Τσίπρας στην Le Monde: Η συμφωνία δεν εξαρτάται μόνο από εμάς

«Η Ευ­ρώ­πη βρί­σκε­ται σε σταυ­ρο­δρό­μι», το­νί­ζει ο πρω­θυ­πουρ­γός, Αλέ­ξης Τσί­πρας, σε άρθρο του στη γαλ­λι­κή εφη­με­ρί­δα Le Monde, στέλ­νο­ντας σαφή μη­νύ­μα­τα ότι πρέ­πει να επι­κρα­τή­σει η στρα­τη­γι­κή του ρε­α­λι­σμού για μια Ευ­ρώ­πη της αλ­λη­λεγ­γύ­ης, της ισό­τη­τας και της δη­μο­κρα­τί­ας.

   Στο εκτε­νές άρθρο του με τίτλο: «Η Ευ­ρώ­πη σε σταυ­ρο­δρό­μι», ο κ. Τσί­πρας ση­μειώ­νει ότι «μετά από τις σο­βα­ρές πα­ρα­χω­ρή­σεις της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης η από­φα­ση είναι στα χέρια όχι των θε­σμών που άλ­λω­στε -με εξαί­ρε­ση την Ευ­ρω­παϊ­κή Επι­τρο­πή- δεν εκλέ­γο­νται και δεν λο­γο­δο­τούν στους λαούς, αλλά στα χέρια των ηγε­τών της Ευ­ρώ­πης». «Ποια στρα­τη­γι­κή θα επι­κρα­τή­σει;», ανα­φέ­ρει, και συ­νε­χί­ζει: «Εκεί­νη του ρε­α­λι­σμού για μια Ευ­ρώ­πη της αλ­λη­λεγ­γύ­ης, της ισό­τη­τας και της δη­μο­κρα­τί­ας ή η στρα­τη­γι­κή της ρήξης και της δι­χο­τό­μη­σης;», για να ση­μειώ­σει ότι «αν κά­ποιοι, πά­ντως, νο­μί­ζουν ή, θέ­λουν να πι­στεύ­ουν, ότι η από­φα­ση αυτή αφορά απο­κλει­στι­κά και μόνο την Ελ­λά­δα δια­πράτ­τουν με­γά­λος λάθος». «Θα τους πρό­τει­να», συ­μπλη­ρώ­νει, «απλώς να ξα­να­δια­βά­σουν το αρι­στούρ­γη­μα του Χέ­μιν­γου­εϊ: “Για ποιον χτυπά η κα­μπά­να;”».

   Οι δύο στρα­τη­γι­κές

   O κ. Τσί­πρας επι­ση­μαί­νει ότι «το ζή­τη­μα της Ελ­λά­δας δεν αφορά απο­κλει­στι­κά την Ελ­λά­δα, αλλά απο­τε­λεί το επί­κε­ντρο της σύ­γκρου­σης δύο εκ δια­μέ­τρου αντί­θε­των στρα­τη­γι­κών για το μέλ­λον της ευ­ρω­παϊ­κής ενο­ποί­η­σης». Η πρώτη στρα­τη­γι­κή επι­διώ­κει την εμ­βά­θυν­ση της ευ­ρω­παϊ­κής ενο­ποί­η­σης σε ένα πλαί­σιο ισό­τη­τας και αλ­λη­λεγ­γύ­ης με­τα­ξύ των λαών και των πο­λι­τών της. Η δεύ­τε­ρη στρα­τη­γι­κή επι­διώ­κει τη διά­σπα­ση και τον δι­χα­σμό της Ευ­ρω­ζώ­νης και συ­να­κό­λου­θα της ΕΕ.

