ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ίμια: Πως η ανάγκη γίνεται ιστορία, πως η ιστορία γίνεται σιωπή ;

news room 9 λεπτά ανάγνωση
Ιμια 2

Του Ανδρέα Τσι­λο­γιάννη

31η Ιανουα­ρίου 1996

Ίμια. Βόρεια Δωδε­κά­νησα. Αιγαίο Πέλαγος.

Η ιστορία που γρά­φε­ται με τρόπο εφιαλ­τικό και τα ασυγ­χώ­ρητα λάθη τα λάθη που έγιναν τόσο σε στρα­τιω­τικό όσο κυρίως σε πολι­τικό επίπεδο.

Οι τρεις, πριν είκοσι τέσσερα ακριβώς χρόνια, ήρωες αξιω­μα­τι­κοί του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού «ΠΝ», οι υπο­πλοί­αρ­χοι Χρι­στό­δου­λος Καρα­θα­νά­σης, Έκτορας Για­λο­ψός και ο αρχι­κε­λευ­στής Πανα­γιώ­της Βλα­χά­κος, πέφτουν νεκροί, σε ώρα υπε­ρά­σπι­σης της ελλη­νι­κής γης, εξαι­τίας της γνωστής, αλλά άγνω­στης ως προς τις «αλη­θι­νές» αιτίες πτώσης του στρα­τιω­τι­κού ανι­χνευ­τι­κού ελι­κο­πτέ­ρου του ελλη­νι­κού πολε­μι­κού ναυ­τι­κού.

Το ντρο­πια­στικό ιστο­ρικό γεγονός, ως προς την ελλη­νική τιμή, λαμ­βά­νει χώρα το βράδυ της 31ης Ιανουα­ρίου του όχι μακρι­νού 1996, στο θαλάσ­σιο σύμπλεγμα των βρα­χο­νη­σί­δων της Δυτικής και Ανα­το­λι­κής Ίμιας, στα Βόρεια Δωδε­κά­νησα.

Οι βρα­χο­νη­σί­δες Ίμια

Το σύμπλεγμα των αδια­πραγ­μά­τευτα ελλη­νι­κών βρα­χο­νη­σί­δων της περιο­χής των Βόρειων Δωδε­κα­νή­σων, ανήκει στην περιοχή ευθύνης της 80η Ανώτερη Διοί­κηση Ταγ­μά­των Εθνο­φυ­λα­κής, σε συντο­μία την «80η Α.Δ.Τ.Ε», με έδρα την Κω.

Ο «πόλεμος της τσι­πού­ρας»

Κάθε χρόνο, κατά την χρονική περίοδο που ξεκι­νάει λίγο μετά από τα Χρι­στού­γεννα και κρατάει ως τις αρχές του Φλεβάρη, διε­ξά­γε­ται στην περιοχή των Βόρειων Δωδε­κα­νή­σων, ένας ιδιό­τυ­πος «θαλάσ­σιος πόλεμος», μεταξύ των Ελλήνων αλιέων και των πάντα προ­κλη­τι­κών Τούρκων ψαράδων.

Είναι ο λεγό­με­νος «πόλεμος της τσι­πού­ρας», όπου το αιγαιο­πε­λα­γί­τικο κερ­δο­φόρο ψάρι, η τσι­πούρα, γίνεται η αιτία αρκετών διε­νέ­ξεων μεταξύ των ψαράδων των αιωνίων εχθρι­κών χωρών Ελλάδας και Τουρ­κίας σε «αχαρ­το­γρά­φητα», αδια­πραγ­μά­τευτα ελλη­νικά χωρικά ύδατα, καθώς η Ελλάδα δεν έχει οριο­θε­τή­σει την «A.O.Z.».

H τουρ­κική πλευρά και συγκε­κρι­μένα η πάλαι ποτέ «4η Στρατιά», ή «η Στρατιά του Αιγαίου», η «Ege Ordusu», όπως ονο­μά­ζε­ται σήμερα, βασι­σμένη στο δόγμα των «γκρίζων ζωνών», εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται τον «πόλεμο της τσι­πού­ρας» και συχνά – πυκνά δημιουρ­γεί μέσω των Τούρκων ψαράδων ή δημο­σιο­γρά­φων της τουρ­κι­κής εφη­με­ρί­δας «Hurriyet», τεχνη­τές κρίσεις οι οποίες μετα­τρέ­πο­νται ορι­σμέ­νες φορές σε θερμά επει­σό­δια, ικανά προς την όξυνση που πάντα οδηγεί σε πολε­μι­κές συρ­ρά­ξεις, καθώς παρα­βιά­ζο­νται καθη­με­ρινά και ποι­κι­λο­τρό­πως τα ελλη­νικά θαλάσ­σια σύνορα.

