Άνθρωποι του τίποτα που μας σκοτώνουν καθημερινά

Είναι αυτά που ζούμε καθη­με­ρινά είτε δίπλα μας είτε μέσα από την πλη­ρο­φό­ρηση που παρέ­χουν τα ΜΜΕ και τα Μέσα Κοι­νω­νι­κής Δικτύ­ω­σης.

Είναι πολλές φορές οι πόλεμοι, όταν απο­φα­σί­ζουν οι «μεγάλοι» κυβερ­νή­τες κρατών να ασκή­σουν βία σε χώρες για να κερ­δί­σουν την εξουσία. Την εξουσία σε τι; Στα παιδιά; Στο μέλλον; Αφού μέλλον δεν άφησαν πουθενά, δεν έμεινε τίποτε όρθιο, μόνο φρίκη και πόνος.

Κι ενώ ήδη από το 2019 ασχο­λού­μα­στε όλοι με τον Κορω­νοϊό και την επι­βί­ωση της ανθρω­πό­τη­τας μετά την Παν­δη­μία, ξαφνικά αντι­κρί­σαμε εικόνες μικρών παιδιών με μάσκες μέσα σε πολε­μικά κατα­φύ­για της Ουκρα­νίας. Στη συνέ­χεια δια­νύ­σαμε τις χρονιές που δήθεν «ανέ­πνευσε» ο πλα­νή­της μέσα στην Καρα­ντίνα και σώθηκε η ατμό­σφαιρα από την παύση εκπο­μπών ρύπων. Φέτος είδαμε παντού εκρή­ξεις από πυρο­μα­χικά και κατα­στρο­φές, ε, ίσως δεν μας νοιάζει ο πλα­νή­της και τόσο πολύ τελικά… Κι αυτό είναι ένα μικρό δείγμα της παρά­νοιας που επι­κρα­τεί.

Δεν ξέρω ποια η λογική της Παγκο­σμιο­ποί­η­σης όταν γίνο­νται τέτοιοι κατα­στρο­φι­κοί πόλεμοι γιατί ποιος θεώρησε ανώτερο είδος τον εαυτό του απέ­να­ντι στα μικρά παιδιά.

Και μιας και μιλάμε για παιδιά, οι πρό­σφα­τες εξε­λί­ξεις στην υπόθεση της Πάτρας των τριών μικρών παιδιών και την δολο­φο­νία τους από την σύγ­χρονη Μήδεια που τους γέννησε ήρθε να επι­βε­βαιώ­σει αυτό που φοβό­μα­στε και ζούμε καθη­με­ρινά. Πόσο αλλάζει ο κόσμος μας προς το χει­ρό­τερο καθη­με­ρινά.

Γιατί υπάρ­χουν αυτοί οι άνθρω­ποι του τίποτα που θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερο είδος ώστε να καθο­ρί­ζουν τις ζωές των άλλων. Είτε πρό­κει­ται για μικρές κοι­νω­νι­κές ομάδες ή οικο­γέ­νειες είτε για μεγάλα κοι­νω­νικά σύνολα, ο εγω­ι­σμός τους είναι ο κοινός παρά­γο­ντας που τους οδηγεί στο να κατα­στρέ­φουν τις ζωές γύρω τους ανα­λό­γως της εξου­σίας που τους δόθηκε.

Ούτε πολι­τι­κοί ανα­λυ­τές, ούτε ψυχο­λό­γοι, ούτε πνευ­μα­τι­κοί θα είναι σε λίγο ικανοί να σχο­λιά­σουν και να χαρα­κτη­ρί­σουν αυτά που ζούμε καθη­με­ρινά. Σίγουρα δεν είμαστε εμείς οι ειδικοί σχο­λια­σμών για τέτοιες πρω­τό­γνω­ρες κατα­στά­σεις. Τα δε αντα­να­κλα­στικά της κοι­νω­νίας σε κάποιες περι­πτώ­σεις λει­τουρ­γούν.

Όσο όμως και να θέλουμε να πάρουμε θέση για τέτοια εγκλή­ματα δεν μπο­ρούμε. Δεν είμαστε σε θέση να συλ­λά­βουμε αφενός τη φρίκη του πολέμου με δύο κυβερ­νή­τες χωρών να «τραβάνε» το σχοινί, να κατα­στρέ­φουν χώρες, πολι­τι­σμό, Πανε­πι­στή­μια κ.λπ σκο­τώ­νο­ντας αθώους πολίτες μόνο και μόνο για να επι­βε­βαιώ­σουν την εγω­ι­στική υπεροχή τους. Είναι οι ανθρώ­πι­νες απώ­λειες που μας συγκλο­νί­ζουν και το χάος σε κάθε περί­πτωση.

Οι υπεύ­θυ­νοι γι αυτό είναι άνθρω­ποι του «Τίποτα» όσα χρήματα ή εξουσία κι αν έχουν. Κι αν ο Θεός γεν­νιέ­ται μέσα από το τίποτα ας γεν­νη­θεί λίγη αγάπη μέσα από τις μεγάλες κατα­στρο­φές που έφεραν στην ιστορία αυτοί οι άπλη­στοι αρχηγοί κρατών. Τελικά το μόνο που θα μείνει για την ιστορία στον απόηχο της κατα­στρο­φής θα είναι ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ δίπλα στο όνομά τους.

Όσο για τις πολι­τι­κές και τους θεσμούς που υπάρ­χουν μπορούν να προ­στα­τεύ­ουν το υπό­λοιπο κοι­νω­νικό σύνολο στο βαθμό που πρέπει; Τελικά υπάρχει η πρό­βλεψη για το απρό­βλε­πτο, αυτό που ζούμε αλλά δεν περι­μέ­ναμε ότι θα ζούσαμε;

Ελένη Ν. Καρα­γιάννη