   Οι υπέρ­μα­χοι της πρώ­της στρα­τη­γι­κής, ση­μειώ­νει ο πρω­θυ­πουρ­γός, «ξε­κι­νούν από το δε­δο­μέ­νο ότι δεν είναι δυ­να­τό να ζη­τεί­ται από τη νέα ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση να κάνει τα ίδια με την προη­γού­με­νη -η οποία, δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με, απέ­τυ­χε πα­τα­γω­δώς». Και ξε­κι­νούν από αυτό το δε­δο­μέ­νο, γιατί δια­φο­ρε­τι­κά, όπως ση­μειώ­νει ο κ. Τσί­πρας, «θα έπρε­πε να κα­ταρ­γή­σου­με τις εκλο­γές σε όσες χώρες βρί­σκο­νται σε πρό­γραμ­μα», «να απο­δε­χτού­με, δη­λα­δή, να διο­ρί­ζο­νται οι υπουρ­γοί και οι πρω­θυ­πουρ­γοί από τους θε­σμούς και οι πο­λί­τες να απο­στε­ρού­νται από το δι­καί­ω­μα του εκλέ­γειν μέχρι την ολο­κλή­ρω­ση του προ­γράμ­μα­τος». Αυτό ση­μαί­νει, συ­νε­χί­ζει την ολο­κλη­ρω­τι­κή κα­τάρ­γη­ση της δη­μο­κρα­τί­ας στην Ευ­ρώ­πη, το τέλος κάθε προ­σχή­μα­τος και την αρχή μιας διά­σπα­σης και ενός απα­ρά­δε­κτου δι­χα­σμού της Ενω­μέ­νης Ευ­ρώ­πης. «Ση­μαί­νει εν τέλει την αρχή για τη δη­μιουρ­γία ενός τε­χνο­κρα­τι­κού τε­ρα­τουρ­γή­μα­τος, που θα οδη­γή­σει σε μια Ευ­ρώ­πη εντε­λώς ξένη προς τις ιδρυ­τι­κές της αξίες», το­νί­ζει.

   «Η δεύ­τε­ρη στρα­τη­γι­κή επι­διώ­κει ακρι­βώς αυτό: Τη διά­σπα­ση και τον δι­χα­σμό της Ευ­ρω­ζώ­νης και συ­να­κό­λου­θα της Ε.Ε.», ση­μειώ­νει. Ο κ. Τσί­πρας το­νί­ζει ότι «πρώτο βήμα προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση είναι η δη­μιουρ­γία μιας Ευ­ρω­ζώ­νης δύο τα­χυ­τή­των, όπου ο σκλη­ρός πυ­ρή­νας θα θέτει σκλη­ρούς κα­νό­νες λι­τό­τη­τας και προ­σαρ­μο­γής και θα διο­ρί­ζει έναν Υπε­ρυ­πουρ­γό Οι­κο­νο­μι­κών της Ευ­ρω­ζώ­νης με απε­ριό­ρι­στη εξου­σία, με τη δυ­να­τό­τη­τα δη­λα­δή να απορ­ρί­πτει ακόμη και προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς κυ­ρί­αρ­χων κρα­τών που δεν ευ­θυ­γραμ­μί­ζο­νται με τα δόγ­μα­τα του ακραί­ου νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού».