Για να μιλάμε ξεκά­θαρα:

Τέτοιες μέρες, κάθε χρόνο, στην περιοχή του Βόρειου τμή­μα­τος των Δωδε­κα­νή­σων και συγκε­κρι­μένα στο σύμπλεγμα των Ιμίων, διε­ξά­γε­ται ένας «πόλεμος» αλιευ­τι­κών σκαφών, μικρών ή μεγάλων, που μερικές φορές συνο­δεύ­ε­ται από πολε­μικά πλοία με ότι αυτό συνε­πά­γε­ται.

Γνω­ρί­ζουμε όλοι τα γεγο­νότα που προη­γή­θη­καν της νύχτας της 31ης Ιανουα­ρίου του 1996 στη συγκε­κρι­μένη περιοχή των ελλη­νο­τουρ­κι­κών θαλάσ­σιων συνόρων, με στόχο, την εσκεμ­μένη όξυνση από την τουρ­κική πλευρά, ως προς το όνομα των «γκρίζων ζωνών», αλλά και μέσα από μια κατά­ληψη των βρα­χο­νη­σί­δων Ίμια, η οποία έγινε, βρα­χο­νη­σί­δες που απο­τε­λούν σημα­ντικό στρα­τη­γικό γεω­γρα­φικό σημείο, ως προς τον έλεγχο του ιδιό­τυ­που «πολέμου της τσι­πού­ρας».

Με δεδο­μένο τις προ­κλη­τι­κές τούρ­κι­κες συμπε­ρι­φο­ρές, προ­ερ­χό­με­νες είτε από πολίτες, είτε από δημο­σιο­γρά­φους, είτε από πρά­κτο­ρες της τουρ­κι­κής μυστι­κής υπη­ρε­σίας της «ΜΙΤ» οι οποίες λαμ­βά­νουν χώρα στην Δυτική και στην Ανα­το­λική Ίμια, οδη­γού­μα­στε αρχικά στη μη στρα­τιω­τική κατά­ληψη ελλη­νι­κού εδάφους, λίγα εικο­σι­τε­τρά­ωρα πριν από τα Χρι­στού­γεννα του 1996, μέρα που κάθε χρόνο, παρα­δο­σιακά, οι Έλληνες ψαράδες, ξεκι­νούν το ψάρεμα της τσι­πού­ρας.

Στις 27 Ιανουα­ρίου του 1996, στην Ανα­το­λική Ίμια, επι­βι­βά­ζο­νται, παρα­νό­μως σε ελλη­νικό έδαφος Τούρκοι δημο­σιο­γρά­φοι της «Ηurriyet», κατά­σκο­ποι, όπως κάλ­λι­στα θα μπο­ρού­σαν να ονο­μα­στούν σύμφωνα με το ελλη­νικό στρα­τιω­τικό δίκαιο, για να μιλάμε ορθά, με σκοπό, να κατε­βά­σουν την ελλη­νική σημαία που μερικά εικο­σι­τε­τρά­ωρα πριν είχε υψώσει ο τέως Δήμαρ­χος Καλύ­μνου κ. Δημή­τρης Δια­κο­μι­χά­λης, υπό τον φόβο επει­σο­δίου αλλά και ενδε­χο­μέ­νως να χαθεί στρα­τη­γικό ελλη­νικό έδαφος και να ανε­βά­σουν την «ημι­σέ­ληνο».

Πράγ­ματι, οι Τούρκοι δημο­σιο­γρά­φοι, κατε­βά­ζουν την ελλη­νική σημαία, υψώνουν την τουρ­κική, παράλ­ληλα, βιντε­ο­σκο­πούν τις παρά­νο­μες ενέρ­γειες σε έδαφος ξένης χώρας και απο­χω­ρούν.

