Αντίο Στρα­τηγέ, αντίο Μέντορα, φίλε, πατέρα, αδελφέ εν Όπλοις!! Αντίο Μεγάλε και Πανάξιε Έλληνα! Αντίο Άξιο Τέκνο της Πατρί­δος! Σε ευχα­ρι­στώ για όλα! Αιωνία να είναι η Μνήμη σου. ΑΙΩΝΙΑ! ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.