   Υπο­γραμ­μί­ζει ακόμα ότι για όσες χώρες αρ­νού­νται να υπο­κύ­ψουν στη νέα εξου­σία «η λύση θα είναι απλή: Σκλη­ρή τι­μω­ρία. Υπο­χρε­ω­τι­κή λι­τό­τη­τα. Και, ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο, πε­ριο­ρι­σμοί στην κί­νη­ση κε­φα­λαί­ων, πει­θαρ­χι­κές κυ­ρώ­σεις, πρό­στι­μα, ακόμη και πα­ράλ­λη­λο νό­μι­σμα. Έτσι οι­κο­δο­μεί­ται η νέα ευ­ρω­παϊ­κή εξου­σία με πρώτο θύμα την Ελ­λά­δα η οποία στο μυαλό αρ­κε­τών απο­τε­λεί χρυσή ευ­και­ρία πα­ρα­δειγ­μα­τι­σμού για όλους τους υπο­ψή­φιους απεί­θαρ­χους». Ο Έλ­λη­νας πρω­θυ­πουρ­γός το­νί­ζει ότι, ωστό­σο, το πρό­βλη­μα που δεν φαί­νε­ται να λαμ­βά­νει υπόψη της η δεύ­τε­ρη στρα­τη­γι­κή «είναι το υψηλό ρίσκο που επω­μί­ζε­ται και τους τε­ρά­στιους κιν­δύ­νους που εγκυ­μο­νεί». «Διότι», επι­ση­μαί­νει, «όχι μόνο δια­κιν­δυ­νεύ­ει να απο­τε­λέ­σει την αρχή του τέ­λους για το εγ­χεί­ρη­μα της ενω­μέ­νης Ευ­ρώ­πης, με­τα­τρέ­πο­ντας την ευ­ρω­ζώ­νη από νο­μι­σμα­τι­κή ένωση σε ζώνη συ­ναλ­λαγ­μα­τι­κών ισο­τι­μιών, αλλά επί­σης πυ­ρο­δο­τεί και μια δια­δι­κα­σία οι­κο­νο­μι­κής και πο­λι­τι­κής αβε­βαιό­τη­τας που είναι πολύ πι­θα­νό να με­τα­σχη­μα­τί­σει πλή­ρως τις οι­κο­νο­μι­κές και πο­λι­τι­κές ισορ­ρο­πί­ες σε ολό­κλη­ρη τη Δύση».

   Νέα συμ­φω­νία για επι­στρο­φή στην ανά­πτυ­ξη, εντός του ευρώ, με βιώ­σι­μο οι­κο­νο­μι­κό πρό­γραμ­μα

   Ο πρω­θυ­πουρ­γός επι­ση­μαί­νει ότι στις 25 Γε­νά­ρη ο λαός τόλ­μη­σε να αμ­φι­σβη­τή­σει τον μο­νό­δρο­μο της σκλη­ρής λι­τό­τη­τας του μνη­μο­νί­ου και να επι­διώ­ξει μια νέα συμ­φω­νία «που επι­τρέ­πει στην Ελ­λά­δα να επι­στρέ­ψει στην ανά­πτυ­ξη εντός του ευρώ με ένα οι­κο­νο­μι­κό πρό­γραμ­μα βιώ­σι­μο, χωρίς τα λάθη του πα­ρελ­θό­ντος». Ση­μειώ­νει ότι βα­σι­κός στό­χος της κυ­βέρ­νη­σης τους τε­λευ­ταί­ους τέσ­σε­ρις μήνες είναι «να δοθεί τέλος σε αυτό τον φαύλο κύκλο, τέλος σε αυτή την αβε­βαιό­τη­τα». Υπο­γραμ­μί­ζει ότι «μια αμοι­βαία επω­φε­λής συμ­φω­νία που θέτει ρε­α­λι­στι­κούς στό­χους πλε­ο­να­σμά­των, ενώ ταυ­τό­χρο­να επα­να­φέ­ρει την ατζέ­ντα της ανά­πτυ­ξης και των επεν­δύ­σε­ων, μια ορι­στι­κή λύση στο ελ­λη­νι­κό ζή­τη­μα, είναι σή­με­ρα πιο ώριμη και πιο ανα­γκαία από ποτέ», και πως μια τέ­τοια συμ­φω­νία «θα ση­μά­νει και το τέλος της ευ­ρω­παϊ­κής οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης που ξέ­σπα­σε επτά χρό­νια πριν, κλεί­νο­ντας τον κύκλο της αβε­βαιό­τη­τας για την Ευ­ρω­ζώ­νη».