Την 28η Ιανουα­ρίου του 1996, άνδρες του ελλη­νι­κού «Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού», κατε­βά­ζουν την τουρ­κική σημαία στην Ανα­το­λική Ίμια και επα­να­το­πο­θε­τούν την ελλη­νική σημαία.

Την ίδια μέρα, απο­φα­σί­ζε­ται η φύλαξη της Ανα­το­λι­κής Ίμιας να γίνεται επί είκοσι τετρα­ώ­ρου βάσεως.

Από το βράδυ της 28ης Ιανουα­ρίου του 1996, η Ανα­το­λική Ίμια, φυλάσ­σε­ται από Έλληνες βατρα­χαν­θρώ­πους, με σκοπό την με κάθε τρόπο φύλαξη της ελλη­νι­κής σημαίας, αλλά και της απο­κλι­μά­κω­σης της κρίσης, ώστε οι Έλληνες ψαράδες ανε­νό­χλη­τοι να συνε­χί­σουν το κερ­δο­φόρο και ολι­γο­ή­μερο ψάρεμα της τσι­πού­ρας.

Η κίνηση της ελλη­νι­κής πλευράς, να προ­στα­τεύ­σει την Ανα­το­λική Ίμια, έδαφος ελλη­νικό, με εικο­σι­τε­τρά­ωρη στρα­τιω­τική φύλαξη από Έλληνες βατρα­χαν­θρώ­πους, ενοχλεί την Τουρκία.

Με εντολή της τότε Πρω­θυ­πουρ­γού της Τουρ­κίας κ. Τανσού Τσιλερ, τις πρώτες ώρες της 31ης Ιανουα­ρίου του 1996, τουρ­κι­κές ειδικές δυνά­μεις εισβάλ­λουν παρα­νό­μως στην Ελλάδα και κατα­λαμ­βά­νουν έδαφος ελλη­νικό, την Δυτική Ίμια.

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 31ης Ιανουα­ρίου του 1996, από την φρεγάτα «Ναβα­ρίνο» του «Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού», σηκώ­νε­ται ανι­χνευ­τικό ελι­κό­πτερο με σκοπό την ανί­χνευση τουρ­κι­κών δυνά­μεων, παρά­νο­μων εισβο­λέων στην Δυτική Ίμια.

Το πλήρωμα του ελι­κο­πτέ­ρου απο­τε­λού­σαν οι ήρωες υπο­πλοιάρ­χοι, Χρι­στό­δου­λος Καρα­θα­νά­σης και Έκτορας Για­λο­ψός και ο αρχι­κε­λευ­στής Πανα­γιώ­της Βλα­χά­κος.

Η συνέ­χεια γνωστή:

Κατά την επι­στροφή του ελι­κο­πτέ­ρου στην φρεγάτα «Ναβα­ρίνο», όπως μας αιτιο­λο­γεί το «Πολε­μικό Ναυτικό», το ελι­κό­πτερο εξαι­τίας των άσχημων και­ρι­κών συν­θη­κών που επι­κρα­τού­σαν στην περιοχή, πέφτει, στο όνομα της πατρί­δας και σε ώρα υπη­ρε­σίας.

Η υπόθεση της «κρίσης των Ιμίων», μέχρι τις μέρες μας, δεν έχει ξεκά­θαρα απο­σα­φη­νι­στεί, δεν έχει ειπωθεί η πλήρης αλήθεια, καθώς συγ­γε­νείς των ηρώων αξιω­μα­τι­κών αλλά και αρκετά εκα­τομ­μύ­ρια Ελλήνων ενστερ­νί­ζο­νται την άποψη πως το ελλη­νικό ανι­χνευ­τικό ελι­κό­πτερο δεν «έπεσε» εξαι­τίας των και­ρι­κών συν­θη­κών και από απο­προ­σα­να­το­λι­σμού του πιλότου, αλλά από χτύπημα των Τούρκων κατα­δρο­μέων, που είχαν παρα­νό­μως εισβάλ­λει και κατα­λά­βει την Δυτική Ίμια και όχι την Ανα­το­λική Ίμια, όπως, είχαν εντολή να πράξουν.

Ο σκοπός της Τουρ­κίας, τα ξημε­ρώ­ματα της 31ης Ιανουα­ρίου του 1996, ήταν να κατα­λά­βει παρά­νομα, με κάθε τρόπο, ελλη­νικό έδαφος.

