Κι ένα καλό νέο

Ένα από τα υψη­λό­τε­ρα πο­σο­στά βι­βι­λιό­φι­λων κα­τα­γρά­φο­νται στην Ελ­λά­δα, σύμ­φω­να με στοι­χεία της Eurostat. Πέμ­πτοι στη λίστα, των ευ­ρω­παϊ­κών χωρών, με τους Ελ­λη­νες να απα­ντούν ότι το διά­βα­σμα των βι­βλί­ων είναι μία από τις κύ­ριες ασχο­λί­ες στις οποί­ες αφιε­ρώ­νουν χρόνο. Το πιο εντυ­πω­σια­κό που προ­κύ­πτει από τα στοι­χεία είναι ότι τα πε­ρισ­σό­τε­ρα νοι­κο­κυ­ριά στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση ξο­δεύ­ουν πε­ρισ­σό­τε­ρα χρή­μα­τα για βι­βλία, εφη­με­ρί­δες και γρα­φι­κή ύλη από ότι ξο­δεύ­ουν για δια­κο­πές. Αν έχεις ένα κήπο και μια βι­βλιο­θή­κη, έχεις όλα όσα σου χρειά­ζο­νται έλεγε ο Κι­κέ­ρων.  Ένα… «βι­βλιο­φα­γείο» όπως θα λέ­γα­με σή­με­ρα. Σαν αυτό που πε­ρι­γρά­φει η συγ­γρα­φέ­ας παι­δι­κών βι­βλί­ων Λότυ Πέ­τρο­βιοτς:  « Για σκέ­ψου όμως να υπήρ­χε στ’ αλή­θεια ένα «βι­βλιο­φα­γείο»! Θα ήταν το μα­γα­ζί το ονεί­ρων μου!  Αν άνοι­γαν μά­λι­στα και πε­ρισ­σό­τε­ρα – γιατί όχι μια αλυ­σί­δα «βι­βλιο­φα­γεί­ων» – ακόμα κα­λύ­τε­ρα! Θα εί­χα­με πα­ντού κα­τα­στή­μα­τα να μπαί­νουν οι «βι­βλιο­φά­γοι» και να τρώνε «της ώρας» ότι βι­βλίο θα ήθε­λαν! Κι έπει­τα να παίρ­νουν φα­γη­τό και για το σπίτι. Χρυ­σές δου­λειές θα έκα­ναν αυτά τα μα­γα­ζιά. ΄Ισως μά­λι­στα ν’ άρ­χι­ζαν και τη δια­νο­μή «κατ’ οίκον» με μη­χα­νά­κια. Γιατί, όπως συμ­βαί­νει πάντα με όσους κα­τα­βρο­χθί­ζουν βι­βλία, όσο πε­ρισ­σό­τε­ρα θα έτρω­γαν οι πε­λά­τες, τόσο θα τους άνοι­γε η όρεξη γι’ ακόμα πιο πολλά, αφού οι «βι­βλιο­φά­γοι» ούτε χορ­ταί­νουν ούτε βα­ρυ­στο­μα­χιά­ζουν ποτέ, σαν τους λαί­μαρ­γους που πα­ρα­φορ­τώ­νουν το στο­μά­χι τους με τις συ­νη­θι­σμέ­νες τρο­φές. Αντί­θε­τα – το ξέ­ρε­τε, βέ­βαια! – όσο πιο πολλά βι­βλία «τρώνε» οι «βι­βλιο­φά­γοι», τόσο πιο πολύ «πει­νά­νε» και τόσο πιο ανά­λα­φροι νιώ­θουν από τη χαρά που τους δίνει το διά­βα­σμα. Αυτή θα ήταν η ιδα­νι­κή εί­σο­δος! Εγώ πά­ντως όλο κι ελ­πί­ζω πως κά­ποια μέρα θα δούμε ν’ ανοί­γει το πρώτο «βι­βλιο­φα­γείο»! Και το μα­γα­ζί των ονεί­ρων μου να γί­νε­ται πραγ­μα­τι­κό­τη­τα!»