   Επι­ση­μαί­νει τα λάθη του πα­ρελ­θό­ντος που πλή­ρω­σε ακρι­βά ο ελ­λη­νι­κός λαός, πα­ρα­πέ­μπο­ντας στο σκαρ­φά­λω­μα της ανερ­γί­ας στο 28%, τη μεί­ω­ση του μέσου ει­σο­δή­μα­τος κατά 40%, τη με­τα­τρο­πή της Ελ­λά­δας στη χώρα της ΕΕ με τον υψη­λό­τε­ρο δεί­κτη κοι­νω­νι­κής ανι­σό­τη­τας, αλλά και την απο­τυ­χία του προ­γράμ­μα­τος του πα­ρελ­θό­ντος για την ανά­κτη­ση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας.

   Οι πραγ­μα­τι­κές προ­θέ­σεις και θέ­σεις της κυ­βέρ­νη­σης

   Ο κ. Τσί­πρας υπο­γραμ­μί­ζει ότι σή­με­ρα η Ευ­ρώ­πη έχει τη δυ­να­τό­τη­τα «να πάρει απο­φά­σεις που θα πυ­ρο­δο­τή­σουν μια ρα­γδαία ανά­καμ­ψη της ελ­λη­νι­κής και της ευ­ρω­παϊ­κής οι­κο­νο­μί­ας, δί­νο­ντας τέλος στα σε­νά­ρια περί Grexit, που εμπο­δί­ζουν μια μα­κρο­πρό­θε­σμη στα­θε­ρο­ποί­η­ση της ευ­ρω­παϊ­κής οι­κο­νο­μί­ας και μπο­ρούν ανά πάσα στιγ­μή να κλο­νί­σουν την εμπι­στο­σύ­νη, τόσο των πο­λι­τών όσο και των επεν­δυ­τών στο κοινό μας νό­μι­σμα». Πα­ράλ­λη­λα, απορ­ρί­πτει αι­τιά­σεις ότι η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά δεν βοη­θά­ει σε αυτή την κα­τεύ­θυν­ση γιατί προ­σέρ­χε­ται στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις αδιάλ­λα­κτη και χωρίς προ­τά­σεις και με την πα­ρέμ­βα­σή του, όπως ανα­φέ­ρει, προ­χω­ρά σε απο­κα­τά­στα­ση της αλή­θειας και της υπεύ­θυ­νης ενη­μέ­ρω­σης της πα­γκό­σμιας κοινή γνώ­μης.

    Ει­δι­κό­τε­ρα, το­νί­ζει ότι η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση:

   – Στη βάση της από­φα­σης του Eurogroup της 20ης του Φλε­βά­ρη, έχει κα­τα­θέ­σει ένα ευ­ρύ­τα­το πα­κέ­το με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κών προ­τά­σε­ων, με στόχο μια συμ­φω­νία που θα συν­δυά­ζει τόσο τον σε­βα­σμό στην ετυ­μη­γο­ρία του ελ­λη­νι­κού λαού όσο, όμως, και τον σε­βα­σμό στους κα­νό­νες και τις απο­φά­σεις που διέ­πουν τη λει­τουρ­γία της Ευ­ρω­ζώ­νης. Βα­σι­κή κα­τεύ­θυν­ση των προ­τά­σε­ων είναι η δέ­σμευ­ση σε χα­μη­λό­τε­ρα -και ως εκ τού­του εφι­κτά- πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα το 2015 και το 2016 και σε υψη­λό­τε­ρα για τα επό­με­να χρό­νια, δε­δο­μέ­νου ότι προσ­δο­κά η κυ­βέρ­νη­ση ανά­λο­γη αύ­ξη­ση των ρυθ­μών ανά­πτυ­ξης της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας.

   – Εξί­σου βα­σι­κό ση­μείο των ελ­λη­νι­κών προ­τά­σε­ων είναι η δέ­σμευ­ση για αύ­ξη­ση των δη­μο­σί­ων εσό­δων, μέσω, όμως, ανα­δια­νο­μής των βαρών από τα χα­μη­λά και με­σαία στα υψηλά ει­σο­δή­μα­τα, που μέχρι σή­με­ρα απέ­φευ­γαν να πλη­ρώ­σουν το δικό τους με­ρί­διο για την αντι­με­τώ­πι­ση της κρί­σης, «καθώς στη χώρα μου προ­στα­τεύ­τη­καν απο­τε­λε­σμα­τι­κά, τόσο από την πο­λι­τι­κή ελίτ, όσο και από τα “στρα­βά μάτια” της τρόι­κας».

