Πουλάει λάδι προς 150 ευρώ το λίτρο

Εγινε γνω­στός με το λάδι «λ», το πιο ακρι­βό λάδι στον κόσμο. Για να το λαν­σά­ρει έστει­λε 80 χει­ρο­ποί­η­τες κα­σε­τί­νες με κού­ριερ σε trendsetters και δη­μο­σιο­γρά­φους γκουρ­μέ. Στην Ντο­να­τέ­λα Βερ­σά­τσε, στον Ιαν Σρά­γκερ, ο οποί­ος ήταν ιδιο­κτή­της του Studio 54 και δη­μιουρ­γός του πρώ­του boutique hotel μαζί με τον Φίλιπ Σταρκ, στους «Los Angeles Times» και στους «New York Times». «Οχι απα­ραί­τη­τα για να τους κάνω πε­λά­τες, αλλά για να δια­δο­θεί το «λ» μέσω του word of mouth» ανα­φέ­ρει ο ίδιος.

Τώρα λαν­σά­ρει το πρώτο υπο­γε­γραμ­μέ­νο ελαιό­λα­δο στον κόσμο. Μπο­ρείς να το πα­ραγ­γεί­λεις με την υπο­γρα­φή σου πάνω ως με­τα­ξο­τυ­πία, είναι limited production, αριθ­μη­μέ­νο μπου­κά­λι, και πε­ρι­κλεί­ε­ται σε χει­ρο­ποί­η­τη κα­σε­τί­να από λευκό λα­κα­ρι­σμέ­νο μασίφ ξύλο, με δύο πλα­κέ­τες λευ­κό­χρυ­σου. Η τιμή του, 11.000 ευρώ.

Ιδρυ­τής και διευ­θύ­νων της Speiron

Επάγ­γελ­μα: τε­λειο­μα­νής. Οραμά του να που­λή­σει το κα­λύ­τε­ρο λάδι στον κόσμο… στους πλου­σιό­τε­ρους αν­θρώ­πους στον κόσμο. Και να συ­νε­χί­σει να επι­λέ­γει και να λαν­σά­ρει και άλλα ελ­λη­νι­κά προ­ϊ­ό­ντα ως τα κα­λύ­τε­ρα στον κόσμο.

Οι πρω­τιές του «λ» είναι πολ­λές. Είναι το πρώτο λάδι πο­λυ­τε­λεί­ας στον κόσμο, το πρώτο λάδι στο οποίο ανα­γρά­φε­ται η ultra premium κα­τη­γο­ρία του, το πρώτο επί­σης με συ­σκευα­σία λευ­κών απο­χρώ­σε­ων σε αντί­θε­ση με τα γήινα χρώ­μα­τα που έχουν τα υπό­λοι­πα. Είναι το πρώτο σε τόσο ακρι­βή συ­σκευα­σία δώρου πα­γκο­σμί­ως (€ 150 ή $ 180), αλ­λιώς € 41 το μπου­κά­λι (500 ml). Το «λ» ανα­βαθ­μί­ζει εξί­μι­σι φορές την προ­στι­θέ­με­νη εξα­γώ­γι­μη αξία του ελ­λη­νι­κού ελαιό­λα­δου στο εξω­τε­ρι­κό.

Λάδι από βι­βλία

Το «λ» είναι το πρώτο λάδι που δεν φτιά­χτη­κε από ελιές αλλά από βι­βλία, λέει ο ίδιος. Είναι καρ­πός εγκε­φα­λι­κής σκέ­ψης. Τον βο­ή­θη­σαν τα δια­βά­σμα­τά του. Κυ­ρί­ως ο Πίν­τσον. Είναι σαν να ανα­τρέ­πει όλο το Σύ­μπαν, να πριο­νί­ζει το στά­τους κβο.

Βα­σι­κό­τα­τη επιρ­ροή του θε­ω­ρεί τον Στέ­λιο Ράμφο, ο οποί­ος στα βι­βλία του ασχο­λεί­ται με το τι φταί­ει στον ελ­λη­νι­κό ψυ­χι­σμό και δεν μπο­ρεί να προ­α­χθεί. «Ο καη­μός του ενός» τον εκ­φρά­ζει από­λυ­τα. Και βε­βαί­ως ο αρ­χι­τέ­κτο­νας Ζε­νέ­τος, γιατί πι­στεύ­ει ότι οι πρω­το­πό­ροι στην Ελ­λά­δα πάντα αι­σθά­νο­νταν μια μο­να­ξιά.