Ο συγκε­κρι­μέ­νος ισχυ­ρι­σμός απο­δει­κνύ­ε­ται από την πράξη των Τούρκων κατα­δρο­μέων να εισβάλ­λουν και να κατα­λά­βουν παρα­νό­μως την Δυτική Ίμια και όχι την Ανα­το­λική Ίμια, όπου είχε προη­γη­θεί το περι­στα­τικό με την εναλ­λαγή των τοπο­θε­τή­σεων της ελλη­νι­κής και της τουρ­κι­κής σημαίας και τις προ­κλή­σεις των Τούρκων δημο­σιο­γρά­φων σε έδαφος αδια­πραγ­μά­τευτα ελλη­νικό.

Η εντολή, από την Τουρ­κάλα Πρω­θυ­πουργό κ. Τανσού Τσιλέρ ήταν σαφέ­στατη, ανέφερε, με κάθε τρόπο να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί η υπο­στολή της ελλη­νι­κής σημαίας από την Ανα­το­λική Ίμια, αυτήν έδει­χναν, ως εικόνα, τα τουρ­κικά Μ.Μ.Ε.

Επιμένω:

Εάν το Γενικό Επι­τε­λείο Στρατού, σε συντο­μο­γρα­φία «Γ.Ε.Σ.», την 28η Ιανουα­ρίου του 1996 έδινε εντολή ώστε να τοπο­θε­τη­θούν βατρα­χάν­θρω­ποι και στην Δυτική Ίμια και όχι μόνο στην Ανα­το­λική, πράξη που θα σήμαινε την πλήρη φύλαξη των Ιμίων και όχι την μερική, δεν θα φτάναμε στο σημείο ώστε να μιλού­σαμε σήμερα και να είχαμε:

– την παρά­νομη απόβαση των Τούρκων κομάντο σε ελλη­νικό έδαφος,

– νεκρούς και πλέον ήρωες τους τρεις Έλληνες αξιω­μα­τι­κούς του «Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού»,

– να ευχα­ρι­στού­σαμε την αμε­ρι­κα­νική κυβέρ­νηση,

– ούτε το «όχι πλοία», «όχι στρα­τεύ­ματα», «όχι σημαίες» της αμε­ρι­κα­νι­κής κυβέρ­νη­σης που έφερε το γκρίζο σε ελλη­νικό έδαφος

– και ως σήμερα ανοιχτό το ζήτημα της επε­τείου της «κρίσης των Ιμίων εντός του πολέμου της τσι­πού­ρας.

Τα ξημε­ρώ­ματα της 31ης Ιανουα­ρίου του 1996, οι ήρωες αξιω­μα­τι­κοί του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού, οι υπο­πλοί­αρ­χοι Χρι­στό­δου­λος Καρα­θα­νά­σης, Έκτορας Για­λο­ψός και ο αρχι­κε­λευ­στής Πανα­γιώ­της Βλα­χά­κος, χάνο­νται, «υπέρ πατρί­δας», εξαι­τίας ενός λάθους.

Οι τουρ­κι­κές ειδικές δυνά­μεις, τα ξημε­ρώ­ματα της 31ης Ιανουα­ρίου του 1996, κατα­λαμ­βά­νουν την Δυτική Ίμια, καθώς δεν φυλασ­σό­ταν από Έλληνες βατρα­χαν­θρώ­πους, όπως συνέ­βαινε με την Ανα­το­λική Ίμια.

Τα πρώτα λεπτά της απο­φρά­δας μέρας της 31ης Ιανουα­ρίου του 1996, είναι ικανά, ώστε να χαρα­χθεί η πιο μαύρη σελίδα της νεό­τε­ρης ελλη­νι­κής ιστο­ρίας, η οποία τιτλο­φο­ρεί­ται, μέχρι στις μέρες μας, είκοσι τέσσερα χρόνια μετά, ως η« Κρίση των Ιμίων».

Ευλόγως, ακόμα και σήμερα, υπάρ­χουν ανοιχτά ερω­τή­ματα, ως προς τις συν­θή­κες θανάτου των ηρώων αξιω­μα­τι­κών, όμως για την δημιουρ­γία του επει­σο­δίου «πταίει» η ίδια η Ελλάδα.