   Ο κ. Τσί­πρας ση­μειώ­νει ότι από την πρώτη στιγ­μή η νέα κυ­βέρ­νη­ση έδει­ξε αυτές τις προ­θέ­σεις και την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τά της, νο­μο­θε­τώ­ντας συ­γκε­κρι­μέ­νη ρύθ­μι­ση που αντι­με­τω­πί­ζει την απάτη των τρι­γω­νι­κών συ­ναλ­λα­γών, εντα­τι­κο­ποιώ­ντας τους τε­λω­νεια­κούς και φο­ρο­λο­γι­κούς ελέγ­χους, ώστε να πε­ριο­ρι­στεί ου­σια­στι­κά το λα­θρε­μπό­ριο και η φο­ρο­δια­φυ­γή. Επί­σης, «για πρώτη φορά μετά από χρό­νια κα­τα­λο­γί­σα­με τα οφει­λό­με­να χρέη των ιδιο­κτη­τών των μέσων ενη­μέ­ρω­σης προς το ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο», ανα­φέ­ρει και προ­σθέ­τει ότι η αλ­λα­γή κλί­μα­τος στη χώρα είναι σαφής και απο­δει­κνύ­ε­ται από το γε­γο­νός ότι και τα δι­κα­στή­ρια επι­τα­χύ­νουν το έργο τους για την απο­νο­μή δι­καιο­σύ­νης σε υπο­θέ­σεις με­γά­λης φο­ρο­δια­φυ­γής. «Οι ολι­γάρ­χες, με άλλα λόγια, που είχαν συ­νη­θί­σει στην προ­στα­σία του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος έχουν, πλέον, πολ­λούς λό­γους να χά­νουν τον ύπνο τους», το­νί­ζει.

   Εξει­δι­κευ­μέ­νες προ­τά­σεις στις συ­ζη­τή­σεις με τους θε­σμούς

   Ο πρω­θυ­πουρ­γός ση­μειώ­νει ότι, πα­ράλ­λη­λα, η κυ­βέρ­νη­ση έχει κα­τα­θέ­σει εξει­δι­κευ­μέ­νες προ­τά­σεις στο πλαί­σιο των συ­ζη­τή­σε­ων με τους θε­σμούς «που έχουν κα­λύ­ψει ένα τε­ρά­στιο μέρος της από­στα­σης που μας χώ­ρι­ζε πριν από με­ρι­κούς μήνες». Συ­γκε­κρι­μέ­να:

   – «Η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά έχει απο­δε­χθεί την υλο­ποί­η­ση σει­ράς θε­σμι­κών με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων, όπως η ενί­σχυ­ση της ανε­ξαρ­τη­σί­ας της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τεί­ας Δη­μο­σί­ων Εσό­δων (ΓΓΔΕ) και της Στα­τι­στι­κής Αρχής (ΕΛ­ΣΤΑΤ), πα­ρεμ­βά­σεις για την επι­τά­χυν­ση της απο­νο­μής δι­καιο­σύ­νης αλλά και πα­ρεμ­βά­σεις στις αγο­ρές προ­ϊ­ό­ντων ώστε να αρ­θούν στρε­βλώ­σεις και προ­νό­μια», το­νί­ζει.