Η πε­ριρ­ρέ­ου­σα ατμό­σφαι­ρα της Ελ­λά­δας δεν ενι­σχύ­ει την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα, πι­στεύ­ει. Δεν κα­τα­λα­βαί­νουν τι κά­νεις και αντί του­λά­χι­στον να πουν «προ­χώ­ρα», μόνο σε απο­θαρ­ρύ­νουν. Κα­τέ­λη­ξε ότι έπρε­πε να κάνει τη δική του υπέρ­βα­ση. Είπε: «Ο κό­σμος δεν είναι έτσι όπως μου τον έχουν μάθει στην Ελ­λά­δα, όπου όλα είναι ένα ακί­νη­το σύ­μπαν. Στον κόσμο μπο­ρεί να υπάρ­χει ρευ­στό­τη­τα».

Επρε­πε όμως πρώτα να φτιά­ξει τον εαυτό μου. «Να φτάσω στο «μηδέν». Απο­κα­θή­λω­σε πλή­ρως την Ελ­λά­δα και είπε: «Δεν αξί­ζου­με τί­πο­τε». Αυτό είναι και το μυ­στι­κό για την αυ­το­γνω­σία του Νε­ο­έλ­λη­να. Πρέ­πει να δεις τον εαυτό σου ως μη­δε­νι­κό για να ξα­να­βρείς το ένα σου, να δη­μιουρ­γή­σεις. Είτε είσαι επι­χει­ρη­μα­τί­ας είτε δά­σκα­λος.

Ηθελε να κάνει κάτι απο­κλει­στι­κό επει­δή του αρέ­σουν τα ιδιαί­τε­ρα πράγ­μα­τα

«Δεν θα πάρω μια Rolls-Royce, αλλά ανα­γνω­ρί­ζω γιατί υπάρ­χει στον κόσμο. Το κυ­ριό­τε­ρο, το ότι δεν οδηγώ Rolls-Royce, δεν ση­μαί­νει ότι δεν μπορώ να φτιά­ξω μία. Στην Ελ­λά­δα δεν υπάρ­χει πολύς κό­σμος που το κα­τα­λα­βαί­νει αυτό. Κάθε άν­θρω­πος πρέ­πει να έχει το αντι­κεί­με­νο που τον εκ­φρά­ζει. Ανέ­κα­θεν συ­νέ­βαι­νε αυτό. Οσο πιο από­μα­κρο είναι ένα αγαθό τόσο πιο πολύ το θέ­λου­με. Πολ­λοί θα αντι­μά­χο­νταν αυτήν την άποψη, αλλά ίσως δεν την ανα­γνω­ρί­ζουν στον τρόπο με τον οποίο αντι­δρούν και οι ίδιοι» δή­λω­σε σε συ­νέ­ντευ­ξή του στο Βήμα.

Εκανε το πρώτο πο­λυ­τε­λές αγαθό από ελ­λη­νι­κά χέρια. Εφερε το premiumization που εφαρ­μό­ζε­ται χρό­νια στα ποτά, στο λάδι. Η κα­τη­γο­ρία ultra premium δεν υπήρ­χε, αλλά απο­φά­σι­σε να το πει έτσι επει­δή έτσι του αρέ­σει. Είναι το πρώτο λάδι που χρη­σι­μο­ποί­η­σε αυτήν την ιδέα μάρ­κε­τινγκ.

Δεν έχει φύγει ποτέ στο εξω­τε­ρι­κό, δεν έχει μεί­νει ποτέ έξω και αυτό είναι ένα εν­δια­φέ­ρον case study. Ολα έγι­ναν μέσα από το λά­πτοπ, διότι έχει το τα­λέ­ντο να ανα­κα­λύ­πτω τη χρή­σι­μη γνώση κάτω από στρώ­μα­τα άχρη­στων πλη­ρο­φο­ριών. Είναι εφι­κτό να ζεις σε μια χώρα και να κά­νεις κα­ριέ­ρα σε άλλη. Οπως ο Ζε­νέ­τος, αλλά και ο Μο­ρι­κό­νε, ο οποί­ος έκανε κα­ριέ­ρα στο Χό­λι­γουντ όντας στη Ρώμη. Μένει στην Ελ­λά­δα γιατί αγαπά τη χώρα του. Στην ουσία της, όχι όπως είναι.

Πλού­σιος δεν έγινε, αλλά συ­νε­χί­ζει, αυτή είναι η τρέλα του. Το ότι κα­τά­φε­ρε και άλ­λους να πα­θια­στούν με το προ­ϊ­όν μου, ση­μαί­νει ότι πέ­τυ­χε. Η Speiron δεν είναι εται­ρεία των τζί­ρων. Τη φα­ντά­ζε­ται μικρή και ταγ­μέ­νη, α λα Rolls-Royce. Εχει κάνει κάτι μο­να­δι­κό σε πα­γκό­σμια κλί­μα­κα, και αυτό ήθελε.