Θα υπήρχε η «κρίση των Ιμίων», κυρίως, θα διε­ξα­γό­ταν, μέχρι σήμερα με απρό­βλε­πτες συνέ­πειες, ο ιδιό­τυ­πος θαλάσ­σιος «πόλεμος της τσι­πού­ρας» στην περιοχή του Βορείου τμή­μα­τος των Δωδε­κα­νή­σων και στο σύμπλεγμα των βρα­χο­νη­σί­δων Ίμια, αν η χώρα μας, είχε προ­χω­ρή­σει στην διεκ­δί­κηση του καθο­ρι­σμού της ελλη­νι­κής «Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης», ως οφείλει να πράξει και δεν πράττει μέχρι και σήμερα, βάση της Διεθνής Συν­θή­κης του Ο.Η.Ε., περί του Δικαίου της Θάλασ­σας του 1982 ;

Η «κρίση των Ιμίων» εξα­κο­λου­θεί, μέχρι τις ημέρες μας, να είναι ένα «γκρι» ζήτημα ανοιχτό, ως προς τις ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις και τις δια­φο­ρές των δυο «αιωνίων» εχθρών.

Μέχρι πότε ως Έλληνες, θα λέμε ευχα­ρι­στώ στους Αμε­ρι­κα­νούς, θα πουλάμε ή ξεπου­λάμε πατρί­δες, γη, θάλασσα και ουρανό, οδη­γώ­ντας στον «τζάμπα» θάνατο, ήρωες Έλληνες αξιω­μα­τι­κούς, οι οποίοι αντί να φέρνουν μνη­μό­νια και να χρε­ο­κο­πή­σουν την ελλη­νική οικο­νο­μία, επέ­λε­ξαν να «φυλάτ­τουν Θερ­μο­πύ­λες», δίνο­ντας την ίδια τους τη ζωή στο όνομα της πατρί­δας ;

Ως πότε, ως ελλη­νι­σμός, θα ανε­χό­μα­στε να έχουμε νεκρούς και αγνο­ού­με­νους, από παρά­νομο πέρασμα εισβο­λέων κατα­κτη­τών, επειδή δεν είμαστε ικανοί να φυλά­ξουμε την ίδια μας την πατρίδα;

Πότε επι­τέ­λους, θα πάψουμε, ως έθνος, να ανε­χό­μα­στε τον κάθε «Χένρι Άλφρεντ Κίσιν­γκερ» που να ανάβει το πράσινο φως στους Τούρ­κους, ώστε να προ­χω­ρή­σουν στην παρά­νομη εισβολή του «Αττίλα», τον Ιούλιο του 1974, κατα­λαμ­βά­νο­ντας παρα­νό­μως μέχρι σήμερα το 38% των εδαφών της Κύπρου ;

Μήπως παί­ζουμε με την τύχη μας και θέλουμε να παρα­κα­λέ­σουμε, ξανά, τους Αμε­ρι­κά­νους, ώστε να βρεθεί, πάλι ξανά, ένας νέος «Ρίτσαρντ Χόλ­μπρουκ» της αμε­ρι­κα­νι­κής διπλω­μα­τίας, ο οποίος θα απο­τρέ­ψει με την εντολή «όχι σημαίες, όχι πλοία, όχι στρα­τεύ­ματα», ένα νέο θερμό επει­σό­διο «Ελλήνων – Τούρκων», πάντα με υπαι­τιό­τητα των Τούρκων, στη θαλάσ­σια περιοχή των Ιμίων ή οποιασ­δή­ποτε άλλης περιο­χής του Αιγαίου Πελά­γους ;

Ως πότε, ως λαός, θα ανε­χό­μα­στε αμφι­βό­λου προ­έ­λευ­σης, δια­με­σο­λα­βη­τές του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών, τύπου «Μάθιου Νίμιτς», οι οποίοι επι­σκέ­πτο­νται την πατρίδα μας, έχοντας προη­γου­μέ­νως αμφι­σβη­τή­σει, όχι μόνο την ελλη­νι­κό­τητα περιο­χών μας, αλλά προ­σβάλ­λο­ντας την ίδια την ιστορία μας ;

Υστε­ρό­γραφο:

Είναι κρίμα, η ελλη­νική πολι­τεία είκοσι τέσσερα χρόνια μετά την απο­φράδα μέρα της 31ης Ιανουα­ρίου του 1996, μέσα στον πόνο που έχει προ­κα­λέ­σει ο χαμός των αγα­πη­μέ­νων προ­σώ­πων τους, οι οικο­γέ­νειες τον ηρώων αξιω­μα­τι­κών μας να μην έχουν μάθει τα αληθινά αίτια της πτώσης του ανι­χνευ­τι­κού ελι­κο­πτέ­ρου που προ­κά­λεσε τον θάνατο των ηρώων Ελλήνων αξιω­μα­τι­κών, Χρι­στό­δουλο Καρα­θα­νάση, Έκτορα Γιαλοψό και Πανα­γιώτη Βλαχάκο.

Πέρυσι, τέτοιες μέρες ζήσαμε τον εμβο­λι­σμό από τουρ­κική ακταιωρό του λιμε­νι­κού πλοίου «Γαύδος» στα Ίμια με στόχο την δημιουρ­γία θερμού επει­σο­δίου.

Σήμερα βρι­σκό­μα­στε 24 χρόνια μετά την κρίση των Ιμίων και παρα­κο­λου­θούμε το παρα­λή­ρημα της τουρ­κι­κής ηγεσίας ως προς της μάταιες αξιώ­σεις έναντι των ελλη­νι­κών νησιών και βρα­χο­νη­σί­δων.

Σήμερα, 24 χρόνια μετά την τρα­γω­δία στα Ίμια, η Ελλάδα βρί­σκε­ται απο­μο­νω­μένη από τις διε­θνείς εξε­λί­ξεις που λαμ­βά­νουν χώρα στη λεκάνη της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου, δεν καλεί­ται σε δια­σκέ­ψεις για τη λύση του Λιβυκού προ­βλή­μα­τος έστω και αν βρέ­χε­ται από το Λιβυκό πέλαγος, απει­λεί­ται συνεχώς από την Τουρκία του Σουλ­τά­νου Ερντο­γάν, ο οποίος αμφι­σβη­τεί ελλη­νικά κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα στο Αιγαίο.

Η τουρ­κική ηγεσία, στις μέρες μας με κάθε τρόπο στέλνει σαφή μηνύ­ματα στην Ελλάδα και στους συμ­μά­χους της Βορειο­α­τλα­ντι­κής Συμ­μα­χίας πως θα αρχίσει έρευνες στα υπο­θα­λάσ­σια οικό­πεδα της λεκάνης της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου απει­λώ­ντας είτε με θερμό επει­σό­διο είτε γκρι­ζά­ρο­ντας ελλη­νικά νησιά.

Απο­τέ­λε­σμα της αδιάλ­λα­κτης τουρ­κι­κής πολι­τι­κής η κάθε κρίση να φέρνει το χάσιμο ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού της χώρας μας, όπως την περί­πτωση του πιλότου ήρωα Γιώργο Μπαλ­τα­δώρο ο οποίος έχασε τη ζωή του σε ώρα καθή­κο­ντος, ή εμβο­λι­σμούς σκαφών του λιμε­νι­κού σώματος, περί­πτωση του Γαύδος, από τουρ­κι­κές ακταιω­ρούς μέσα σε ελλη­νικά χωρικά ύδατα.

Η κρίση των Ιμίων αφήνει το γκρι πάνω στο σύμπλεγμα των βρα­χο­νη­σί­δων και κάθε τέλος Γενάρη έναν πόλεμο Τούρκων και Ελλήνων ψαράδων με φόντο την τσι­πούρα και την Άγκυρα να συμ­με­τέ­χει με εμπρη­στι­κές ανα­κοι­νώ­σεις που φθάνουν στο όριο του θερμού επει­σο­δίου.

«… Τι με κοι­τά­ζεις, Ρόζα, μου­δια­σμένο, συγ­γνώμη που δεν κατα­λα­βαίνω τι λένε τα κομπιού­τερ και οι αριθμοί…».

* Ο αρθρο­γρά­φος Ανδρέας Τσι­λο­γιάν­νης είναι δημο­σιο­γρά­φος και πολι­τι­κός ανα­λυ­τής.

πηγή liberal.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.