   – Επί­σης, «παρά την κά­θε­τη αντί­θε­σή μας στο μο­ντέ­λο ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων που προ­ω­θεί­ται από τους θε­σμούς, γιατί δεν δη­μιουρ­γεί ανα­πτυ­ξια­κή προ­ο­πτι­κή και δεν με­τα­φέ­ρει πό­ρους στην πραγ­μα­τι­κή οι­κο­νο­μία, αλλά στο, ούτως ή άλλως, μη βιώ­σι­μο χρέος, απο­δε­χθή­κα­με να ολο­κλη­ρώ­σου­με, με κά­ποιες μι­κρές τρο­πο­ποι­ή­σεις, το πρό­γραμ­μα των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων, απο­δει­κνύ­ο­ντας έμπρα­κτα τη διά­θε­σή μας για βή­μα­τα προ­σέγ­γι­σης».

   – «Συμ­φω­νή­σα­με, επί­σης, να υλο­ποι­ή­σου­με μια με­γά­λη με­ταρ­ρύθ­μι­ση στον ΦΠΑ απλο­ποιώ­ντας το σύ­στη­μα και ενι­σχύ­ο­ντας την ανα­δια­νε­μη­τι­κή διά­στα­ση του φόρου, ώστε να επι­τύ­χου­με αύ­ξη­ση τόσο της ει­σπρα­ξι­μό­τη­τας όσο και των εσό­δων».

   – Η κυ­βέρ­νη­ση κα­τέ­θε­σε συ­γκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις μέ­τρων που θα επι­φέ­ρουν πε­ραι­τέ­ρω αύ­ξη­ση των εσό­δων: Έκτα­κτη ει­σφο­ρά στα πολύ υψηλά κέρδη, φόρο στο ηλε­κτρο­νι­κό στοί­χη­μα, εντα­τι­κο­ποί­η­ση των ελέγ­χων των με­γα­λο­κα­τα­θε­τών/ φο­ρο­φυ­γά­δων, μέτρα για την εί­σπρα­ξη λη­ξι­πρό­θε­σμων οφει­λών προς το δη­μό­σιο, ει­δι­κό φόρο πο­λυ­τε­λεί­ας, δια­γω­νι­σμό για τις ρα­διο­τη­λε­ο­πτι­κές άδειες τις οποί­ες η τρόι­κα ξέ­χα­σε συμ­πτω­μα­τι­κά επί πε­ντα­ε­τία και άλλα. Τα μέτρα αυτά όχι μόνο αυ­ξά­νουν τα έσοδα, αλλά ταυ­τό­χρο­να δεν δη­μιουρ­γούν υφε­σια­κό απο­τέ­λε­σμα, αφού δεν μειώ­νουν ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο την ενερ­γό ζή­τη­ση και δεν προ­σθέ­τουν πε­ρισ­σό­τε­ρα βάρη στα χα­μη­λά και με­σαία κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα.

   – «Συμ­φω­νή­σα­με, επι­πλέ­ον, να υλο­ποι­ή­σου­με μια με­γά­λη με­ταρ­ρύθ­μι­ση στο ασφα­λι­στι­κό σύ­στη­μα. Με την ενο­ποί­η­ση τα­μεί­ων και την κα­τάρ­γη­ση δια­τά­ξε­ων που κακώς επι­τρέ­πουν τις πρό­ω­ρες συ­ντα­ξιο­δο­τή­σεις, γε­γο­νός που αυ­ξά­νει το πραγ­μα­τι­κό όριο συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης», ανα­φέ­ρει, με­τα­ξύ άλλων.

   – «Τέλος και παρά τη δέ­σμευ­σή μας προς τους ερ­γα­ζό­με­νους να απο­κα­τα­στή­σου­με άμεσα την ευ­ρω­παϊ­κή νο­μι­μό­τη­τα στην αγορά ερ­γα­σί­ας που απο­διαρ­θρώ­θη­κε πλή­ρως την τε­λευ­ταία πε­ντα­ε­τία υπό το πρό­σχη­μα της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας», ανα­φέ­ρει, «απο­δε­χθή­κα­με να υλο­ποι­ή­σου­με την ερ­γα­σια­κή με­ταρ­ρύθ­μι­ση μόνο μετά από δια­βού­λευ­ση με τον ILO, που ήδη έχει το­πο­θε­τη­θεί θε­τι­κά στις προ­τά­σεις της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης».

