Ωρα ευθύνης για όλους

Αυ­τούς τους δύ­σκο­λους και­ρούς των αλ­λε­πάλ­λη­λων κρί­σε­ων, του πο­λέ­μου στην Ευ­ρώ­πη, της παν­δη­μί­ας και της ακρί­βειας, η πα­τρί­δα μας έχει την ατυ­χία να δια­χει­ρί­ζε­ται την τύχη της η χει­ρό­τε­ρη κυ­βέρ­νη­ση της με­τα­πο­λι­τευ­τι­κής πε­ριό­δου, η ακρο­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη κυ­βέρ­νη­ση του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη. Μια κυ­βέρ­νη­ση που σα­ρώ­νει τις κα­τα­κτή­σεις και τα δι­καιώ­μα­τα ετών του λαού και επι­χει­ρεί να μην αφή­σει τί­πο­τα που να θυ­μί­ζει δη­μό­σιο αγαθό ή δη­μό­σια υπη­ρε­σία.

Με­θο­δι­κά και αδί­στα­κτα υλο­ποιεί το πρό­γραμ­μά της και θέτει σε κίν­δυ­νο ακόμη και τα εθνι­κά μας συμ­φέ­ρο­ντα. Φτω­χο­ποιεί όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο τους πολ­λούς και ευ­νο­εί τους λί­γους και ημέ­τε­ρούς της, που αυ­ξά­νουν τον πλού­το και τις κα­τα­θέ­σεις τους, με­τα­τρέ­πο­ντας την κρίση σε ευ­και­ρία προς ίδιον όφε­λος.

Με αυτά ως δε­δο­μέ­να, θεωρώ ότι η μόνη απά­ντη­ση που ται­ριά­ζει, τώρα πε­ρισ­σό­τε­ρο από κάθε άλλη φορά, είναι η ενό­τη­τα όλων των προ­ο­δευ­τι­κών δυ­νά­με­ων.

Δια­χρο­νι­κά αυτό ήταν ένα δύ­σκο­λο εγ­χεί­ρη­μα αφού οι προ­ο­δευ­τι­κές δυ­νά­μεις έθε­ταν και θέ­τουν πάρα πολ­λούς όρους, συ­νή­θως ιδε­ο­λο­γι­κού επι­πέ­δου, που ακυ­ρώ­νουν στην πράξη την ενό­τη­τα. Ξε­χνούν έτσι ότι ο αντί­πα­λος πάντα είναι η Δεξιά και όχι η Αρι­στε­ρά, με απο­τέ­λε­σμα η κυ­ριαρ­χία των συ­ντη­ρη­τι­κών και αντι­λαϊ­κών δυ­νά­με­ων να συ­νε­χί­ζε­ται.

Συ­νέ­πεια αυτού είναι ο λαός να υπο­φέ­ρει από τις εφαρ­μο­ζό­με­νες αντι­λαϊ­κές πο­λι­τι­κές και αυτοί που έπρε­πε να τον υπο­στη­ρί­ζουν αντι­δι­κούν για το ποιος είναι λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο αρι­στε­ρός, σο­σια­λι­στής ή σο­σιαλ­δη­μο­κρά­της. Η Δεξιά δεν έχει τέ­τοιου εί­δους προ­βλή­μα­τα, η «δου­λειά» της να γί­νε­ται και ας είναι με ακρο­δε­ξιούς, κε­ντρο­δε­ξιούς και λοι­πούς πρό­θυ­μους.

Άποψή μου λοι­πόν είναι ότι:

Όταν η κυ­βέρ­νη­ση έχει κα­τα­φέ­ρει να εί­μα­στε στις πρώ­τες θέ­σεις σε θα­νά­τους από την παν­δη­μία, ενώ ταυ­τό­χρο­να απο­δο­μεί πα­ντοιο­τρό­πως έως δια­λύ­σε­ως το Εθνι­κό Σύ­στη­μα Υγεί­ας, για χάρη των ιδιω­τών πα­ρό­χων υπη­ρε­σιών υγεί­ας,

Όταν, εν μέσω της με­γά­λης ενερ­γεια­κής κρί­σης, επι­τα­χύ­νει το κλεί­σι­μο των λι­γνι­το­πα­ρα­γω­γι­κών μο­νά­δων, για χάρη των ενερ­γεια­κών ομί­λων που εμπο­ρεύ­ο­νται το φυ­σι­κό αέριο, ενώ πλού­σιες χώρες όπως π.χ. η Γερ­μα­νία θέτει ως ορί­ζο­ντα για την απο­λι­γνι­το­ποί­η­ση το 2030,

Όταν αρ­νεί­ται να μειώ­σει τον ει­δι­κό φόρο κα­τα­νά­λω­σης, όπως έκα­ναν άλλες χώρες στην Ε.Ε., επει­δή ίσως το ει­ση­γή­θη­κε η Αξιω­μα­τι­κή Αντι­πο­λί­τευ­ση, με απο­τέ­λε­σμα τα λαϊκά στρώ­μα­τα να μη μπο­ρούν να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν ούτε τα οχή­μα­τα τους ,

Όταν μοι­ρά­ζει ψί­χου­λα, κατά τη δική της έκ­φρα­ση, για την αντι­με­τώ­πι­ση των αυ­ξή­σε­ων στον ηλε­κτρι­σμό και εν γένει την ακρί­βεια, αρ­νού­με­νη να πα­ρέμ­βει ου­σια­στι­κά στην αγορά, όπως αντι­θέ­τως έκα­ναν πολ­λές χώρες της Ε.Ε., για να μη μειω­θούν τα κέρδη των ολί­γων εκλε­κτών της.

