Εθνικιστές ή πατριώτες;

Aφιερωμένο στον κ. Πανούση πρω­τί­στως , ο οποίος δήλωσε : «Εγώ δεν συμφωνώ στα τρα­γού­δια που λένε ότι εμείς θα πάρουμε την πόλη. Παρά ταύτα, όμως ο καθένας έχει έναν ρόλο. Θέλουμε να έχουμε κατα­δρο­μείς οι οποίοι θα έχουν ένα λου­λου­δάκι και τη δύσκολη ώρα θα τους λέμε –που είστε;- Πραγ­μα­τικά δεν χρειά­ζε­ται να υπάρχει αυτό το κλίμα».

Ομολογώ πως δεν τα ξέρω τα θέματα εκπαί­δευ­σης των κατα­δρο­μέων και φαντά­ζο­μαι πως δεν τους εκπαι­δεύ­ουν να κρατούν λου­λού­δια την δύσκολη ώρα.

Εκείνο που δεν αντι­λαμ­βά­νο­μαι όμως είναι, γιατί αυτή η εκπαί­δευση πρέπει να γίνεται- και το χει­ρό­τερο να επι­κοι­νω­νεί­ται και σε εμάς τους πολίτες κατά καιρούς σε παρελάσεις- με συν­θή­ματα μίσους, ομολογώ άκρως ανα­τρι­χια­στικά εν καιρώ ειρήνης, όπως η… κοπτο­ρα­πτική από Σκο­πια­νούς και Αλβα­νούς «…τα ρούχα μου θα ράψω με δέρματα απ” αυτούς»

Γράφει λοιπόν η κυρία Χρι­στίνα Κου­λούρη καθη­γή­τρια Νεό­τε­ρης Ιστο­ρίας στο Πανε­πι­στή­μιο Πελο­πον­νή­σου, μεταξύ άλλων, σε ένα ενδια­φέ­ρον άρθρο με τίτλο «Πατριω­τι­σμός, εθνι­κι­σμός, σοβι­νι­σμός» : Ποια είναι η εννοιο­λο­γική διαφορά μεταξύ πατριω­τι­σμού και εθνι­κι­σμού; Είναι σωστή η διά­κριση ανάμεσα σε έναν «καλό» εθνι­κι­σμό, που ονο­μά­ζε­ται «πατριω­τι­σμός», και έναν «κακό» εθνι­κι­σμό, που έχει πολλές ποι­κι­λίες, με κυρί­αρ­χες εκείνες του ρατσι­σμού και του σωβι­νι­σμού; Είναι γνωστή η ρήση του Ντε Γκωλ, που φαί­νε­ται να απαντά σε αυτό το ερώτημα: «Πατριω­τι­σμός είναι όταν βάζεις πάνω απ’ όλα την αγάπη για τη χώρα σου. Εθνι­κι­σμός είναι όταν βάζεις πάνω απ’ όλα το μίσος για τις άλλες». Είναι γνωστό επίσης ότι ο όρος «σωβι­νι­σμός» σημαί­νει τον υπερ­βο­λικό, πολε­μο­χαρή και φανα­τικό εθνι­κι­σμό και προ­έρ­χε­ται από τον γραφικό, ξεχα­σμένο ήδη στην εποχή του, Γάλλο στρα­τιώτη της εποχής του Ναπο­λέ­ο­ντα, τον Nicolas Chauvin.»