   «Γιατί ποιον λόγο αυτή η επι­μο­νή;»

   Κα­τό­πιν αυτών, ο κ. Τσί­πρας επι­ση­μαί­νει ότι εύ­λο­γα ανα­ρω­τιέ­ται κα­νείς «γιατί αυτή η επι­μο­νή σε μο­νό­το­νες δη­λώ­σεις θε­σμι­κών αξιω­μα­τού­χων ότι η Ελ­λά­δα δεν κα­τα­θέ­τει προ­τά­σεις;». Διε­ρω­τά­ται «ποιον σκοπό εξυ­πη­ρε­τεί αυτή η πα­ρα­τε­τα­μέ­νη στάση ρευ­στό­τη­τας προς την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία, τη στιγ­μή μά­λι­στα που η Ελ­λά­δα έχει απο­δεί­ξει ότι θέλει να σε­βα­στεί τις εξω­τε­ρι­κές της υπο­χρε­ώ­σεις, πλη­ρώ­νο­ντας από τον Αύ­γου­στο του 2014 πε­ρισ­σό­τε­ρα από 17 δισ. ευρώ σε τό­κους και χρε­ο­λύ­σια (πε­ρί­που 10% του ΑΕΠ της) χωρίς καμία απο­λύ­τως εξω­τε­ρι­κή χρη­μα­το­δό­τη­ση;» αλλά και «ποια η σκο­πι­μό­τη­τα των συ­ντο­νι­σμέ­νων διαρ­ρο­ών ότι δεν εί­μα­στε κοντά σε μια συμ­φω­νία που θα βάλει ένα τέλος στην πα­νευ­ρω­παϊ­κή και πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μι­κή και πο­λι­τι­κή αβε­βαιό­τη­τα που συ­ντη­ρεί­ται εξαι­τί­ας του ελ­λη­νι­κού ζη­τή­μα­τος;».

   Δί­νο­ντας απά­ντη­ση στην ανε­πί­ση­μη, όπως ανα­φέ­ρει, απά­ντη­ση από τη μεριά ορι­σμέ­νων ότι δεν εί­μα­στε κοντά σε συμ­φω­νία επει­δή η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά εμ­μέ­νει στις θέ­σεις της για την απο­κα­τά­στα­ση των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων και αρ­νεί­ται να προ­χω­ρή­σει στην πε­ραι­τέ­ρω μεί­ω­ση των συ­ντά­ξε­ων, ο κ. Τσί­πρας διευ­κρι­νί­ζει ανα­φο­ρι­κά με το πρώτο ζή­τη­μα ότι: «Η θέση της ελ­λη­νι­κής πλευ­ράς είναι ότι δεν είναι δυ­να­τόν η νο­μο­θε­σία προ­στα­σί­ας των ερ­γα­ζο­μέ­νων στην Ελ­λά­δα να μην αντα­πο­κρί­νε­ται στα ευ­ρω­παϊ­κά στά­νταρ ή, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, να πα­ρα­βιά­ζει κα­τά­φω­ρα την ίδια την ευ­ρω­παϊ­κή ερ­γα­τι­κή νο­μο­θε­σία». «Αυτό που ζη­τά­με», υπο­γραμ­μί­ζει, «δεν είναι τί­πο­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο από αυτά που ισχύ­ουν σε όλες τις χώρες της Ευ­ρω­ζώ­νης. Και γι’ αυτό άλ­λω­στε, πρό­σφα­τα, προ­χώ­ρη­σα και σε κοινή δή­λω­ση για το θέμα με τον πρό­ε­δρο Ζ. Κλ. Γιούν­γκερ».