Όταν αδυ­να­τεί να δια­χει­ρι­στεί οιο­δή­πο­τε πρό­βλη­μα εν­σκή­πτει στη χώρα, ενώ ακρι­βώς γι’ αυτό εκλέ­γε­ται η κάθε κυ­βέρ­νη­ση,

Όταν το μόνο που την εν­δια­φέ­ρει είναι να μοι­ρά­ζει χρή­μα­τα στους «κολ­λη­τούς» μέσω των απευ­θεί­ας ανα­θέ­σε­ων,

Όταν θε­ω­ρεί ότι με έναν πό­λε­μο στην Ευ­ρώ­πη δεν είναι χρή­σι­μη η συ­νε­δρί­α­ση του συμ­βου­λί­ου των πο­λι­τι­κών αρ­χη­γών,

Όταν και στο τε­λευ­ταίο Ευ­ρω­παϊ­κό Συμ­βού­λιο Κο­ρυ­φής αρ­κέ­στη­κε στο ρόλο του κο­μπάρ­σου σε αντί­θε­ση με άλλες χώρες του Νότου, όπως η Ισπα­νία και η Πορ­το­γα­λία που κέρ­δι­σαν την εξαί­ρε­ση και έτσι μπο­ρούν να θέ­σουν πλα­φόν στην τιμή του φυ­σι­κού αε­ρί­ου και να φο­ρο­λο­γή­σουν τα υπερ­κέρ­δη των ηλε­κτρο­πα­ρα­γω­γών.

Όταν οι πο­λί­τες, ακόμη και αυτοί που ξε­γε­λά­στη­καν από τις υπο­σχέ­σεις και την ψή­φι­σαν, υπο­φέ­ρουν και αγα­να­κτούν από τις βα­ρύ­τα­τες συ­νέ­πειες της άφρο­νος πο­λι­τι­κής της,

Τότε αυτή είναι μια επι­κίν­δυ­νη κυ­βέρ­νη­ση.

Τότε δεν υπάρ­χει καμιά δι­καιο­λο­γία στις προ­ο­δευ­τι­κές δυ­νά­μεις του τόπου, για να μην συ­γκλί­νουν στο στοι­χειώ­δες, που δεν είναι άλλο από το να φύγει αυτή η κα­τα­στρο­φι­κή κυ­βέρ­νη­ση.

Αυ­το­νό­η­το είναι ότι σε αυτό το στόχο πρω­τα­γω­νι­στής είναι πάντα ο Λαός. Ο οποί­ος ναι μεν δεν είναι εύ­κο­λο να γνω­ρί­ζει με λε­πτο­μέ­ρειες τα προ­γράμ­μα­τα των κομ­μά­των, αλλά τώρα πια δεν υπάρ­χει δι­καιο­λο­γία, αφού πλέον όλοι οι πο­λί­τες βιώ­νουν κα­θη­με­ρι­νά τι ση­μαί­νει νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη ιδε­ο­λο­γία. Και αυτό βε­βαί­ως πρέ­πει να το θυ­μού­νται όταν θα έρθει η ημέρα των εκλο­γών.

Τα δε κόμ­μα­τα της δη­μο­κρα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, οφεί­λουν να χα­ρά­ξουν από κοι­νού ένα ελά­χι­στο σχέ­διο άμε­σων και εφι­κτών προ­γραμ­μα­τι­κών θέ­σε­ων, για τα εθνι­κά ζη­τή­μα­τα, την παν­δη­μία, την ακρί­βεια και την λι­τό­τη­τα για την άμεση αντι­με­τώ­πι­ση των κα­τα­στρε­πτι­κών συ­νε­πειών του άκρα­του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού των τε­λευ­ταί­ων ετών.

Η χώρα έχει ανά­γκη να επι­στρέ­ψει στην κα­νο­νι­κό­τη­τα και αυτό μόνο οι προ­ο­δευ­τι­κές δυ­νά­μεις μπο­ρούν να το επι­τύ­χουν. Και δεν είναι δυ­νη­τι­κό, είναι επι­τα­κτι­κή ανά­γκη και υπο­χρέ­ω­ση απέ­να­ντι στο λαό και την πα­τρί­δα.

Ας το τολ­μή­σουν!

Του Γιώρ­γου Κασ­σά­ρα

Πρ. Βου­λευ­τή Δω­δε­κα­νή­σου &

Πρ. Γεν. Γραμ­μα­τέα Αι­γαί­ου & Νη­σιω­τι­κής Πο­λι­τι­κής