Η συμ­βου­λή του σε κάθε επί­δο­ξο επι­χει­ρη­μα­τία ή δη­μιουρ­γό

Είναι να μην ακού­ει το «γύρω γύρω». Το μέλ­λον της Ελ­λά­δας δεν είναι σε αυτό που βλέ­που­με γύρω μας, στο τώρα. Το μυ­στι­κό είναι η σπα­νιό­τη­τα και η μικρή πα­ρα­γω­γή. Αλλά και η προ­στι­θέ­με­νη αξία, που ση­μαί­νει αυ­το­πε­ποί­θη­ση, όραμα. Στην Ελ­λά­δα, στα προ­ϊ­ό­ντα της, αλλά πρω­τί­στως στον εαυτό μας.

«Αν διο­χε­τεύ­α­με ελά­χι­στο από το πάθος με το οποίο δια­δη­λώ­νου­με στην αμε­ρι­κα­νι­κή πρε­σβεία σε ένα όραμα, θα ανορ­θώ­να­με την οι­κο­νο­μία. Να βρε­θούν επι­χει­ρη­μα­τί­ες και να τυ­πο­ποι­ή­σουν προ­ϊ­ό­ντα που θα κα­τα­κτή­σουν την Αμε­ρι­κή ει­ρη­νι­κά».

Με πτυ­χίο Νο­μι­κής

Με πτυ­χίο Νο­μι­κής και προ­ϋ­πη­ρε­σία σε δια­φη­μι­στι­κή ως copywriter, ο Γιώρ­γος Κο­λιό­που­λος έγινε ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας που είδε το ελ­λη­νι­κό λάδι ως τον «υγρό χρυσό» και ει­σέ­βα­λε στις αγο­ρές του Χονγκ Κονγκ, της Σι­γκα­πού­ρης, του Αμπου Ντά­μπι, αλλά και στις πα­νά­κρι­βες βι­τρί­νες του λον­δρέ­ζι­κου πο­λυ­κα­τα­στή­μα­τος «Harrods».

Το «λ» ή «Lambda», όπως ονο­μά­ζε­ται το ελαιό­λα­δο πο­λυ­τε­λεί­ας, πήρε το όνομά του από το αρ­χι­κό γράμ­μα της λέξης «λάδι» και τα τε­λευ­ταία χρό­νια εξε­λίσ­σε­ται σε ένα πα­νί­σχυ­ρο brand name, γε­γο­νός που οφεί­λε­ται στην προ­σπά­θεια του κ. Κο­λιό­που­λου να δη­μιουρ­γή­σει ένα προ­ϊ­όν πο­λυ­τε­λεί­ας σε πα­νά­κρι­βο gift box, το οποίο θα απευ­θύ­νε­ται σε συ­γκε­κρι­μέ­νο κοινό. Ο ίδιος, ο οποί­ος δεν έχει βγει ποτέ στο εξω­τε­ρι­κό, κα­τά­φε­ρε μέσω του laptop του να δια­δώ­σει το ελ­λη­νι­κό ελαιό­λα­δο στις διε­θνείς αγο­ρές και να κυ­ριαρ­χή­σει στις βι­τρί­νες του «Harrods».

Λάδι πο­λυ­τε­λεί­ας

Το πρώτα πράγ­μα­τα που τρα­βά­νε την προ­σο­χή στο «λ» είναι το μπου­κά­λι του και η θήκη πο­λυ­τε­λεί­ας. Θα μπο­ρού­σε να πα­ρα­πέ­μπει σε άρωμα ή σε ένα ακρι­βό ουί­σκι, σε καμία πε­ρί­πτω­ση όμως σε αγνό παρ­θέ­νο ελαιό­λα­δο Κρή­της. «Ηθελα να δη­μιουρ­γή­σω ένα κό­σμη­μα στο τρα­πέ­ζι. Το μπου­κά­λι είναι χει­ρο­ποί­η­το. Ακόμα και η ετι­κέ­τα πίσω μπαί­νει με το χέρι, όπως και ο φελ­λός. Ηθελα να φτιά­ξω ένα προ­ϊ­όν μα­γι­κό, να σε τα­ξι­δεύ­ει στη γεύση», ανα­φέ­ρει ο κ. Κο­λιό­που­λος .

«Μπορώ να μι­λή­σω άφοβα για την ποιό­τη­τά του, καθώς το προ­ϊ­όν μου έχει πε­ρά­σει από επί­ση­μες χη­μι­κές και ορ­γα­νο­λη­πτι­κές ανα­λύ­σεις. Πήρα, μά­λι­στα, και αση­μέ­νιο βρα­βείο στο New York Festival, αλλά στο­χεύω στο χρυσό», το­νί­ζει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά και οι πρω­τιές του «Lambda» δεν στα­μα­τούν εδώ.

Πηγή: iefimerida.gr