Ο πλανήτης φλέγεται, οι ηγέτες δεν ιδρώνουν

Εξαι­ρε­τικά ανη­συ­χη­τικά είναι τα νέα επι­στη­μο­νικά δεδο­μένα για την κλι­μα­τική κρίση, η οποία όχι μόνο συντε­λεί­ται αλλά και επι­τα­χύ­νε­ται, τη στιγμή που στη Νέα Υόρκη, από τις 21 έως τις 23 Σεπτεμ­βρίου, πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε η ειδική διά­σκεψη του ΟΗΕ για το κλίμα με μάλλον απο­γοη­τευ­τικά απο­τε­λέ­σματα. Η υφήλιος, ωστόσο, συντα­ρά­χθηκε από τις μαζικές δια­δη­λώ­σεις, νέων κυρίως ανθρώ­πων, κατά της κλι­μα­τι­κής αλλαγής. Κυριο­λε­κτικά ο πλα­νή­της φλέ­γε­ται, καθώς όπως ανα­κοί­νωσε πριν από μερικές ημέρες η Εθνική Υπη­ρε­σία Ωκεανών και Ατμό­σφαι­ρας (ΝΟΑΑ) των ΗΠΑ, ο φετινός Αύγου­στος ήταν ο δεύ­τε­ρος θερ­μό­τε­ρος από την έναρξη τήρησης θερ­μο­κρα­σια­κών αρχείων, πριν από 140 χρόνια, με πρώτο τον ίδιο μήνα του 2016. Ο Αύγου­στος, απλά oλοκλήρωσε το πιο «καυτό» καλο­καίρι στο βόρειο ημι­σφαί­ριο, όπως ήταν και το θέρος του 2016.

Την εβδο­μάδα που πέρασε δόθηκε στη δημο­σιό­τητα η τρίτη κατά σειράν έκθεση της Δια­κυ­βερ­νη­τι­κής Επι­τρο­πής για την Κλι­μα­τική Αλλαγή του ΟΗΕ, κρού­ο­ντας τον κώδωνα του κιν­δύ­νου για τους ωκε­α­νούς και τις παγω­μέ­νες εκτά­σεις της Γης. Οπως επι­ση­μαί­νουν οι επι­στή­μο­νες, τα θαλάσ­σια ύδατα του πλανήτη θερ­μαί­νο­νται αδια­λεί­πτως από το 1970 μέχρι σήμερα, απορ­ρο­φώ­ντας την υπερ­βο­λική θερ­μό­τητα που δημιουρ­γεί η ανθρώ­πινη δρα­στη­ριό­τητα. Ταυ­τό­χρονα, οι αιώνιοι πάγοι λιώνουν. Δεν είναι τυχαίο, ούτε «γραφικό», ότι τις τελευ­ταίες εβδο­μά­δες διορ­γα­νώ­θη­καν δύο «κηδείες» παγε­τώ­νων σε Ελβετία και Ισλαν­δία. Μία άλλη μελέτη, εξάλλου, υπο­δει­κνύει ότι και οι παγε­τώ­νες της «Στέγης του Κόσμου», των Ιμα­λα­ΐων, χάνουν περίπου μισό μέτρο πάγου κάθε χρόνο. Οι επι­στή­μο­νες προ­βλέ­πουν ότι μέχρι το 2100 οι παγε­τώ­νες στις Ανδεις, στην Κεντρική Ευρώπη και στη Βόρεια Ασία θα απο­λέ­σουν περίπου το 80% των πάγων τους.

Σύμφωνα με την έκθεση των επι­στη­μό­νων του ΟΗΕ η στάθμη των ωκεανών διαρκώς αυξά­νε­ται, όχι μόνο λόγω της θερ­μι­κής έκτασής τους, αλλά και εξαι­τίας της τήξης των πάγων σε Γροι­λαν­δία και Ανταρ­κτική. Μέχρι το 2100, εφόσον δεν επι­τευ­χθεί σημα­ντική περι­κοπή των εκπο­μπών άνθρακα ώς το 2030, η στάθμη των παγκό­σμιων υδάτων θα αυξηθεί κατά 1,1 μέτρο, απει­λώ­ντας εκα­τομ­μύ­ρια ανθρώ­πους και δημιουρ­γώ­ντας κλι­μα­τι­κούς μετα­νά­στες, καθώς πολλά νησιω­τικά κράτη θα κατα­στούν μη κατοι­κή­σιμα.

Δια­τρο­φι­κός κίν­δυ­νος

Από την κλι­μα­τική κρίση και την αύξηση των περιό­δων ξηρα­σίας που επι­φέ­ρει, θα κιν­δυ­νεύ­σει ακόμα και η δια­τρο­φική ασφά­λεια του παγκό­σμιου πλη­θυ­σμού, καθώς ανα­μέ­νε­ται να κατα­στρα­φεί ολο­κλη­ρω­τικά το 60% των καλ­λιερ­γειών σιτα­ριού.

Τα σενάρια σχετικά με το τι πρό­κει­ται να συμβεί στον πλανήτη Γη μελ­λο­ντικά,  εξαι­τίας της κλι­μα­τι­κής κρίσης, κινη­το­ποί­η­σαν την προη­γού­μενη της έναρξης της ειδικής διά­σκε­ψης του ΟΗΕ εκα­τομ­μύ­ρια ανθρώ­πους σε κάθε γωνιά του κόσμου, που βγήκαν στους δρόμους σε 185 κράτη, απαι­τώ­ντας άμεση αντι­με­τώ­πιση της κλι­μα­τι­κής αλλαγής.

Πόση απήχηση είχε, όμως, αυτή η μαζική αγω­νιώ­δης έκκληση στους παγκό­σμιους ηγέτες που συνα­ντή­θη­καν στη Νέα Υόρκη στη διά­σκεψη για το κλίμα του ΟΗΕ; Μάλλον ελά­χι­στη, καθώς μόνο 77 κράτη ανα­κοί­νω­σαν προ­σπά­θειες να απο­κτή­σουν μηδε­νικό ισο­ζύ­γιο άνθρακα, μέχρι το 2050, πολύ αργά, καθώς η τελευ­ταία έκθεση του ΟΗΕ θέτει ως όριο για ριζική περι­κοπή των εκπο­μπών άνθρακα το 2030, προτού οι συνέ­πειες της κλι­μα­τι­κής κρίσης γίνουν μη ανα­στρέ­ψι­μες. Διπλω­μά­τες και ακτι­βι­στές, που παρα­κο­λου­θούν επί χρόνια διε­θνείς δια­σκέ­ψεις για το κλίμα δεν μπο­ρού­σαν να κρύψουν την απο­γο­ή­τευσή τους.

Τη μεγάλη αντί­θεση ανάμεσα στην εξαι­ρε­τικά αργή δράση των κυβερ­νή­σεων και την άμεση ανάγκη λήψης γεν­ναίων μέτρων, υπέ­δειξε στην ομιλία της στον ΟΗΕ η δεκα­ε­ξά­χρονη Σουηδή ακτι­βί­στρια Γκρέτα Τούν­μπεργκ. Επέ­κρινε τους παρι­στά­με­νους παγκό­σμιους ηγέτες για την «αμέ­ρι­μνη» προ­σέγ­γισή τους, τονί­ζο­ντας, με φωνή που έτρεμε από οργή: «Τα μάτια όλων των επό­με­νων γενεών είναι στραμ­μένα επάνω σας. Αν επι­λέ­ξετε να μας απο­γοη­τεύ­σετε, σας το λέω, δεν πρό­κει­ται να σας συγ­χω­ρή­σουμε ποτέ». .