   Ως προς το δεύ­τε­ρο ζή­τη­μα, των συ­ντά­ξε­ων, διευ­κρι­νί­ζει ότι η θέση της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης είναι απο­λύ­τως τεκ­μη­ριω­μέ­νη και λο­γι­κή: Στην Ελ­λά­δα οι συ­ντά­ξεις έχουν μειω­θεί σω­ρευ­τι­κά στα χρό­νια του μνη­μο­νί­ου από 20% μέχρι και 48%, ενώ αυτήν τη στιγ­μή το 44,5% των συ­ντα­ξιού­χων παίρ­νουν σύ­ντα­ξη κάτω από το στα­θε­ρό όριο της σχε­τι­κής φτώ­χειας, ενώ και ένα πο­σο­στό, πε­ρί­που 23,1% των συ­ντα­ξιού­χων, σύμ­φω­να με τα στοι­χεία της Eurostat, ζει σε κίν­δυ­νο φτώ­χειας και κοι­νω­νι­κού απο­κλει­σμού. «Είναι, λοι­πόν, προ­φα­νές ότι αυτή η ει­κό­να, απο­τέ­λε­σμα της μνη­μο­νια­κής πο­λι­τι­κής, δεν μπο­ρεί να γίνει ανε­κτή όχι μόνο για την Ελ­λά­δα, αλλά και για οποια­δή­πο­τε πο­λι­τι­σμέ­νη χώρα», το­νί­ζει.

   Ο Έλ­λη­νας πρω­θυ­πουρ­γός υπο­γραμ­μί­ζει ότι «η μη επί­τευ­ξη συμ­φω­νί­ας, μέχρι στιγ­μής, δεν οφεί­λε­ται σε μια υπο­τι­θέ­με­νη άτεγ­κτη, αδιάλ­λα­κτη και ακα­τα­νό­η­τη στάση της Ελ­λά­δας», «αλλά στην επι­μο­νή ορι­σμέ­νων θε­σμι­κών πα­ρα­γό­ντων να κα­τα­θέ­τουν προ­τά­σεις πα­ρά­λο­γες και να δεί­χνουν πα­ντε­λή αδια­φο­ρία τόσο στην πρό­σφα­τη δη­μο­κρα­τι­κή επι­λο­γή του ελ­λη­νι­κού λαού, όσο και στη δη­μό­σια πα­ρα­δο­χή και των τριών θε­σμών ότι θα υπάρ­ξει η ανα­γκαία ευ­ε­λι­ξία, ώστε να γίνει σε­βα­στή η λαϊκή ετυ­μη­γο­ρία».

   «Για ποιον λόγο όμως αυτή η επι­μο­νή;», ερωτά. Ο ίδιος, καθώς δεν μπο­ρεί να πι­στέ­ψει ότι το μέλ­λον της Ευ­ρώ­πης εξαρ­τά­ται από το πεί­σμα ή την εμ­μο­νή κά­ποιων πα­ρα­γό­ντων, εκτι­μά ως ρηχή την προ­σέγ­γι­ση ότι αυτή οφεί­λε­ται στην επι­θυ­μία ορι­σμέ­νων να μη πα­ρα­δε­χθούν τα λάθη τους και να επι­βε­βαιώ­σουν εαυ­τούς πα­ρα­γνω­ρί­ζο­ντας την απο­τυ­χία τους».

   Έχο­ντας ανα­πτύ­ξει όλα τα πα­ρα­πά­νω, κα­τα­λή­γει στο ότι «το ζή­τη­μα της Ελ­λά­δας δεν αφορά απο­κλει­στι­κά την Ελ­λά­δα, αλλά απο­τε­λεί το επί­κε­ντρο της σύ­γκρου­σης δύο εκ δια­μέ­τρου αντί­θε­των στρα­τη­γι­κών για το μέλ­λον της ευ­ρω­παϊ­κής ενο­ποί­η­σης», για να ανα­πτύ­ξει εν συ­νε­χεία τις δύο στρα­τη­γι­κές και να θέσει κα­τό­πιν το ερώ­τη­μα: «Ποια στρα­τη­γι­κή θα επι­κρα­τή­σει;».

imerisia.gr